Het tweede hoofdstuk
The Second Chapter
1) Al-Kitaab Al-Kareem
1) Al-Kitaab Al-Kareem
- De definitie ervan, hoe het werd geopenbaard en de Hikmah (wijsheid) met betrekking tot dat.
- Its definition, how it was revealed and the Hikmah (wisdom) in respect to that.
- De overlevering via Tawaatur en de aspecten van het wonderbaarlijke of onnavolgbare karakter ervan.
- Its Tawaatur transmission and the angles of its miraculous or inimitable character.
- De geldigheid ervan als bewijs (Hujjiyah) en het belang ervan in verhouding tot de andere Adillah.
- Its validity as a proof (Hujjiyah) and its importance in respect to the other Adillah.
- De Ahkaam die het bevat en de wijze waarop deze worden gepresenteerd.
- The Ahkaam that it comprises and the manner in which it presents them.
2) As-Sunnah An-Nabawiyah Ash-Shareefah
2) As-Sunnah An-Nabawiyah Ash-Shareefah
- De definitie ervan en de intrinsieke onderverdelingen of categorieën ervan.
- Its definition and its intrinsic divisions or categories.
- De Hujjiyah (geldigheid als bewijslast) van de profetische traditie (Sunnah) en de verbinding ervan met de Qur’aan Al-Kareem en de categorieën ervan in relatie tot deze.
- Hujjiyah (validity as an evidential proof) of the Sunnah and its connection to the Qur’aan Al-Kareem and its categories in relation to it.
- De categorieën ervan in termen van Sihhah (juistheid/geldigheid) en Da’f (zwakte) en in de Ruwaah (overleveraars/transmitters). De massaal overgeleverd (Mutawatir), de Mash’hoor, de Aahaad en het toepassen of gebruiken van elke categorie.
- Its categories in terms of Sihhah (correctness/validity) and Da’f (weakness) and in the Ruwaah (relaters/transmitters). The Mutawaatir, the Mash’hoor, the Aahaad and working or utilising each category.
3) An-Naskh (abrogatie) in relatie tot de Qur’aan en de Sunnah (profetische traditie):
3) An-Naskh (abrogation) in relation to the Qur’aan and the Sunnah:
- De betekenis van An-Naskh (abrogatie) en de meningen van de geleerden (Ulama) met betrekking tot dit onderwerp.
- The meaning of An-Naskh (abrogation) and the opinions of the ‘Ulamaa’ in respect to it.
- De mate waarin An-Naskh voorkomt in de Qur’aan en de Sunnah.
- The extent of the occurrence of An-Naskh in the Qur’aan and the Sunnah.
- De abrogatie van de Qur’aan door de Qur’aan, de abrogatie van de Qur’aan door de Sunnah en de abrogatie van de Sunnah door de Qur’aan.
- The abrogation of the Qur’aan by the Qur’aan, the abrogation of the Qur’aan by the Sunnah and the abrogation of the Sunnah by the Qur’aan.
Inleiding
Introduction
Nadat de definitie van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) in het eerste hoofdstuk is gepresenteerd; de oorsprong, geschiedenis, mannen, methoden, paden en de boeken ervan, gaan we nu over naar het belangrijkste van de onderzoeksgebieden, namelijk het onderwerp van de Adillah Al-Ijmaaliyah, wat de bronnen van de islamitische wetgeving zijn waaruit de praktische Shar’iyah-uitspraken worden afgeleid.
After having presented the definition of Usool ul-Fiqh in the first chapter; its origins, history, men, methods, paths and its books, we now move on to the most important of its subject areas and this is the subject of the Adillah Al-Ijmaaliyah, which are the sources of the Islamic legislation and from which the practical Shar’iyah rulings are derived.
De belangrijkste van de Adillah Al-Ijmaaliyah zijn: de Qur’aan Al-Kareem, de Sunnah An-Nabawiyah en waar de Qur’aan en de Sunnah naar leiden wat betreft bronnen zoals Al-Qiyaas en Al-Ijmaa’. Dit vakgebied omvat ook andere bronnen zoals: Al-Istihsaan, Al-Masaalih Al-Mursalah, Al-‘Urf, Al-Istishaab, Madh’hab As-Sahaabiy en Shar’u Min Qablinaa.
The most important of the Adillah Al-Ijmaaliyah are: The Qur’aan Al-Kareem, the Sunnah An-Nabawiyah and what the Qur’aan and the Sunnah guide to in terms of sources like Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’. This subject area also includes other sources like: Al-Istihsaan, Al Masaalih Al-Mursalah, Al-‘Urf, Al-Istishaab, Madh’hab As-Sahaabiy and Shar’u Min Qablinaa.
We zullen elk bewijs (Daleel) uit deze Adillah Al-Ijmaaliyah afzonderlijk nemen en de Hujjiyah (geldigheid als bron) ervan onderzoeken op basis van bewijs en aanwijzingen, en op basis van de vraag of het een bewijs (Daleel) is dat voortkomt uit de openbaring (Wahy). Dat is omdat wij als moslims zijn bevolen om te volgen wat de Boodschapper van Allah Muhammad (peace be upon him) onmiskenbaar van Allah Ta’Aalaa heeft gebracht. Dit is vanwege de Qawl (uitspraak) van Allah Ta’Aalaa:
We will take each Daleel from amongst these Adillah Al-Ijmaaliyah separately and examine its Hujjiyah (validity as a source) based on proof and evidence and upon the basis of whether it is a Daleel emanating from the Wahi (divinely inspired revelation). That is because we as Muslims have been commanded to follow what the Messenger of Allah Muhammad (saw) definitely brought from Allah Ta’Aalaa. This is due to the Qawl (statement) of Allah Ta’Aalaa:
En wat de Boodschapper jullie geeft, neem het aan, en wat hij jullie verbiedt, weerhoud u daarvan (Al-Hashr 7).
And whatever the Messenger brought to you take it and whatever he has forbidden you from abstain from it (Al-Hashr 7).
Zijn Qawl Ta’Aalaa:
His Qawl Ta’Aalaa:
En hij spreekt niet uit (eigen) begeerte. Het is slechts een openbaring (Wahy) die hem is ingegeven (An-Najm 3-4).
And he does not utter from (his own) desire. It is only Wahy (divine inspiration) that has been inspired (An-Najm 3-4).
En vanwege de woorden van Allah Ta’Aalaa:
And due to the speech of Allah Ta’Aalaa:
En wie een religie (Deen) zoekt buiten de Islam, dan zal die nooit van hem aanvaard worden, en in het Hiernamaals zal hij tot de verliezers behoren (Aali ‘Imraan 85).
And whoever seeks a Deen other than Islaam, it will never be accepted of him, and in the Hereafter he will be one of the losers (Aali ‘Imraan 85).
Al-Islaam is de religie (Deen) die Allah Ta’Aalaa aan Muhammad (peace be upon him) heeft geopenbaard door middel van de openbaring (Wahy).
Al-Islaam is the Deen that Allah Ta’Aalaa revealed to Muhammad (saw) through the means of the Wahy (divine inspiration).
Allah Ta’Aalaa heeft het verboden om datgene te volgen wat niet Yaqeeniy (zeker en definitief) is met betrekking tot dergelijke Adillah (bewijsmiddelen (Daleel)). Allah Ta’Aalaa zei:
Allah Ta’Aalaa has forbidden following that which is not Yaqeeniy (certain and definite) in respect to the like of these Adillah (evidential sources). Allah Ta’Aalaa said:
En volg niet dat waarvan je geen kennis (‘Ilm) hebt (Al-Israa’ 36).
And follow not that of which you have no knowledge (‘Ilm) (Al-Israa’ 36).
Al-‘Ilm (kennis) is Al-Yaqeen (zekerheid) en Az-Zhann (het ontbreken van zekerheid) kan de Yaqeen niet compenseren. Allah Ta’Aalaa zegt:
The ‘Ilm (knowledge) is Al-Yaqeen (certainty) and the Zhann (absence of certainty) cannot compensate for the Yaqeen. Allah Ta’Aalaa says:
Zeker, vermoedens kunnen niets uitrichten tegen de waarheid (Younus 36).
Certainly, conjecture can be of no avail against the truth (Younus 36).
Dit komt doordat als het Daleel Al-Ijmaaliy (bronbewijs) gebaseerd zou zijn op onzekerheid of vermoeden (Zhann), dan zou de potentie en mogelijkheid van verschil ontstaan met betrekking tot de vraag of het van Allah is of niet van Allah. Dit is het geval waarbij de bron om het een Hujjah (bewijs en bewijslast) te zijn, Qat’iy Ath-Thuboot (definitief in overlevering) moet zijn dat het van Allah is. Dat is zodat de moslim ervan overtuigd en gerustgesteld is dat de handelingen die hij verricht in overeenstemming zijn met de geboden en verboden van Allah Ta’Aalaa. Het is onder de moslims als geheel vastgesteld door middel van definitieve correcte bewijzen en bewijslast (Baraaheen), sommige 'Aqliy en sommige Naqliy, dat de Qur’aan en de profetische traditie (Sunnah) van Allah zijn en dat zij een Hujjah vertegenwoordigen. Zij zijn van mening verschilt met betrekking tot de Hujjiyah van de overige bewijzen (Adillah) zoals Al-Ijmaa’, Al-Qiyaas, Al Masaalih Al-Mursalah en de anderen daarnaast.
This is because if the Daleel Al-Ijmaaliy (source evidence) was based on uncertainty or conjecture (Zhann) then the potential and possibility of difference would occur in respect to whether it is from Allah or not from Allah. This is the case where the source for it to be a Hujjah (proof and evidence) must be Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) that it is from Allah. That is so that the Muslim is convinced and comfortable that the actions he is undertaking are in accordance to the commands and forbiddances of Allah Ta’Aalaa. It has been established amongst the Muslims as a whole through definite correct proofs and evidence (Baraaheen), some ‘Aqliy and some Naqliy, that the Qur’aan and the Sunnah are from Allah and that they represent a Hujjah. They have differed in respect to the Hujjiyah of the remainder of the Adillah like Al-Ijmaa’, Al-Qiyaas, Al Masaalih Al-Mursalah and the others beside them