De rechtsscholen (Madhhab) in Al-Ijtihaad, zoals de Madhhab Ash-Shaafi’iy, Abu Hanifah en Al-Maalikiy onder anderen, zijn scholen van islamitische jurisprudentie (Fiqh) die de namen hebben aangenomen van de A’immah Al-Mujtahideen die de principes en methodologieën met betrekking tot zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) voor hen hebben vastgesteld. Onder deze rechtsscholen (Madhhab) bevinden zich die welke vandaag de dag nog steeds bestaan en volgelingen hebben, zoals de vier rechtsscholen (Madhhab) en de Madhhab van Al-Imaam Ja’far. Er zijn ook die welke zijn uitgewist en geen volgelingen hebben in onze huidige tijd, zoals de Madhhab van Sufyaan Ath-Thawri, de Madhhab van Al-Imaam At-Tabari en de Madhhab van Al-Imaam Al-Awzaa’i onder anderen.

The Madhaahib in Al-Ijtihaad, like the Madh’hab Ash-Shaafi’iy, Abu Hanifah and Al-Maalikiy amongst others, are schools of Fiqh that have taken the names of the A’immah Al-Mujtahideen who set down the principles and methodologies in relation to Ijtihaad for them. From amongst these Madhaahib are those which are still existing today and have followers like the four Madhaahib and the Madh’hab of Al-Imaam Ja’far. There are also those which have been blotted out and do not have followers in our current age like the Madh’hab of Sufyaan Ath-Thawri, the Madh’hab of Al-Imaam At-Tabari and the Madh’hab of Al-Imaam Al-Awzaa’i amongst others.

Al deze Madhhab (rechtsscholen) hebben zonder uitzondering hun Ahkaam afgeleid uit de teksten van de Shar’iyah. Zij vormen daarom geen bewijs (Hujjah) voor de Islamitische Shar’iyah, maar het is de Islamitische Shar’iyah die een Hujjah (bewijs) vormt over hen. De beroemde uitspraak of slogan die aan elke Madhhab (rechtsschool) wordt toegeschreven, luidde als volgt: “Mijn mening is correct, maar kan fout zijn, en de mening van iemand anders is fout, maar kan correct zijn”. In het licht hiervan is het noodzakelijk voor de Muqallid van een Madhhab (rechtsschool) om het volgende te begrijpen:

All of these Madhaahib without exception deduced their Ahkaam from the Shar’iyah texts. They therefore do not represent a proof (Hujjah) for the Islamic Shar’iyah but rather it the Islamic Shar’iyah which represents a Hujjah (proof) over them. The famous statement or slogan attributed to each of the Madh’hab was as follows: “My opinion is correct but open to error and the opinion of someone else is wrong but open to being correct”. In light of this, it is necessary for the Muqallid of a Madh’hab to comprehend the following:

1 – De rechtvaardiging voor het volgen van deze Madhaahib vandaag de dag is de wijdverbreide afwezigheid van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) onder de moslims, en dat deze Madhaahib hun volgelingen bewust maken van de praktische Ahkaam Ash-Shar’iyah die noodzakelijk zijn voor hen in hun leven, zodat zij in staat zijn om de Islam te naleven en eraan te gehoorzamen.

1 – The justification for following these Madhaahib today is the wide absence of Ijtihaad amongst the Muslims and that these Madhaahib make their followers aware of the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah that are necessary for them in their lives for them to be able to adhere to and abide by Islaam.

2 – De Muqallid van de rechtsschool (Madhhab) mag geen blinde devotie (At-Ta’assub) hebben voor die rechtsschool (Madhhab). Indien het hem daardoor duidelijk wordt dat de rechtsschool (Madhhab) die hij volgt een fout heeft gemaakt in een specifiek kwestie en dat de juiste mening binnen een andere rechtsschool (Madhhab) ligt, dan dient hij datgene te volgen waarvan hij meent dat het het meest waarschijnlijk (Ghalabat Azh-Zhann) correct is.

2 – The Muqallid of the Madh’hab should not have blind devotion (At-Ta’assub) to that Madh’hab. As such, if it becomes plainly evident to him that the Madh’hab that he follows has made a mistake in a particular issue and that the correct opinion is within another Madh’hab, then he should follow that which he believes most likely (Ghalabat Azh-Zhann) to be correct.

3 – De verschillen tussen de rechtsscholen (Madhhab) met betrekking tot de afleiding van sommige Ahkaam is een gezonde uiting en geen ongezonde uiting of teken van ziekte, zoals sommigen zich voorstellen. Dat komt doordat de geesten en het begrip van mensen verschillen op basis van de individuele verschillen die Allah Ta’Aalaa heeft geschapen binnen de Fitrah (natuur) van de mensen. Om die reden verschillen de Mujtahideen in hun Istinbaat (afleiding) en begrip, en dit verschil in zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) kwam voor in de tijd van de Boodschapper van Allah (peace be upon him) onder de metgezellen (Sahabah) (rah). Hij (peace be upon him) keurde dat goed en legde uit dat de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) twee beloningen ontvangt wanneer zijn zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) correct is, en dat de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) die een fout maakt één beloning ontvangt. Bijgevolg is het maken van een fout in de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) toegestaan door de Shar’a, en degene die onbedoeld in een fout vervalt, wordt beloond.

3 – The differences between the Madhaahib in relation to the deduction of some of the Ahkaam is a healthy manifestation and not an unhealthy one or sign of sickness, as some imagine. That is because the minds and understandings of people differ based upon the individual differences that Allah Ta’Aalaa has created within the Fitrah (nature) of people. For that reason, the Mujtahideen differ in their Istinbaat (deduction) and understanding and this difference in Ijtihaad occurred in the time of the Messenger of Allah (saw) amongst the Sahaabah (rah). He (saw) approved of that and explained that the Mujtahid attains two rewards when his Ijtihaad is correct and that the Mujtahid who errs attains one reward. Consequently, making an error in the Ijtihaad is permitted by the Shar’a and the one who unintentionally falls into error is rewarded.