1) De grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), zoals we hebben vermeld, vertegenwoordigen de principes (Qawaa’id) die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) volgt bij de Istinbaat (extractie) van de praktische Shar’iyah-uitspraken uit hun gedetailleerde bewijzen, zoals de Qaa’idah (principe): ‘Werken met twee bewijzen is beter (gepaster) dan het verwaarlozen van één ervan’.

1) Usool ul-Fiqh, as we have mentioned, represents the principles (Qawaa’id) that the Mujtahid follows in the Istinbaat (extraction) of the practical Shar’iyah rulings from their detailed evidences like the Qaa’idah (principle): ‘Working with two evidences is better (more proper) than neglecting one of them’.

Dit is terwijl islamitische jurisprudentie (Fiqh) de 'Ilm (kennis) is van de praktische Ahkaam Ash-Shar’iyah, afgeleid uit de gedetailleerde bewijzen zoals: Khamr is verboden (Haram), Al-Jihaad is verplicht (Fard). Tahaarah is een Shart (voorwaarde) van de voorwaarden voor de geldigheid van het gebed (Salah) en zoals Haid (menstruatie) een Maani’ (belemmering) is voor het verrichten van het gebed (Salah).

This is whilst Fiqh is the ‘Ilm (knowledge) of the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah taken from its detailed evidences like: Khamr is Haraam, Al-Jihaad is Fard. Tahaarah is a Shart (condition) from the conditions of the validity of the Salaah and like Haid (menses) is a Maani’ (prevention) for the performance of the Salaah.

2) Grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) omvat studies met betrekking tot de taal en de principes ervan, omdat deze principes noodzakelijk zijn voor zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad). Dit is als: de studies over de Haqeeqah (letterlijk) en Majaaz (figuurlijk), de betekenissen van de Huroof Al-Jarr (voorzetsels), de Huroof Ash-Shart, en de algemene Alfaazh (uitdrukkingen) tussen andere zaken. Dit is terwijl islamitische jurisprudentie (Fiqh) beperkt is tot de uitleg van de Hukm Ash-Shar’iy die een vereiste is voor de Mukallaf, zoals: het gebed (Salah) is verplicht (Fard), de kleine bedevaart (Umrah) is een profetische traditie (Sunnah) (aanbevolen (Mandub)) en woeker (Riba) is verboden (Haram).

2) Usool ul-Fiqh includes studies in relation to the language and its principles because these principles are necessary for Ijtihaad. This is like: The studies about the Haqeeqah (literal) and Majaaz (metaphorical), the meanings of the Huroof Al-Jarr (prepositions), the Huroof Ash-Shart, and the general Alfaazh (expressions) amongst other matters. This is whilst Fiqh is restricted to the explanation of the Hukm Ash-Shar’iy that is a requirement of the Mukallaf like: The Salaah is Fard, ‘Umrah is Sunnah (Mandoob) and Ribaa is Haraam.

3) De grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) onderzoekt de islamitische (Shar’i) bewijzen (Daleel), zoals de Qur’aan, de profetische traditie (Sunnah), analogie (Qiyas) en consensus (Ijma’), met het oog op het vaststellen dat deze van Allah komen, en onderzoekt vervolgens wat daarin staat in termen van principes en vormen, zoals: Al-Khusoos en Al-‘Umoom (specifiek en algemeen), Al-Mutlaq en Al-Muqayyad (onbeperkt en beperkt), Al-Mujmal (algemeen/niet-gedetailleerd), Al-Bayaan (uitleg) en An-Naskh (abrogatie).

3) Usool ul-Fiqh examines the Ijmaaliy Shar’iy Daleel like the Qur’aan, Sunnah, Qiyaas and Ijmaa’ in respect to establishing that it has come from Allah and then it examines what came within it in terms of principles and forms like: The Khusoos and the ‘Umoom (specific and general), the Mutlaq and the Muqayyad (unrestricted and restricted), Al-Mujmal (general/un-detailed) and Al-Bayaan (explanation) and An-Naskh (abrogation).

Dit is terwijl de islamitische jurisprudentie (Fiqh) het Daleel Al-Juz’iy (gedeeltelijk bewijs (Daleel)) onderzoekt dat leidt naar of wijst op een specifieke rechtsregel (Hukm) voor een zaak of een handeling, met het oog daarop dat de Mukallaf zich eraan houdt. Zo zal het bijvoorbeeld het vers (Ayah) onderzoeken:

This is whilst Fiqh examines the Daleel Al-Juz’iy (partial evidence) that guides to or indicates a specific Hukm for a matter or an action for the purpose of the Mukallaf abiding by it. So for example it will examine the Aayah:

En het vers (Ayah):

And the Aayah:

En de overlevering (Hadith):

And the Hadeeth:

En de consensus (Ijma’) van de Sahaba met betrekking tot het uitstellen van de begrafenis van de Boodschapper van Allah ﷺ totdat zij de eed van trouw hadden afgelegd aan een kalief uit hun midden.

And the Ijmaa As-Sahaabah in respect to delaying the burial of the Messenger of Allah (saw) until after they had pledged allegiance to a Khalifah from amongst them.

Dat wordt gedaan zodat de Hukm As-Shar’iy uit elk bewijs (Daleel) kan worden afgeleid.

That is done in order for the Hukm As-Shar’iy to be taken from each Daleel (evidence).

4) Het doel van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) is de toepassing van de principes ervan op de gedetailleerde bewijzen om tot de wijze te komen waarop de praktische rechtsregels (Ahkaam Ash-Shar’iyah) worden afgeleid.

4) The aim of Usool ul-Fiqh is the application of its principles upon the detailed evidences to arrive to the manner of how the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah are extracted.

Dit is terwijl het doel van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) is om de Ahkaam Ash-Shar’iyah uit te leggen en toe te passen op de handelingen van de mensen en hun spraak, en om elke Mukallaf bewust te maken van de geboden van Allah Ta’Aalaa en wat Hij heeft verboden, zodat de Mukallaf daaraan kan vasthouden in zijn handelingen.

This is whilst the aim of Fiqh is to explain and apply the Ahkaam Ash-Shar’iyah upon the actions of the people and their speech and it is to make every Mukallaf aware of the commands of Allah Ta’Aalaa and what He has forbidden, so that the Mukallaf can adhere to it in his actions.