1 – Degenen die Al-Masaalih Al-Mursalah beschouwen als een vertegenwoordiger van een bewijs (Daleel) Shar’i, zeggen dat de Shaari’ (wetgever) het type of de categorie (Jins) van Al-Masaalih Al-Mursalah beschouwde als vallend onder de categorie (Jins) van de Ahkaam Ash-Shar’iyah, en zij gebruiken het volgende vers (Ayah) om dat te ondersteunen:

1 – Those who took Al-Masaalih Al-Mursalah as representing a Daleel Shar’iy say that the Shaari’ (legislator) considered the type or category (Jins) of Al-Masaalih Al-Mursalah to fall under the category (Jins) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and they use the following Aayah to support that:

Dit is omdat zij de Rahmah (barmhartigheid) beschouwen, die zij zien als het belang (Maslahah), als een grondreden (Illah) voor elke Ash-Shar’iy rechtsregel (Hukm). Dit is ondanks het feit dat het vers (Ayah) geen ‘Illiyah (de aanwezigheid van een redenering) aangeeft, noch in vorm noch in betekenis. De bedoeling van het vers (Ayah) is dat het resultaat van de toepassing van de islam op de mensen een Rahmah (barmhartigheid) voor hen zou zijn, en dus is de sharia een Rahmah voor de mensheid en niet een grondreden (Illah) voor de wetgeving van de sharia. Het is eerder slechts het resultaat dat optreedt als gevolg van de toepassing ervan.

This is as they consider the Rahmah (mercy), which they view to be the Maslahah, as an ‘Illah for every Hukm Ash-Shar’iy. This is despite the Aayah not indicating ‘Illiyah (the presence of reasoning) whether in its form or in meaning. The intent of the Aayah is that the result of the application of Islaam upon the people would be a Rahmah (mercy) for them and so the Sharee’ah is a Rahmah for mankind and not an ‘Illah (reason) for the legislation of the Sharee’ah. Rather it is only the result that happens as a result of its application.

2 – De Shar’iyah Nusoos (teksten) uit de Kitaab en de Sunnah hebben betrekking op specifieke handelingen en zij hebben geen betrekking op het belang (Maslahah) of de schade (Mafsadah). Dus bijvoorbeeld zegt Allah Ta’Aalaa:

2 – The Shar’iyah Nusoos (texts) from the Kitaab and the Sunnah relate to specific actions and they are not related to the Maslahah or the Mafsadah. So for instance Allah Ta’Aalaa says:

Dit legt de regeling van veiligheid uit, en ook wanneer Hij Ta’Aalaa zegt:

This is explaining the ruling of the security and also when He Ta’Aalaa says:

Dit legt de rechtsregel (Hukm) van de Shahadah (getuigenis) uit. Dit is terwijl er geen tekst is aangevoerd of vermeld die stelt dat de grondreden (Illah) voor deze Ahkaam het behalen van een voordeel of het afweren van schade of een nadelige zaak (Mafsadah) is.

This is explaining the Hukm of the Shahaadah (witnessing). This is whilst there is no text that has been brought or mentioned stating that the ‘Illah for these Ahkaam is to bring or acquire the benefit or to repel the harm or detrimental thing (Mafsadah).

Wanneer er dan een tekst komt die een Shar’iyah grondreden (Illah) bevat, dan is die grondreden (Illah) niet het verkrijgen van het belang (Maslahah) of het afweren van de Mafsadah, maar is het eerder iets anders dan dat. We hebben al vermeld tijdens het bespreken van het onderwerp Al-Qiyaas dat de grondreden (Illah) voor het verbod op handel tijdens de oproep tot het gebed (Salah) voor Salaat ul-Jumu’ah Al-Ilhaa’ (afleiding of worden afgeleid) van het gebed (Salah) is. Dat is terwijl de Ilhaa’ (afleiding) in de tekst niet is beschreven als het vertegenwoordigen van een voordeel of nadeel, of als een afweer tegen een schadelijke zaak of schadelijke zaak (Mafsadah).

Then when a text comes and it includes a Shar’iyah ‘Illah that ‘Illah is not the acquisition of the Maslahah or repelling of the Mafsadah but is rather something else other than that. We have already mentioned when discussing the subject of Al-Qiyaas that the ‘Illah for the prohibition of trading at the time of the call to prayer for Salaat ul-Jumu’ah is Al-Ilhaa’ (distraction or to be diverted) from the Salaah. That is while the Ilhaa’ (distraction) has not been described in the text as being representative of a benefit or harm or as a repellent to a detrimental thing or harmful matter (Mafsadah).

En met betrekking tot Zijn Qawl Ta’Aalaa:

And in respect to His Qawl Ta’Aalaa:

Het voorkomen van Al-Qisaas is te wijten aan een grondreden (Illah) die is begrepen uit de islamitische (Shar’i) Nass (tekst), en dit is de essentie ervan (of de vertegenwoordiging van het leven (Hayaat)), en het is niet omdat het een belang (Maslahah) teweegbracht of een schade afweerde.

The occurrence of Al-Qisaas is due to an ‘Illah that has been understood from the Shar’iy Nass (text) and this is it’s being (or representing) life (Hayaat) and it is not because it brought about a Maslahah or repelled a Mafsadah.

Bijgevolg zijn de beweringen dat de Shar’a de Masaalih (belangen) heeft beschouwd als de grondreden (Illah) voor de Ahkaam, beweringen die ontdaan zijn van bewijs en bewijslast. Er is niets dat hiernaar wijst of hiertoe leidt binnen de Ahkaam Ash-Shar’iyah; noch in de Ahkaam die een grondreden (Illah) bevatten, noch in die welke geen grondreden (Illah) bevatten.

Consequently, the claims that the Shar’a has considered the Masaalih (interests) as the ‘Illah (reasoning) for the Ahkaam are claims devoid of proof and evidence. There is nothing that indicates and guides to it within the Ahkaam Ash-Shar’iyah; whether in the Ahkaam which contain an ‘Illah or those which do not contain and ‘Illah.

Om deze reden is het niet toegestaan om te zeggen dat Zinaa verboden werd om een Mafsadah te voorkomen en dat Al-Jihaad verplicht werd gesteld omdat het een belang (Maslahah) is. Dat wordt niet gezegd, omdat de islamitische (Shar’i) tekst dat helemaal niet zei en dat er niet uit werd begrepen, noch in de Mantooq (expliciet uitgedrukte betekenis) noch in de Mafhoom (geïmpliceerde betekenis). De beweringen zijn daarom Baatil (onjuist, ongeldig) en in strijd met de Shar’a en de werkelijkheid.

For this reason, it is not permissible to say that Zinaa was prohibited to repel a Mafsadah and Al-Jihaad was made obligatory because it is a Maslahah. That is not said because the Shar’iy text did not say that at all and that was not understood from it whether in its Mantooq (explicitly expressed meaning) or its Mafhoom (implied meaning). The claims are therefore Baatil (False, invalid) and contrary to the Shar’a and the reality.

Wat betreft het overwegen van wat de Hukm heeft aangegeven en geleid als een Maslahah of het afwenden van een Mafsadah, of het overwegen van datgene waartoe de ‘Illah Ash-Shar’iyah heeft geleid als een Maslahah of het afwenden van een Mafsadah, dan is dit slechts in overeenstemming met het standpunt van de moslim en de islamitische samenleving. Wat betreft de niet-moslim, hij ziet dat niet, omdat het feit dat een zaak of ding een Maslahah is of het afwenden van een Mafsadah, enkel voortkomt uit het levensperspectief. Gevolglikelijk, datgene wat de Shar’a in de tekst heeft vermeld in termen van Ibaabah (toelaatbaarheid), of het verplicht (Fard) of het aanbevolen (Mandub), dan vertegenwoordigt dit vanuit het standpunt van de moslim een Maslahah omdat de Shaari’ er een tekst voor heeft gebracht. Dit terwijl datgene wat de Shaari’ verboden (Haram) heeft gemaakt, een Mafsadah vertegenwoordigt omdat de Shaari’ dat heeft gesteld.

Daarom was de compilatie van de Qur’aan in de tijd van Abu Bakr (ra) en het maken van een kopie in de tijd van ‘Uthmaan (ra) — vanwege de angst dat het verloren zou gaan en vanwege de verschillen onder de moslims met betrekking tot de recitatie — gebaseerd op een Qaa’idah Shar’iyah (rechtsbeginsel) die de Boodschapper van Allah ﷺ heeft vermeld:

Therefore, the compilation of the Qur’aan in the time of Abu Bakr (ra) and the making of a copy in the time of ‘Uthmaan (ra) due to the fear of it being lost and due to differences amongst the Muslims in respect to its recitation, was based upon a Qaa’idah Shar’iyah (Legal principal) that the Messenger of Allah (saw) mentioned:

De angst voor het verliezen van de Qur’aan en het verschil in de recitatie ervan vertegenwoordigde slechts een Darar (schade) die de kalief van de moslims wegnam op basis van de tekst van de bovengenoemde overlevering (Hadith) An-Nabawiy, en het is niet gebaseerd op belang (Maslahah), terwijl de metgezellen (Sahabah) (rah) een consensus (Ijma’) hierover hadden.

The fear of losing the Qur’aan and the difference in its recitation only represented a Darar (harm) that the Khalifah of the Muslims removed based on the text of the above mentioned Hadeeth An-Nabawiy and it is not built upon Maslahah whilst the Sahaabah (rah) held a consensus (Ijmaa’) upon that.

Wat betreft het weggieten van de melk (door ‘Umar (ra)) die met water was vermengd in een daad van bedrog, dan was dit een straf voor degene die bedriegt of vals speelt en daarmee de Qawl van de Boodschapper ﷺ heeft overtreden:

As for pouring out the milk (by ‘Umar (ra)) that had been mixed with water in an act of deception then this was a punishment for the one who defrauds or cheats who has contravened the Qawl of the Messenger (saw):

De straf die zich manifesteerde in het uitgieten van de bedrieglijke melk was van de Ta’zeer (discretionaire straf) en het is een straf die de Shar’a heeft goedgekeurd en de beoordeling ervan heeft overgelaten aan de kalief of de rechter (Qadi), waarbij hij deze beoordeelt zoals hij dat goedvindt. Deze straf vertegenwoordigt geen islamitisch (Shar’i) rechtsregel (Hukm) waarvan het bewijs (Daleel) het belang (Maslahah) is, maar het is eerder een islamitisch (Shar’i) rechtsregel (Hukm) waarvan het bewijs (Daleel) de profetische traditie (Sunnah) is. Er is overgeleverd dat de Boodschapper van Allah ﷺ, toen hij een hoop tarwe zag, zijn hand erin stak en ontdekte dat het nat was. Hij zei toen tegen de eigenaar van de hoop: "Wat is dit?" Hij antwoordde: "De hemel heeft op ons geregend." Dus zei hij ﷺ: "Plaats het natte in het zicht." "Wie ons bedriegt, behoort niet tot ons" (Muslim en At-Tirmidhi). Daarom was de Ta’zeer van de Boodschapper ﷺ via spraak, terwijl de Ta’zeer van ‘Umar was door het uitgieten van de bedrieglijke melk.

The punishment manifested in the pouring out of the fraudulent milk was from the Ta’zeer (discretionary punishment) and it is a punishment that the Shar’a has approved of and made its evaluation up to the Khalifah or the Qaadi (judge) where he evaluates it as he sees. This punishment does not represent a Hukm Shar’iy the Daleel of which is the Maslahah but rather it is a Hukm Shar’iy the Daleel of which is the Sunnah. It has been related that the Messenger of Allah (saw), upon seeing a pile of wheat, extended his hand in it and found that it was wet. So he said to the one whose pile it was: What is this? He replied: The sky rained upon us. So he (saw) said: Place the wet in sight (visibly). “Whoever cheats us is not from us” (Muslim and At-Tirmidhi). Therefore, the Ta’zeer of the Messenger (saw) was by way of speech whilst the Ta’zeer of ‘Umar was by pouring out the fraudulent milk.

4 – Voorwaar, Allah Ta’Aalaa zegt in Soorat ul-Hashr:

4 – Verily Allah Ta’Aalaa says in Soorat ul-Hashr:

Dit is terwijl de Boodschapper (peace be upon him) niet kwam met Al-Maslahah Al-Mursalah, en dat is omdat degenen die dit toepassen toegeven dat deze Masalih geen specifieke tekst hebben vanuit de Shar’i. Daarom is de Boodschapper (peace be upon him) er niet mee gekomen, en bijgevolg is het niet toegestaan om deze toe te passen of om ze te beschouwen als een Daleel (Daleel) Shar’i (Shar’i) voor de Hukm (Hukm). (Opmerking: Dat is omdat de edele Ayah (Ayah) de moslims gebiedt om alleen dat te nemen waarmee de Boodschapper (peace be upon him) kwam, namelijk datgene wat een tekst heeft).

This is whilst the Messenger (saw) did not come with Al-Maslahah Al-Mursalah and that is because those who adopt it admit that these Masaalih do not have a specific text for them from the Shar’a. Therefore, the Messenger (saw) did not come with them and consequently it is not permissible to adopt them or to consider them as a Daleel Shar’iy for the Hukm (legal ruling). (Note: That is because the Noble Aayah commands the Muslims to only take that which the Messenger (saw) came with i.e. that which has a text).

Naast het bovenstaande zijn er andere bewijzen die vaststellen dat Al-Masaalih Al-Mursalah ongeldig is als bewijsvoering, en we hebben deze eerder vermeld onder de kop: “De bewijzen van degenen die Al-Masaalih Al-Mursalah niet hebben aanvaard”; het is dus mogelijk om hiernaar terug te verwijzen en deze argumenten vervolgens toe te voegen aan deze vier.

- There are, in addition to the above, other evidences establishing Al-Masaalih Al-Mursalah to be invalid as a proof and we mentioned them previously under the heading of: “The evidences of those who did not adopt Al-Masaalih Al-Mursalah” and so it is possible to refer back to and then add those arguments to these four.