Onder de belangrijkste studies met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) behoort de kennis over tot wie het uitgeven van de rechtsregel (Hukm) terugkeert. Degene die een gezagsfunctie bekleedt, zoals het staatshoofd, is niet degene die hier met Al-Haakim wordt bedoeld. In plaats daarvan is met Al-Haakim degene bedoeld die het recht bezit om de rechtsregel (Hukm) uit te vaardigen over handelingen en zaken, om zo het oordeel te vellen dat bijvoorbeeld melk toegestaan (Mubah) is, Khamr verboden (Haram) is, en dat Al-Bai’u (handel) toegestaan (Halal) is terwijl Riba (woeker) verboden (Haram) is, enzovoort... In het geval dat het uitgeven van de rechtsregel (Hukm) over de handelingen van de mens of de zaken die verband houden met zijn handelingen een relatie heeft met de mens zelf, dan behoort de rechtsregel (Hukm) ofwel toe aan Allah Ta’Aalaa, ofwel behoort deze aan hem toe. Met andere woorden, deze rechtsregel (Hukm) behoort toe aan de Shar’a of aan het ‘Aql (verstand).

From the most important studies related to the Hukm is the knowledge of whom the issuing of the Hukm returns back to. The one who holds the position of authority like the head of state is not the one who is intended by Al-Haakim here. Rather, what is intended by Al-Haakim is the one who possesses the right of issuing the Hukm upon the actions and things, so as to pass the judgement, for instance, that milk is Mubaah, Khamr is Haraam and that Al-Bai’u (trade) is Halaal whilst Ribaa’ (usury) is Haraam and so on… In the case where the issuing of the Hukm upon the actions of the human being or the things related to his actions has a relationship to the human himself, then the Hukm either belongs to Allah Ta’Aalaa or it belongs to him. In other words, this Hukm belongs to the Shar’a or to the ‘Aql (mind).

Wat wordt bedoeld met het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) als het specificeren van de positie of houding van de mens tegenover de handeling met betrekking tot het wel of niet uitvoeren ervan? (d.w.z. het ervan afzien). Of heeft hij een keuze tussen het doen en het laten ervan? Het heeft eveneens betrekking op het specificeren van zijn positie tegenover de zaken die gerelateerd zijn aan of verbonden zijn met zijn handelingen, in termen van het wel of niet aannemen ervan? Of is hem een keuze gegeven tussen het aannemen en het laten ervan?

What is meant by the issuing of the Hukm is the specification of the position or stance of the human being towards the action in respect to whether he does it or leaves it? (i.e. refrains from it). Or does he have a choice between doing and leaving it? It similarly relates to specifying his position towards the things related or connected to his actions in terms of whether he should take them or leave them? Or whether he has been provided with a choice between taking and leaving them?

De positie of houding van de mens met betrekking tot handelingen en zaken rust op zijn standpunt daarover in het opzicht dat zij Hasanah (mooi of juist) of Qabeehah (lelijk of onjuist) zijn? Of zijn zij gelijkwaardig met betrekking tot de Husn en de Qubh (schoonheid en lelijkheid)?

The position or stance of the human in respect to actions and things rests upon his viewpoint towards them in regards to them being Hasanah (pretty or right) or Qabeehah (ugly or wrong)? Or are they equal in respect to the Husn and the Qubh (prettiness and ugliness)?

Zoals zodanig is het vaststellen van de rechtsregel (Hukm) over handelingen en zaken gebouwd en gebaseerd op het bepalen van het goede (Husn) en het kwade (Qubh) met betrekking tot die zaken. Dus wie of wat bepaalt dat; de Shar’a of het ‘Aql (verstand)?

As such, the issuing of the Hukm upon actions and things is built and based upon determining the Husn and Qubh in respect to them. So who or what determines that; the Shar’a or the ‘Aql (mind)?

1 – De rechtsschool (Madhhab) Al-Mu’tazilah en een groep onder de Ja’fariyah:

1 – Madh’hab Al-Mu’tazilah and a group from among the Ja’fariyah:

Zij waren van mening dat er een intrinsieke Husn (goedheid/schoonheid) en Qubh (slechtheid/lelijkheid) bestaat binnen handelingen en zaken, en dat het menselijk ‘Aql (verstand) in staat is om de Husn en Qubh te waarnemen met betrekking tot zaken en handelingen. Zij stelden vast dat wat het ‘Aql als Hasan beschouwt, Hasan is bij Allah, en dat de mens de handeling moet verrichten die gepaard gaat met lof en beloning. Op dezelfde wijze, wat het ‘Aql (verstand) als Qabeeh beschouwt, is Qabeeh bij Allah, en is het van de mens vereist dit achter te laten, terwijl de handeling gepaard gaat met verwijt en straf.

They viewed that there exists an intrinsic Husn (good/prettiness) and Qubh (bad/ugliness) within the actions and things, and that the human ‘Aql (mind) is capable of perceiving the Husn and Qubh in respect to the things and actions. They determined that what the ‘Aql saw as being Hasan is Hasan with Allah and that the human should do the action which is accompanied by commendation and reward. Similarly, what the ‘Aql (mind) views to be Qabeeh then it is Qabeeh with Allah and it is required of the human to leave it whilst the action is accompanied by blameworthiness and punishment.

Op die basis komen de Ahkaam Ash-Shar’a naar hun mening overeen of in overeenstemming met wat het verstand begrijpt met betrekking tot het Husn of Qubh van de handelingen en zaken. Dus met betrekking tot wat het verstand als Husn waarneemt, is de Shar’a gekomen met het verzoeken om dit uit te voeren, en wat het verstand als Qubh waarneemt, is de Shar’a gekomen met het verzoeken om dit achter te laten. Zij bouwden daarop het begrip dat de mens Mukallaf is vóór het zenden van de Boodschappers naar hen of voordat de oproep tot de islam (Da’wah) hen had bereikt, en dat is omdat zijn ‘Aql het Husn en Qubh van de handelingen en zaken waarneemt en begrijpt.

Upon that basis the Ahkaam Ash-Shar’a in their view comes in agreement or conformity to what the mind comprehends in respect to the Husn or Qubh of the actions and things. So in respect to what the mind perceives to be Husn, the Shar’a came requesting it to be undertaken and what the mind perceives to be Qubh, the Shar’a has come requesting for it to be left. They then built upon that the understanding that the human is Mukallaf before the sending of the Messengers to them or before the Da’wah had reached them, and that is because his ‘Aql perceives and comprehends the Husn and Qubh of the actions and things.

2 – De Madhhab Al-Ash’ariyah, de volgelingen van Abu-l-Hasan Ash’ariy en de Fuqahaa’ die met hem instemden en die worden beschouwd als de vertegenwoordigers van de meerderheid van de geleerden van Usool.

2 – Madh’hab Al-Ash’ariyah, the follows of Abu-l-Hasan Ash’ariy and the Fuqahaa’ who agreed with him and are considered to represent the majority of the scholars of Usool.