De niveaus of gradaties (Maraatib) van de consensus (Ijma’)
The levels or grades (Maraatib) of the Ijmaa’
De consensus (Ijma’) kent twee gradaties: Sareeh (expliciet) en Sukootiy (van stilzwijgen).
The Ijmaa is of two grades: Sareeh (explicit) and Sukootiy (of silence)
1 – Al-Ijmaa’ As-Sareeh (expliciet), wat werd beschouwd als ‘Qat’iy’ (definitief)
1 – Al-Ijmaa’ As-Sareeh (explicit) which was considered to be ‘Qat’iy’ (definite)
Dit is wanneer degenen die bijeen zijn gekomen hun meningen expliciet uitspreken of presenteren met betrekking tot een gegeven realiteit uit de verschillende realiteiten, en zij vervolgens een consensus bereiken over wat de Hukm AshShar’iy voor deze realiteit vertegenwoordigt.
This is when those gathered express or present their opinions explicitly in respect to a given reality from amongst the realities and then they hold a consensus upon which represents the Hukm AshShar’iy for this reality.
Een voorbeeld van deze realiteit is wanneer de mensen van consensus (Ijma’) op één plaats samenkomen en het eens worden over één mening. Dit is vergelijkbaar met wat er gebeurde met de metgezellen (Sahabah) met betrekking tot het uitstellen van de begrafenis van de Boodschapper van Allah (peace be upon him), zodat zij een kalief (opvolger) van de Boodschapper van Allah (peace be upon him) konden kiezen. De meesten van hen (de metgezellen (Sahabah)) waren in Al-Madinah en inderdaad dicht bij het lichaam van de Boodschapper (peace be upon him) en in de Saqeefah van Bani Saa’idah.
An example of this reality is when the people of Ijmaa’ are gathered in a single place and agree upon a single opinion. This is like what happened with the Sahaabah in respect to the delay of burying the Messenger of Allah (saw) so that they could select a Khalifah (successor) to the Messenger of Allah (saw). Most of them (the Sahaabah) were in Al-Madinah and indeed close to the body of the Messenger (saw) and in the Saqeefah of Bani Saa’idah.
Of ze zouden verspreid kunnen zijn en er wordt dan één voor één een kwestie (Mas’alah) aan hen voorgelegd, waarbij elk hun instemming geeft, zodat al hun meningen samenkomen in één enkele mening.
Or they could be dispersed and then an issue (Mas’alah) is presented to them one at a time each providing their agreement so that all of their opinions are in agreement upon one single opinion.
Of het zou kunnen zijn wanneer een van hen een oordeel velt in een specifieke Mas’alah (kwestie) en die rechtsregel (Hukm) de anderen bereikt, waarna zij vervolgens duidelijk hun instemming uitspreken, hetzij door middel van een verklaring, een uitspraak of een voldongen oordeel.
Or it could be when one of them passes a judgement in a particular Mas’alah (issue) and that Hukm reaches the others and they then clearly express their agreement either by way of a statement, a verdict or judgment being passed.
2 – Al-Ijmaa’ As-Sukootiy: En zij beschouwden dit als ‘Zhanniy’
2 – Al-Ijmaa’ As-Sukootiy: And they counted this to be ‘Zhanniy’
Dit is wanneer een van de mensen van consensus (Ijma’) een mening geeft over een Mas’alah (kwestie) uit de Masaa’il (kwesties), op basis van het feit dat het een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) is, en niemand het verwerpt of ontkent.
This is when one of the people of Ijmaa’ provides an opinion in a Mas’alah (issue) from amongst the Masaa’il (issues), on the basis of it being a Hukm Shar’iy, and no one renounces or disclaims it.
Ash-Shaafi’iy nam geen gebruik van consensus (Ijma’) door stilzwijgendheid (As-Sukootiy) aan, in tegenstelling tot vele rechtsgeleerden (Fuqahaa), terwijl sommigen van hen dit beschouwden als een consensus (Ijma’), maar met een minder grote kracht in vergelijking met de expliciete consensus (Ijma’ As-Sareeh). In een andere mening werd het beschouwd als een Hujjah (geldig juridisch bewijs), maar niet geclassificeerd als consensus (Ijma’).
Ash-Shaafi’iy did not adopt Ijmaa’ As-Sukootiy in addition to many of the Fuqahaa whilst some of them considered it as an Ijmaa’ but of a lesser strength as compared to the Ijmaa’ As-Sareeh. In another opinion it was considered to represent a Hujjah (valid legal proof) but not classified as Ijmaa’.
De Ijma’ As-Sukootiy met betrekking tot de metgezellen (Sahabah) vond plaats wanneer een van de metgezellen (Sahabah) een mening uitte of verkondigde waarover de metgezellen (Sahabah) op de hoogte waren, en vervolgens niemand van hen dit veroordeelde of ontkende. Dit wordt beschouwd als een geldige Ijma’ (consensus) indien de volgende voorwaarden worden gerealiseerd en voldaan:
The Ijmaa’ As-Sukootiy in respect to the Sahaabah occurred when one of the Sahaabah held or stated an opinion which the Sahaabah were aware about about and then none of them denounced or denied it. This is considered to (validly) represent an Ijmaa’ (consensus) if the following conditions are realised and met:
1 – Dat het Hukm Ash-Shar’iy tot die zaken behoorde die (normaal gesproken) veroordeeld zouden worden en de Sahabah er niet over zouden zwijgen vanwege de onmogelijkheid voor hen om te zwijgen over een Munkar (een zaak die veroordeeld en ontkend moet worden). Dit is vergelijkbaar met wat er gebeurde met betrekking tot ‘Umar Ibn Al-Khattaab (moge Allah tevreden met hem zijn) toen hij het land van Bilaal Al-Muzniy innam, dat de Boodschapper van Allah ﷺ aan hem had toegewezen, nadat hij het meer dan drie jaar onbewerkt had gelaten.
1 – That the Hukm Ash-Shar’iy was from that which would (normally) be denounced and the Sahaabah would not remain silent over it because of the impossibility of them remaining silent over a Munkar (a matter that must be denounced and denied). This is like what happened in respect to ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) when he took the land of Bilaal Al-Muzniy, which the Messenger of Allah (saw) has apportioned to him, after he left it unworked on for more than three years.
Aanvullend nuttig punt:
Additional beneficial point:
- Sommigen beschouwden de Ijma’ As-Sareeh als Qat’iy en de Ijma’ As-Sukootiy als Zhanniy.
- Some considered the Ijmaa’ As-Sareeh to be Qat’iy and the Ijmaa’ As-Sukootiy to be Zhanniy.
De juiste visie is dat de Hujjiyah van de consensus (Ijma’) van de Sahaba, met betrekking tot het feit dat het een bewijs (Daleel) van consensus is en een bron van de bronnen van de rechtsregels (Ahkaam Ash-Shar’iyah), Qat’iy moet zijn, en dat dit alleen wordt vervuld in de consensus (Ijma’) van de Sahaba.
The correct view is that the Hujjiyah of Ijmaa’ As-Sahaabah in respect to it being a Daleel Ijmaaliy and a source from the sources of the Ahkaam Ash-Shar’iyah must be Qat’iy and that this is not fulfilled except in Ijmaa’ As-Sahaabah.
Wat betreft de Ahkaam die zijn afgeleid uit de bron van Al-Ijmaa’, dan worden deze behandeld zoals de profetische traditie (Sunnah). Het kan ofwel Mutawaatirah zijn, in welk geval het Qat’iy Ath-Thuboot zou zijn met betrekking tot het feit dat de metgezellen (Sahabah) erover hebben ingestemd en een consensus hebben bereikt, of het kan afkomstig zijn van de Akhbaar Al-Aahaad, in welk geval het Zhanniy Ath-Thuboot zou zijn.
As for the Ahkaam derived from the source of Al-Ijmaa’ then they are treated like the Sunnah. It can either be Mutawaatirah in which case it would be Qat’iy Ath-Thuboot in respect to the Sahaabah having agreed and held a consensus upon it, or it can be from the Akhbaar Al-Aahaad in which case it would be Zhanniy Ath-Thuboot.
Werken met en handelen naar de consensus (Ijma’) is verplicht (Wajib), of het nu gaat om Qat’iy Ath-Thuboot of Zhanniy Ath-Thuboot. Dit komt doordat de consensus (Ijma’) van de Sahaba, zoals we hebben vermeld, een islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel) onthult en bekendmaakt dat ons niet (direct) heeft bereikt, maar eerder de rechtsregel (Hukm) die gebaseerd was op een bewijs (Daleel), ons heeft bereikt via de consensus (Ijma’) van de Sahaba.
Working with and acting by the Ijmaa’ is Waajib (obligatory) whether it was Qat’iy Ath-Thuboot or Zhanniy Ath-Thuboot. This is because the Ijmaa’ As-Sahaabah, as we have mentioned, reveals and discloses a Daleel Shar’iy that did not reach us (directly) but rather the Hukm that was based on a Daleel reached us by way of Ijmaa’ As-Sahaabah.
De mensen van Al-Ijmaa’ en hun Shuroot (voorwaarden):
The people of Al-Ijmaa’ and their Shuroot (conditions):
De geleerden (Ulama) en rechtsgeleerden (Faqih) hebben onderling verschillen van mening en onenigheid gehad met betrekking tot wie de mensen van Al-Ijmaa’ (consensus) zijn. Daarom hebben zij voorwaarden vastgesteld met betrekking tot wie als behorend tot de mensen van Al-Ijmaa’ moet worden beschouwd. Het volgende geeft enkele van de details weer die hiermee verband houden:
The ‘Ulamaa and Fuqahaa have differed and disagreed in regards to who the people of Al-Ijmaa’ (consensus) are. They therefore set down conditions in respect to who is to be considered to be from the people of Al-Ijmaa’. The following represents some of the details related to this: