De Shuroot (de voorwaarden) van de Arkaan (zuilen) van Al Qiyaas

De Shuroot (de voorwaarden) van de Arkaan (zuilen) van Al Qiyaas - Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh | Quran Course

Het is de realiteit dat de kennis van de rechtsregel (Hukm) wordt gezocht door middel van het toepassen van analogie (Qiyas) op de oorsprong.

It is the reality that the knowledge of its Hukm is sought after through making Qiyaas upon the origin.

Met betrekking tot deze Far’u (tak) is het volgende bepaald:

It is stipulated in respect to this Far’u (branch):

- Dat de tak (Al-Far’u) geen tekst heeft voor de rechtsregel (Hukm). Als er al een tekst voor de rechtsregel (Hukm) zou zijn, dan zou er geen noodzaak zijn voor ons om de rechtsregel (Hukm) te zoeken via analogie (Qiyas), aangezien er geen analogie (Qiyas) is op de plaats van de tekst.

- That the branch (Al-Far’u) does not have a text for its Hukm. If there was already a text for its Hukm then there would be no need for us to seek its Hukm by way of Qiyaas as there is no Qiyaas in the place of the text.

- Dat de grondreden (Illah) wordt gerealiseerd binnen de Far’u (tak) net zoals deze wordt gerealiseerd binnen de Asl (oorsprong). Dus in het geval waar de grondreden (Illah) voor de Tahreem (verbod) op het drijven van handel op het tijdstip van de oproep tot het gebed voor de Jumu’ah-gebed, Al-Ilhaa’ (afleiding) is, dan indien afleiding wordt gerealiseerd in de handelingen van het verhuren of het beoefenen van een sportactiviteit, dan zouden zij de rechtsregel (Hukm) van de Asl (oorsprong) overnemen, namelijk de Tahreem. Dit is omdat indien de grondreden (Illah) van de Asl niet wordt gerealiseerd binnen de Far’u, het niet mogelijk zou zijn om de rechtsregel (Hukm) van de oorsprong toe te passen op de tak.

- That the ‘Illah is realised within the Far’u (branch) just as it is realised within the Asl. So in the case where the ‘Illah (reason) for the Tahreem (prohibition) of conducting trade at the time of the call to prayer for the Jumu’ah prayer is Al-Ilhaa’ (distraction), then if distraction was realised in the actions of leasing or practising a sporting activity then they would take the Hukm (legal ruling) of the Asl (origin) which is Tahreem. This is because if the ‘Illah of the Asl was not realised within the Far’u then it would not be possible to provide the Hukm of the origin to the branch.

Het is de rechtsregel (Hukm) van de Sharia die wordt vastgesteld voor de basis (Asl) door de Kitaab of de profetische traditie (Sunnah) of consensus (Ijma’), en het volgende wordt met betrekking tot deze vastgesteld:

It is the Hukm Ash-Shar’iy that is established for the Asl by the Kitaab or Sunnah or Ijmaa’ and the following is stipulated in regards to it:

1 – Dat het een praktische islamitische rechtsregel (Hukm) vertegenwoordigt die is vastgesteld door de Kitaab, de profetische traditie (Sunnah) of consensus (Ijma’).

1 – That it represents a practical Hukm Shar’iy that is established by the Kitaab or the Sunnah or Ijmaa’.

2 – Dat de rechtsregel (Hukm) ‘Ma’qool Al-Ma’naa’ is (de betekenis kan worden begrepen en de ratio erachter), wat betekent dat deze is gebouwd of gebaseerd op een grondreden (Illah) die het ‘Aql (verstand) kan begrijpen. Dat is omdat de basis van analogie (Qiyas) bestaat uit het waarnemen van de grondreden (Illah) van de rechtsregel (Hukm) binnen de oorsprong en het waarnemen van de verwezenlijking ervan binnen de tak. Dit is zodat de rechtsregel (Hukm) van de Asl (oorsprong) kan worden uitgebreid naar de Far’u (tak).

2 – That the Hukm is ‘Ma’qool Al-Ma’naa’ (the meaning can be understood and the rationale behind it) which means that it is built or based upon an ‘Illah that the ‘Aql (mind) can comprehend. That is because the basis of Qiyaas is perceiving the ‘Illah of the Hukm within the origin and perceiving its realisation within the branch. This is so that the Hukm of the Asl (origin) cane be extended to the Far’u (branch).

3 – Dat de rechtsregel (Hukm) een grondreden (Illah) bezit die mogelijk is om te realiseren binnen de vertakking. Dit is omdat als de grondreden (Illah) beperkt zou zijn tot de oorsprong, terwijl het niet mogelijk is om deze in iets anders dan de oorsprong te realiseren, dan wordt analogie (Qiyas) vermeden. Dit is bijvoorbeeld zoals het afhakken van de hand van de dief, zoals afgeleid uit de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

3 – That the Hukm possesses an ‘Illah that is possible to be realised within the branch. That is because if the ‘Illah was restricted to the origin whilst not possible to realise it within anything other than it, then Qiyaas is refrained from. This is like, for example, the cutting of the hand of the thief as taken from the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Dus ‘Saraqah’ (diefstal) is een beperkte (Qaasirah) grondreden (Illah) en strekt zich niet uit tot iets anders dan dat. Dat is vergelijkbaar met ‘Al-Ikhtilaas’ (verduistering/toe-eigening), waarbij het afhakken van de hand daar niet op van toepassing is. In dit geval wordt deze beperkte grondreden (Illah) een Sabab genoemd en wordt er geen analogie (Qiyas) op toegepast.

So ‘Saraqah’ (theft) is a restricted (Qaasirah) ‘Illah and does not extend to other than it. That is like ‘Al-Ikhtilaas’ (embezzlement/misappropriation) where the cutting of the hand does not apply to it. In this case, this restricted ‘Illah, is called a Sabab and Qiyaas is not made upon it.

4 – Dat de oorspronkelijke rechtsregel (Hukm ul-Asl) niet specifiek is voor de Asl (oorsprong). Dit komt doordat de specificatie ervan voor de oorsprong (Asl) het maken van een analogie (Qiyas) met een vertakking daarop verhindert, en er in dat geval dus geen analogie (Qiyas) is. Dit is vergelijkbaar met de specificatie van de toestemming voor de Boodschapper van Allah (peace be upon him) om tegelijkertijd met meer dan vier vrouwen getrouwd te zijn en het verbod om zijn vrouwen na hem te huwen.

4 – That the original ruling (Hukm ul-Asl) is not specific to the Asl (origin). This is because its specification to the origin (Asl) prevents making analogy with a branch upon it and as such there is no Qiyaas (in that case). This is like the specification of the permissibility for the Messenger of Allah (saw) to be married to more than four wives at the same time and the prohibition of marrying his wives after him.

Een ander voorbeeld is de specificatie die verbonden is aan Khuzaimah Bin Thaabit met betrekking tot het accepteren van zijn getuigenis alleen en de beschouwing daarvan als gelijk aan de getuigenis van twee. Dat is omdat deze rechtsregel (Hukm) specifiek (Khaass) is voor Khuzaimah, wat werd vastgesteld door de uitspraak van de Boodschapper (Peace be upon him): “Wat Khuzaimah getuigt, is voldoende voor hem” (Abu Daawood heeft het overgeleverd met de Lafzh (formulering): “De Shahaadah (getuigenis) van Khuzaimah is (gelijk aan) de Shahaadah van twee mannen”). Bijgevolg wordt er geen analogie getrokken naar iemand anders dan hem, ongeacht zijn niveau in termen van deugdzaamheid en godsvrucht (Taqwa).

Another example is the specification attached to Khuzaimah Bin Thaabit in respect to accepting his testimony alone and its consideration as being equal to the testimony of two. That is because this Hukm is Khaass (specific) to Khuzaimah which was established by the statement of the Messenger (saw): “What Khuzaimah gives testimony in regards to then that is sufficient for him” (Abu Daawood extracted it with the Lafzh (wording): “The Shahaadah (testimony) of Khuzaimah is (equal to) the Shahaadah of two men”). Consequently, analogy is not made to anyone else upon him irrespective of his level in terms of virtue and Taqwaa.

Het is noodzakelijk dat de grondreden (Illah) duidelijk (Zhaahir) is en niet verborgen is binnen de Asl (oorsprong), zodat de aanwezigheid ervan kan worden vastgesteld in de tak (Al-Far’u), om de tak te koppelen of te verbinden aan de oorsprong met betrekking tot de rechtsregel (Hukm). De betekenis van de grondreden (Illah) die duidelijk is, is dat deze wordt begrepen of waargenomen via de zintuigen of sommige daarvan.

It is necessary for the ‘Illah to be apparent (Zhaahir) and not concealed (or hidden) within the Asl (origin) so that its presence can be ascertained in the branch (Al-Far’u) in order to attach or link the branch to the origin in respect to the Hukm. The meaning of the ‘Illah being apparent is that it is comprehended or perceived through the senses or some of them.

Dus de opzettelijke moord is de Sabab (oorzaak of reden) voor Al-Qisaas (wet van vergelding), maar de opzet of het opzettelijke karakter van de daad wordt niet waargenomen door de zintuigen en niemand behalve degene die de daad heeft gepleegd, weet dit. Daarom, de Shaari’ (wetgever)

So the intentional killing is the Sabab (cause or reason) for Al-Qisaas (law of retaliation) however deliberateness or the intentional nature of the act is not perceived by the senses and none but the one who undertook the action knows this. Therefore, the Shaari’ (legislator)

stelde een Zhaahir (duidelijke of evidente) zaak vast op de plaats die ermee verbonden is en die ernaartoe leidt. Dit is het instrument dat de dader gebruikte, wat van nature iets is dat doodt, zoals een zwaard, pistool of geweer. Dit zijn beperkte zaken, en daarom pasten de geleerden (Ulama) analogie (Qiyas) op hen toe voor zware of logge zaken die ook van nature doden, zoals rotsen en ijzer (staven).

established a Zhaahir (apparent or evident) matter in its place linked to it and guiding to it. This is the tool that the killer used which from its nature is from that which kills like the sword, gun or rifle. These are limited things and so the ‘Ulamaa made Qiyaas upon them to heavy or bulky things that also kill from their nature like rocks and iron (bars).

Deze doding is een Wasf Mundabit (een consistente beschrijving), omdat het een specifieke en beperkte realiteit heeft die niet verandert op basis van het verschil tussen de dader of het slachtoffer. Hierdoor is het mogelijk om een analogie te trekken tussen de dader van de Waarith (degene van wie wordt geërfd) en de Mousaa Lahu (degene die een deel uit de testamentaire beschikking ontvangt, zijnde tot een derde van het achtergelaten vermogen dat bij keuze is toegewezen), indien hij de Moosiy (degene die het testament heeft opgesteld) doodt; op die manier zou hij (de dader) verboden zijn om de Wasiyah (het testament) te ontvangen.

This killing is a Wasf Mundabit (consistent description) because it has a specific and limited reality that does not differ in accordance to the difference of the killer or the one who is killed. As such it is possible to make analogy upon the killer of the Waarith (one being inherited from) to the Mousaa Lahu (the one who takes from the will (Wasiyah) i.e. up to a third of the wealth that is left behind and allocated by choice) if he kills the Moosiy (the one who has made the will), and as such he (the killer) would be forbidden from taking the Wasiyah (the will).

Wat betreft de zwaarte en moeilijkheid (Mashaqqah) die wordt beschouwd als de grondreden (Illah) voor de toelaatbaarheid van het verbreken van het vasten tijdens het reizen, dan is dit niet Mundabit (consistent). Dat komt omdat iemand kan reizen en te maken kan krijgen met zwaarte, terwijl hij ook kan reizen zonder enige zwaarte of moeilijkheid te ervaren, afhankelijk van de verschillen tussen de mensen zelf, de gebruikte vervoersmiddelen en de verschillen in plaatsen en klimaten. Daarom wordt reizen (Safar) niet beschouwd als een grondreden (Illah) en wordt zwaarte ook niet beschouwd als een grondreden (Illah), maar wordt Safar (reizen) slechts beschouwd als de Sabab (reden of oorzaak) voor de toelaatbaarheid van het verbreken van het vasten, of het reizen nu zwaarte met zich meebrengt of niet. Dienovereenkomst volgt dat er geen analogie op wordt toegepast, omdat het geen grondreden (Illah) is.

As for hardship and difficulty (Mashaqqah) which is thought to be the ‘Illah for the permissibility of breaking the fast when travelling, then this is not Mundabit (consistent). That is because someone could travel and face hardship whilst he could be travelling and not face any hardship or difficulty in accordance to the differences of the people themselves, the means of transport used and the difference in the places and climates. Therefore, travelling (Safar) is not considered an ‘Illah nor is hardship considered an ‘Illah but rather Safar (travelling) is only considered to represent the Sabab (reason or cause) for the permissibility of breaking the fast whether the travelling entailed hardship or not. As such it follows that analogy is not made upon it because it is not an ‘Illah.

De overlevering (Hadith) legt uit dat de Boodschapper van Allah (peace be upon him) het verboden had om het vlees van de slacht te bewaren met het oogpunt om de Arabieren te voeden die op bezoek waren of nieuwkomers waren en voedsel nodig hadden. Dit is daarom een expliciete tekst met betrekking tot de grondreden (Illah) voor het verbod op het bewaren van het vlees, en deze grondreden (Illah) zijn de reizigers (Daaffah), zijnde de Arabieren die voedsel nodig hadden.

The Hadeeth explains that the Messenger of Allah (saw) had forbidden the storage of the meat of the slaughters for the purpose of feeding the Arabs who were visiting or newcomers and were in need of food. This therefore is an explicit text in respect to the ‘Illah (reasoning) for the forbiddance of storing the meat and this ‘Illah is the travellers (Daaffah) who are the Arabs who were in need of food.

Deze grondreden (Illah) is een bepalende eigenschap (Wasf Mu’aththir) met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) die het verbod op het bewaren van het vlees van de offers voorschrijft (dat wil zeggen, er is een direct verband tussen de grondreden (Illah) en de rechtsregel (Hukm)).

This ‘Illah is a Wasf Mu’aththir in respect to the Hukm of forbidding the storage of the meat from the sacrifices (i.e. there is a direct correlation between the ‘Illah and the Hukm).

Echter, als er bijvoorbeeld was gezegd: ‘Ik had jullie verboden om op te slaan vanwege de kleine mannen of vanwege de witte mannen’, dan heeft de Wasf (beschrijving) van ‘klein’ en ‘wit’ geen effect met betrekking tot de rechtsregel (Hukm). Dit komt doordat het feit dat zij klein of wit zijn, hen niet in de behoefte brengt aan het offervlees, wat het tegenovergestelde is van wat in de rechtsregel (Hukm) (in de overlevering (Hadith)) werd vermeld, aangezien het feit dat zij behoefte hadden aan voedsel een effect had op het verbod om het offervlees weg te slaan. Dat komt omdat de grondreden (Illah) de motiverende factor of reden (Al-Baa’ith) is voor de uitspraak, en ‘de mensen in behoefte’ de motiverende factor en reden (Al-Baa’ith) is.

However, had it been said for example: ‘I had forbidden you from storing due to the short men or for the white men’ then the Wasf (description) of ‘short’ and ‘white’ has no effect in respect to the Hukm. This is because the fact that they are short or white does not make them in need of the sacrificial meats which is opposite to that which was mentioned in the Hukm (in the Hadeeth) because the fact that they were in need of the food had an effect upon the forbiddance of storing the sacrificial meats away. That is because the ‘Illah is the motivating factor or reason (Al-Baa’ith) for the ruling and ‘the people in need’ is the motivating factor and reason (Al-Baa’ith)

om het offervlees niet op te slaan, zodat de behoeftigen in hun behoeften kunnen voorzien.

for not storing away the sacrificial meats so that those in need can meet their needs.

Dit is dan de betekenis van de grondreden (Illah) als een beïnvloedende eigenschap (Wasf Mu’aththir) met betrekking tot de rechtsregel (Hukm).

This then is the meaning of the ‘Illah being a Wasf Mu’aththir in respect to the Hukm.

B – De geschikte eigenschap voor de rechtsregel (Hukm):

B – Al-Wasf Al-Munaasib Al-Mulaa’im Lil Hukm:

Dit is waar de Wasf (beschrijving) een grondreden (Illah) is voor de Jins (soort/type) van de rechtsregel (Hukm) en niet voor de rechtsregel (Hukm) zelf. Een voorbeeld hiervan is de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

This is where the Wasf (description) is an ‘Illah for the Jins (kind/type) of the Hukm and not for the Hukm in itself. An example of that is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

De Shuroot (de voorwaarden) van de Arkaan (zuilen) van Al Qiyaas

A – Al-Asl (de oorsprong):

B – Al-Far’u (de tak):

C – De basisrechtsregel (Hukm ul-Asl):

D – De grondreden (Illah):

1 – Dat de grondreden (Illah) een Wasf Zhaahir (duidelijke beschrijving) is:

2 – Dat de grondreden (Illah) een Wasf Mundabit (nauwkeurige/consistente beschrijving) is:

3 – Dat de grondreden (Illah) een Wasf Munaasib Lil-Hukm is (een passende beschrijving voor de uitspraak):

4 – Dat de grondreden (Illah) een Wasf Muta’addiy is (een beschrijving die verder kan reiken dan de zaak zelf):

5 – Dat de grondreden (Illah) islamitisch (Shar’i) is: