De meeste geleerden (Ulama) en rechtsgeleerden (Faqih) zijn het erover eens dat de consensus (Ijma’) werd bijeengeroepen in de tijd en het tijdperk van de metgezellen (Sahabah) (rah), en dat dit te danken was aan het vermogen om het aantal van hun rechtsgeleerden (Faqih) nauwkeurig vast te stellen en duidelijk te bepalen, en de kennis van de mensen van gedenken (Dhikr) en de Ahl ul-Hall Wa-l-‘Aqd onder hen, naast het bewustzijn van de mogelijkheid van het optreden van consensus (Ijma’) onder hen.

Most of the ‘Ulamaa and Fuqahaa have agreed that the Ijmaa’ had been convened in the time and era of the Sahaabah (rah) and that was due to being able to put a finger on and clearly ascertain the number of their Fuqahaa and knowledge of the people of mention (dhikr) and Ahl ul-Hall Wa-l-‘Aqd among them, in addition to being aware of the possibility of the occurrence of Ijmaa’ (consensus) amongst them.

De overeenstemming van de metgezellen (Sahabah) over datgene wat zij overeengekomen zijn met betrekking tot de Ahkaam, wordt beschouwd als een consensus (Ijma’) met alles wat besloten ligt in het woord consensus (Ijma’). Dat is omdat het ons niet bekend is dat iemand van hen die afwezig waren van Al-Madinah Al-Munawwarah, de hoofdstad van het kalifaat, een rechtsregel (Hukm) uit de Ahkaam die overeengekomen waren heeft tegengesproken nadat hij op de hoogte was gesteld van de rechtsregel (Hukm). Als zoiets had plaatsgevonden, zou het ons hebben bereikt, net zoals de oppositie van degenen die het oneens waren met ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) over de verdeling van het land van Irak ons heeft bereikt, of zoals de oppositie van de vrouw tegen een limiet die aan de Mahr (bruidsschat) van vrouwen werd gesteld ons heeft bereikt. Het is ook omdat het goed bekend is dat de metgezellen (Sahabah) (rah) niet behoorden tot degenen die zwijgzaam zouden blijven over een fout of over onwaarheid. Dat is omdat zij het tegenhouden van een fout of het confronteren van Baatil en onderdrukking beschouwden als een islamitische (Shar’i) verplichting en een Amaanah (vertrouwen) op hun nekken. Daarom, indien zij zwijgzaam bleven over een rechtsregel (Hukm), zou hun zwijgen een signaal en een teken zijn van hun goedkeuring ervan, en dit is gelijkwaardig aan de kracht van het expliciet zijn daaraan betreffende.

The agreement of the Sahaabah upon what they agreed upon in respect to Ahkaam is regarded as an Ijmaa’ with all that is contained within the word of Ijmaa’. That is because it has not reached our knowledge that anyone from amongst those who were absent from Al-Madinah Al-Munawwarah, the capital of the Khilafah, had opposed a Hukm from amongst the Ahkaam that had been agreed upon after being made aware of the Hukm. If something like this had happened it would have reached us just like the opposition of those who disagreed with ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) about the division of the land of Iraq reached us or like the opposition of the woman to a limit being placed upon the women’s Mahr (dowry) having reached us. It is also because it is well known that the Sahaabah (rah) were not from those who would remain silent over a mistake or over falsehood. That is because they viewed opposition to the mistake or confronting Baatil and oppression to represent a Shar’iy obligation and an Amaanah (trust) upon their necks. Therefore, if they remained silent over a Hukm, their silence would represent a signal and sign of their approval of it and this is equivalent to the strength of being explicit in respect to it.

En zij die hebben gezegd dat er andere geldige vormen van Ijma’ bestaan naast de Ijma’ As-Sahaabah, ontkenden de Ijma’ As-Sahaabah niet. Integendeel, zij beschouwden dat hun Ijma’ mogelijk kon plaatsvinden of bijeengeroepen kon worden, terwijl het voorkomen van andere vormen van Ijma’ (gehouden door anderen) zeer moeilijk was.

And those who have said that there are other valid types of Ijmaa’ other than the Ijmaa’ As-Sahaabah did not deny the Ijmaa’ AsSahaabah. Rather they considered that their Ijmaa’ could possibly take place or be convened whilst the occurrence of other types of Ijmaa’ (held by others) was very difficult.