De rechtsregel (Hukm) betreffende de handelingen en zaken in termen van Tahseen of Taqbeeh (het bepalen van hun schoonheid of lelijkheid) kan vanuit drie richtingen plaatsvinden:

The Hukm (passing judgment) upon the actions and things in terms of Tahseen or Taqbeeh (determining their prettiness or ugliness) can occur from three directions:

1 – Vanuit de richting van de werkelijkheid van de zaken en handelingen en wat zij (intrinsiek) zijn?

1 – From the direction of the reality of things and actions and what they (intrinsically) are?

2 – Vanuit de mate waarin het overeenkomt met of geschikt is voor de natuurlijke aanleg van de mens, of de afkeer ervan.

2 – From the direction of its appropriateness or suitability to the natural disposition of the human or its aversion to it.

3 – Vanuit de richting van de Thawaab en ‘Iqaab (beloning en straf) die op hen worden toegepast, of de Mad’h (lof) of Dhamm (afkeuring/verwijtbaarheid). Wat het betreft het oordelen over handelingen en zaken vanuit het perspectief van hun realiteit en vanuit het perspectief van hun aanvaardbaarheid, geschiktheid of passendheid bij de natuurlijke aanleg van de mens, of hun niet-aanvaardbaarheid of afkeer van de natuurlijke aanleg, dan is er geen twijfel dat dit oordeel toebehoort aan de mens zelf om te maken, d.w.z. het behoort toe aan de ‘Aql en niet aan de Shar’a. Bijgevolg is het de ‘Aql die oordeelt over handelingen en zaken vanuit deze twee perspectieven.

3 – From the direction of the Thawaab and ‘Iqaab (reward and punishment) applied to them or the Mad’h (commendation/praise) or Dhamm (disapproval/blameworthiness). As for passing judgment upon the actions and things from the perspective of their reality and from the perspective of their agreeability, suitability or appropriateness to the natural disposition of the human or their non-agreeability or aversion to the natural disposition, then there is no doubt that this judgment belongs to the human himself to make i.e. it belongs to the ‘Aql and not to the Shar’a. Consequently, it is the ‘Aql that passes judgment upon actions and things from these two perspectives.

Zo oordeelt de mens dat de honing zoet is en neigt hij ernaar om deze te eten, terwijl hij dat de colocynth (een mediterrane plant) bitter is en hij deze daarom vermijdt. Vanuit dit perspectief zou de honing Hasan zijn en de colocynth lelijk.

So the human judges that the honey is sweet and inclines towards eating it and that the colocynth (Mediterranean plant) is bitter and so he avoids it. From this perspective the honey would be Hasan and the colocynth ugly.

Op dezelfde wijze oordeelt hij dat rijkdom Hasan is en armoede Qabeeh, en dat kennis Hasan is en onwetendheid Qabeeh, vanwege wat hun werkelijkheid omvat in termen van volledigheid of tekortkoming (Al-Kamaal of An-Naqs).

Similarly, he judges that wealth is Hasan and poverty Qabeeh and that knowledge is Hasan and ignorance is Qabeeh due to what their realities encompass in terms of completeness or deficiency (Al-Kamaal or An-Naqs).

Dit oordeel over de zaken en handelingen, en de Tahseen en Taqbeeh (het bepalen van het schone en het lelijke) voor zaken en handelingen in deze twee gebieden, keert terug naar de realiteit van de zaak die de Insaan (mens) waarneemt en begrijpt met zijn ‘Aql (verstand) en waarop zijn zintuigen neerkomen, of het keert terug naar de natuurlijke aanleg van de Insaan en zijn Fitrah en wat hij voelt en zijn verstand begrijpt.

This judgement upon the things and actions and the Tahseen and Taqbeeh (determination of prettiness and ugliness) for things and actions in these two areas returns back to the reality of the matter that the Insaan (human) perceives and comprehends by his ‘Aql (mind) and upon which his senses fall or it returns back to the natural disposition of the Insaan and his Fitrah and what he feels and his mind comprehends.

Daarom is het de ‘Aql die oordeelt over de handeling of het ding in termen van de Husn of Qubh vanuit deze twee perspectieven of hoeken. Als zodanig behoort de Hukm (rechtsregel) toe aan de mens.

Therefore, it is the ‘Aql that passes judgment upon the action or thing in terms of its Husn or Qubh from these two perspectives or angles. As such, the Hukm belongs to the human.

Wat betreft de derde richting, en dat heeft betrekking op het oordelen over de zaken en handelingen vanuit het perspectief van beloning en straf in het hiernamaals (Akhirah), of lof en berisping in het leven van deze wereld (Ad-Dunyaa), dan is er geen twijfel of vraag dat dit uitsluitend aan Allah toebehoort en niet aan de mens. Dit betekent dat het aan de Shar’i behoort om te bepalen en niet aan het 'Aql. Dit is vergelijkbaar met de schoonheid van het geloof (Iman) en de lelijkheid van het ongeloof (Kufr), de schoonheid van liegen tijdens oorlogsvoering en de lelijkheid ervan wanneer het wordt toegepast bij een onrechtvaardige heerser in een situatie die niet gelijk is aan oorlog, en de schoonheid van druiven en de lelijkheid van Khamr dat daaruit wordt geproduceerd. De rechtsregel (Hukm) over de zaken en handelingen behoort toe aan Allah in termen van de Thawaab (beloning) en de 'Iqaab (straf) en vanuit het perspectief van Al-Mad’h (lof) en Adh-Dhamm (berisping), hiervoor zijn twee bewijzen: een bewijs (Daleel) 'Aqliy en een bewijs (Daleel) Shar’iy.

As for the third direction and that relates to the passing of judgement upon the things and actions from the perspective of rewards and punishment in the Aakhirah or commendation and blame in the life of this world (Ad-Dunyaa), then there is no doubt or question that this returns to Allah alone and it does not belong to the human. This means that it belongs to the Shar’a to determine and not the ‘Aql. This is like the Husn of Imaan and the Qubh of Kufr, the Husn of lying in warfare and its Qubh when undertaken with the unjust ruler in a situation other than war, and the Husn of grapes and the Qubh of Khamr that is produced from them. The Hukm upon the things and actions belonging to Allah in terms of the Thawaab (reward) and the ‘Iqaab (punishment) and from the perspective of Al-Mad’h (commendation/praise) and Adh-Dhamm (blame) has two evidences for it: A Daleel ‘Aqliy and a Daleel Shar’iy.

De realiteit van het ‘Aql bestaat uit sensatie (Ihsaas), een realiteit, voorafgaande informatie en een brein. De sensatie vormt daarom een fundamenteel onderdeel van de componenten van de geest, aangezien het wanneer een persoon een zaak niet waarneemt, niet mogelijk is voor zijn ‘Aql om er een rechtsregel (Hukm) over uit te spreken, omdat het ‘Aql beperkt is in het uitspreken van oordelen over zaken die door een van de vijf zintuigen worden waargenomen, terwijl het voor hem niet mogelijk is om een oordeel uit te spreken over zaken die niet waargenomen kunnen worden. Daarom behoren Al-Hudaa (leiding) en Al-Iemaan (geloof), Ad-Dalaal (dwaling/ongeloof) en Al-Kufr (ongeloof), Al-‘Adl (gerechtigheid), Azh-Zhulm (onderdrukking/onrecht), As-Sidq (waarachtigheid) en Al-Kadhib (de leugen/bedrog), de druif en Khamr (bedwelmend middel) tussen andere zaken, niet te behoren tot de zaken en handelingen die binnen de capaciteit van het ‘Aql vallen om te bepalen of zij Allah Ta’Aalaa toorn brengen en een straf verdienen. Dat komt omdat het ‘Aql (de geest) de lofprijs (Mad’h) van Allah (SWT) of Zijn Dhamm (berisping of verwijt) met betrekking tot deze zaken en handelingen niet waarneemt. De geest neemt de beloning of de straf die aan een zaak of handeling verbonden is niet waar, tenzij Allah (SWT) daarover informeert via Zijn boodschappers (as).

The reality of the ‘Aql consists of sensation (Ihsaas), a reality, previous information and a brain. The sensation therefore represents a fundamental part from the components of the mind, as when the person does not sense a matter, it is not possible for his ‘Aql to issue a judgment (Hukm) upon it because the ‘Aql is restricted in passing judgements over matters sensed by one of the five senses whilst it is not possible for him to pass a judgment upon matters which cannot be sensed. Therefore, Al-Hudaa (guidance) and Al-Iemaan (belief), Ad-Dalaal (misguidance/disbelief) and Al-Kufr (disbelief), Al-‘Adl (justice), Azh-Zhulm (oppression/injustice), As-Sidq (truthfulness) and Al-Kadhib (the lie/deceit), the grape and Khamr (intoxicatant) amongst other matters are not from the things and actions which are within the capability of the ‘Aql to determine whether they anger Allah Ta’Aalaa and are deserving of a punishment. That is because the ‘Aql (mind) does not sense the commendation of praise (Mad’h) of Allah (swt) or his Dhamm (censure or blame) in respect to these things and actions. The mind does not sense the reward or the punishment attached to a thing or action unless Allah (swt) informs of that through His messengers (as).

Van een andere invalshoek bezien: als de mens de vrijheid zou krijgen om oordelen te vellen over daden en zaken in termen van lof en berisping (Mad’h en Dhamm), dan zou de rechtsregel (Hukm) onvermijdelijk verschillen afhankelijk van de verschillende mensen die deze uitspreken, of in verschillende tijden en plaatsen. Dat komt doordat het in de aard van de mens ligt dat er ongelijkheid bestaat in hun geest en natuurlijke aanleg, bovendien doordat zij worden beïnvloed door de omgeving waarin zij leven. De realiteit die consequent is waargenomen, is dat een persoon zaken op een bepaalde dag beoordeelt als Hasanah (goed of prijzenswaardig) en ze op een andere dag of op een later tijdstip als Qabeehah (lelijk of verwijtbaar) beschouwt. Op deze manier verschilt de rechtsregel (Hukm) over één enkel onderwerp, is deze niet consistent en treden er onvermijdelijk fouten op.

Het bovenstaande heeft betrekking op het Daleel Al-‘Aqliy met betrekking tot het vaststellen van Husn en Qubh. Wat het Daleel Ash-Shar’iy betreft, dan heeft de Shar’a het vaststellen van het Tahseen (iets als goed en prijzenswaardig beoordelen) en het Taqbeeh (iets als lelijk en verwijtbaar beoordelen) aan Allah overgelaten, oftewel aan de Shar’a. Allah (SWT) zei:

The above relates to the Daleel Al-‘Aqliy in respect to determining the Husn and Qubh. As for the Daleel Ash-Shar’iy then the Shar’a has made the determination of the Tahseen (judging something to be good and praiseworthy) and the Taqbeeh (judging something to be ugly and blameworthy) to Allah i.e. to the Shar’a. Allah (swt) said:

En Hij (SWT) zei:

And he (swt) said:

En de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And the Messenger of Allah (saw) said:

Daarom behoort het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) over handelingen en zaken toe aan de Shar’a en niet aan het ‘Aql. Dat is in termen van Al-Mad’h en Adh-Dhamm voor deze zaken in de Dunyaa (het leven van deze wereld) en in termen van de Thawaab en ‘Iqaab (beloning en straf) in het hiernamaals (Akhirah). Dienovereenkomst is de mens in staat om met zijn verstand te oordelen dat ‘Ilm (kennis) Hasan is, maar het verstand is niet in staat om te oordelen dat er Thawaab (beloning) aan de ‘Ilm verbonden is, maar dat wordt bepaald door de Shar’a. In hetzelfde opzicht is hij in staat om te oordelen dat onderdrukking Qabeeh is, maar hij is niet in staat om te oordelen dat daar een straf voor is in het hiernamaals (Akhirah), omdat de rechtsregel (Hukm) met betrekking tot dat toebehoort aan de Shar’a en niet aan het ‘Aql.

Therefore, the issuing of the Hukm (judgement) upon the actions and things belongs to the Shar’a and not to the ‘Aql. That is in terms of Al-Mad’h and Adh-Dhamm for them in the Dunyaa (life of this world) and in terms of the Thawaab and ‘Iqaab (reward and punishment) in the Aakhirah (Hereafter). As such, the human is able to judge with his mind that ‘Ilm (knowledge) is Hasan however the mind is not capable of judging that there is Thawaab (reward) attached to the ‘Ilm but rather that is determined by the Shar’a. Similarly, he is able to judge that oppression is Qabeeh but he is unable to judge that there is a punishment for that in the Aakhirah because the Hukm in respect to that belongs to the Shar’a and not the ‘Aql.

Wat betreft de zaken in relatie tot de Shar’a, dan kunnen deze, zoals we hebben uitgelegd, ofwel de regeling van Ibaahah (toestemming) of Tahreem (verbod) aannemen, terwijl de Qaa’idah Ash-Shar’iyah stelt:

In respect to the things in relation to the Shar’a, then as we have explained they can either take the ruling of Ibaahah (permissibility) or Tahreem (prohibition) whilst the Qaa’idah Ash-Shar’iyah states:

Wat betreft de rechtsregel (Hukm) voor de handelingen (Af’aal), dan valt deze in vijf categorieën:

As for the Hukm for the actions (Af’aal) then it falls into five categories:

Al-Waajib, Al-Mandoob, Al-Haraam, Al-Makrooh en Al-Mubaah, en dit zijn de soorten van de Hukm At-Takleefiy.

Al-Waajib, Al-Mandoob, Al-Haraam, Al-Makrooh and Al-Mubaah, and these are the types of the Hukm At-Takleefiy.

Wat betreft de Hukm Al-Wad’iy, deze wordt eveneens vertegenwoordigd in vijf soorten, namelijk: As-Sabab, Ash-Shart, Al-Maani’, As-Sihhah, Al-Butlaan en Al-Fasaad, en Ar-Rukshah en Al-‘Azeemah.

As for the Hukm Al-Wad’iy then this is also represented in five types and they are: As-Sabab, Ash-Shart, Al-Maani’, As-Sihhah, Al-Butlaan and Al-Fasaad, and Ar-Rukshah and Al-‘Azeemah.

Daarom, concluderend, is de Haakim (rechter) over de handelingen, over de zaken die verbonden zijn aan of gerelateerd zijn aan de handelingen, en over de zaken die betrekking hebben op beide, uitsluitend de Shar’a.

Therefore, in conclusion, the Haakim (judge) over the actions, upon the things attached or related to the actions and the matters related to both of these is the Shar’a alone.