De grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) hebben twee hoofddoelen:

Usool ul-Fiqh has two main objectives:

1) Om te verifiëren dat de Adillah Al-Ijmaaliyah definitief (Qat’an) afkomstig zijn van de openbaring (Wahy). Dit betekent dat het essentieel is dat deze Adillah (bewijzen) zoals de Qur’aan, consensus (Ijma’) en anderen definitief bewezen zijn te zijn van Allah. Dit is omdat Allah Ta’Aalaa zegt:

1) To verify that the Adillah Al-Ijmaaliyah are definitely (Qat’an) from the Wahi (divinely inspired revelation). This means that is essential for these Adillah (evidences) like the Qur’aan, Ijmaa’ and others to be definitely proven to be from Allah. This is because Allah Ta’Aalaa says:

En Hij Ta’Aalaa zegt:

And He Ta’Aalaa says:

respect voor de vraag of het van Allah is of niet? En om de Masdar (bron) als een Hujjah (geldig bewijs) te kunnen beschouwen, is het noodzakelijk dat de Daleel Al-Qat’iy (definitief bewijs), zijnde het ‘Burhaan Al'Qaat’i’ (beslissend bewijs), de status ervan als Hujjah vaststelt. Dit is zodat de moslim ervan overtuigd en verzekerd is dat wat hij onderneemt in termen van handelingen in lijn is met de geboden van Allah en wat Hij Ta’Aalaa heeft verboden.

respect to whether it is from Allah or not? And for the Masdar (source) to be considered as a Hujjah (valid proof) then it is necessary for the Daleel Al-Qat’iy (definite evidence) which is the ‘Burhaan Al'Qaat’i’ (decisive proof) to establish its consideration as a Hujjah. This is so that the Muslim is convinced and assured that what he is undertaking in terms of actions are in line with the commands of Allah and what He Ta’Aalaa has forbidden.

2) De toepassing van de Qawaa’id van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) op de gedetailleerde sharia-bewijzen, zoals de verzen (Ayah), de overleveringen (Hadith) en andere, is met het oogmerk om tot de praktische Ahkaam Ash'Shar’iyah te komen die de moslims in hun leven binden, zodat zij zich eraan houden bij het ondernemen van handelingen. Dit doel is een van de meest nobele doelstellingen, en dat is omdat Allah Ta’Aalaa de mens heeft geschapen en de sharia aan hem heeft geopenbaard, zodat hij de Ahkaam ervan naleeft in zijn leven in de Dunyaa. Hij zal daarover ter verantwoording worden geroepen op de Dag des Oordeels, waar het ofwel het Paradijs (Jannah) of het Naar (vuur) zal zijn. Allah Ta’Aalaa zei:

2) The application of the Qawaa’id of Usool ul-Fiqh upon the detailed Shar’iyah evidences like the Aayaat, the Ahaadeeth and others is for the purpose of arriving at the practical Ahkaam Ash'Shar’iyah that bind the Muslims in their lives so that they adhere to them when undertaking actions. This objective is of the most noble of objectives and that is because Allah Ta’Aalaa created the human and revealed the Sharee’ah to him so that he abides by its Ahkaam in his life of the Dunyaa. He will then be held to account upon that on the Day of Judgement where it will either be Jannah (paradise) or the Naar (fire). Allah Ta’Aalaa said:

En Hij Ta’Aalaa zei:

And He Ta’Aalaa said:

Het volgende is een praktisch voorbeeld met betrekking tot de wijze waarop de Qawaa’id (principes) van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) worden toegepast op de gedetailleerde islamitische (Shar’i) bewijzen, om een praktisch islamitisch (Shar’i) rechtsregel (Hukm) af te leiden of te extraheren:

The following is a practical example in respect to the manner of how to apply the Qawaa’id (principles) of Usool ul-Fiqh upon the detailed Shar’iyah evidences, in order to deduce or extract a practical Shar’iy Hukm (ruling):

Allah Ta’Aalaa zegt:

Allah Ta’Aalaa states:

En Allah Ta’Aalaa zei:

And Allah Ta’Aalaa said:

1) Als we de Qaa’idah (regel) zouden nemen uit de Qawaa’id van Usool: ‘De latere Nass (tekst) heft de eerdere Nass (tekst) op’, dan zou het vers (Ayah) uit Soera At-Talaaq het vers (Ayah) uit Soera Al-Baqarah opheffen, omdat het daarna werd geopenbaard. De periode van wachten (‘Iddah) van de zwangere vrouw wiens echtgenoot was overleden, zou worden voltooid door haar bevalling in overeenstemming met de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

1) If we were to take the Qaa’idah (principle) from the Qawaa’id of Usool: ‘The later Nass (text) abrogates the former Nass (text)’ then the Aayah from Soorah At-Talaaq would be abrogating the Aayah from Soorah Al-Baqarah because it was revealed after it. The period of waiting (‘Iddah) of the pregnant woman whose husband had died would be completed by her giving birth in accordance to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

2) Er zijn geleerden van Usool die zeggen dat Naskh (abrogatie) een ander bewijs (Daleel) vereist dat de abrogatie van een vers (Ayah) door een andere aangeeft, naast het feit dat de ene vooruit is gegaan en de andere is vertraagd (dat wil zeggen in termen van de tijd van openbaring). Deze geleerden combineerden deze twee bewijzen (Daleels) die tegenstrijdig leken en zeiden:

2) There are scholars of Usool who say that the Naskh (abrogation) requires another Daleel that indicates the abrogation of an Aayah by another, in addition to the issue of one being advanced and the other being delayed (i.e. in terms of the time of revelation). These scholars combined these two Daleels that appeared to be contradictory and said:

De vrouw wiens echtgenoot overlijdt terwijl zij zwanger is, zou een tegenstrijdigheid kunnen ervaren met betrekking tot de duur van haar ‘Iddah (wachttijd), en met name als zij minder dan vier maanden en tien dagen na het overlijden van haar echtgenoot zou bevallen. Daarom boden zij de volgende oplossing aan:

The one whose husband dies whilst she is pregnant could perceive a contradiction in respect to the length of time of her ‘Iddah (waiting period) and particularly if she was to give birth after her husband’s passing in less than four months and ten days. As such they presented the following solution:

Het is mogelijk om tussen de twee bewijzen op de volgende manier te verzoenen. De zwangere vrouw wiens echtgenoot is overleden, wacht de langere van de twee periodes af. Als zij bevallen vóór vier maanden en tien dagen na de datum van zijn overlijden, dan wacht zij tot de vier maanden en tien dagen zijn voltooid. En als die tijd ten einde loopt voordat zij is bevallen, dan wacht zij tot zij is bevallen. En deze Tawfeeq (verzoening) tussen de twee bewijzen vertegenwoordigt een toepassing van de Qaa’idah (regel) in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) die stelt: ‘Werken met de twee bewijzen is beter (of passender) dan het verwaarlozen van één van beide’.

It is possible to reconcile between the two evidences in the following way. The pregnant woman whose husband has passed away waits for the longer of the two time periods. If she gives birth before four months and ten days from the date of his death, then she waits until the four months and ten days is completed. And if that time comes to an end before she has given birth then she waits until she has given birth. And this Tawfeeq (reconciliation) between the two evidences represents an application of the Qaa’idah (principle) in Usool ul-Fiqh that states: ‘Working with the two evidences is better (or more appropriate) than neglecting one of them’.