De geleerden (Ulama) die de 'Urf hebben aanvaard, stelden: 'De 'Urf kan Saheeh (correct) zijn en het kan Faasid (corrupt) zijn. De Saheeh is datgene wat niet ingaat tegen de Shar’a, terwijl de Faasid datgene is wat ingaat tegen de Shar’a. De Faasid zou bijvoorbeeld kunnen zijn dat sommige families eraan gewend zijn om samen te zwemmen in zwembaden terwijl mannen en vrouwen gemengd zijn, of dat vrouwen hun huizen verlaten zonder de Shar’i kleding, of zoals mannen en vrouwen die samen dansen in een enkele cirkel tijdens bruiloften of Eid-vieringen. De 'Urf As-Saheeh, die niet in strijd is met de Shar’a, is door sommige van de geleerden (Ulama) beschouwd als een bewijs (Daleel) dat de rechtsgeleerde (Faqih) of zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) gebruikt als een gids om tot de Ahkaam (rechtsregels) van sommige realiteiten te komen waarvoor geen tekst bestaat. Het vertegenwoordigt daarom, naar hun mening, een Masdar (bron) van de Masaadir (bronnen) van wetgeving, zoals Al-Qiyaas en Al-Ijmaa'. Sommigen van hen hebben het beschouwd als een bewijs (Daleel) dat wordt gebruikt om te leiden naar het begrijpen van de bedoeling van de Shar’iyah teksten en van de bewoordingen (Alfaazh) van contractpartijen.

The ‘Ulamaa who adopted the ‘Urf stated: ‘The ‘Urf can be Saheeh (correct) and it can be Faasid (corrupted). The Saheeh is that which does not go against the Shar’a whilst the Faasid is that which goes against the Shar’a. The Faasid would be like some families being accustomed to swimming together in the swimming pools whilst the men and women are mixed or women leaving their houses without the Shar’iy dress or like men and women dancing together in a single circle at weddings or Eid celebrations. The ‘Urf As-Saheeh which is not contrary to the Shar’a has been considered by some of the ‘Ulamaa to be a Daleel that the Faqeeh or Mujtahid uses as a guide to arrive to the Ahkaam (rulings) of some of the realities which do not have a text for them. It therefore represents, in their opinion, a Masdar (source) from the Masaadir (sources) of legislation like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. Some of them have considered it to be a Daleel that is used to guide to understanding the intent of the Shar’iyah texts and from the wordings (Alfaazh) of contracting parties.

Sommigen van hen hebben er ook op vertrouwd om de ‘Aamm (algemeenheid) van bepaalde bewoordingen (‘Ibaaraat) te specificeren (Takhsees), om de Mutlaq (onbeperkte) uitdrukkingen te beperken (Taqyeed), en om het een rechtsregel (Hukm) te maken voor sommige situaties waarbij de verklaringen van een van de strijdende partijen worden aanvaard wanneer de Bayyinah (getuigenbewijs) bij een van hen ontbreekt.

Some of them have also relied upon it in order to specify (Takhsees) the ‘Aamm (generalness) of some of the worded expressions (‘Ibaaraat), to restrict (Taqyeed) the Mutlaq (unrestricted) expressions and to make it a Hukm for some of the situations to accept the statements of one of the disputing parties when the Bayyinah (testimonial evidence) is absent from one of them.