Hujjiyat ul-Qiyaas (het bewijs van de geldigheid ervan als bewijsmiddel) - Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh | Quran Course

Hujjiyat ul-Qiyaas (het bewijs van de geldigheid ervan als bewijsmiddel) - Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh | Quran Course

De Boodschapper van Allah ﷺ leidde naar het gebruik van analogie (Qiyas) en voorbeelden van dergelijke bewijzen zijn de volgende:

The Messenger of Allah (saw) guided towards the utilisation of Qiyaas and examples from amongst such evidences are the following:

Er is van hem ﷺ overgeleverd dat een man uit Khath’am hem vroeg: “Mijn vader werd moslim toen hij al op hoge leeftijd was en hij is niet in staat om op kamelen te rijden, terwijl de hadj voor hem verplicht is gesteld. Kan ik de hadj namens hem verrichten?” Waarop hij ﷺ vroeg:

It has been narrated from him (saw) that a man from Khath’am asked him: “My father became Muslim whilst he was of an elderly age and he is not capable of riding camels whilst the Hajj has been proscribed upon him. So can I make Hajj on his behalf?” So he (saw) asked:

“Ben jij de oudste van zijn zonen?” Hij antwoordde: “Ja”. (Toen) zei hij: “Zie je in dat als jouw vader een schuld had en jij zou deze voor hem hebben afbetaald, zou dat dan voor hem tellen?” Hij antwoordde: “Ja”.

“Are you the oldest of his sons?”. He replied: “Yes”. (Then) he (saw) said: “Do you see that if your father had a debt and you paid it off for him, would that count for him?” He replied: “Yes”.

(Dus) hij (zei) tegen hem: “Vervolg dan de hadj namens hem” (AnNasaa’iy).

(So) he (saw) said: “Then perform Hajj on his behalf” (AnNasaa’iy).

‘Umar (ra) vertelde: “Ik was op een dag in goede stemming, dus ik kuste (mijn vrouw) terwijl ik aan het vasten was, en daarna ging ik naar de Profeet (Nabi) ﷺ en zei: ‘Ik heb vandaag iets heel ernsts gedaan. Ik kuste terwijl ik aan het vasten was.’ En de Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Zie je wat de situatie zou zijn als je je mond had uitgespoeld met water (Madmadah) terwijl je aan het vasten was?’ Ik zei: ‘Daar is niets mis mee.’ En hij ﷺ zei: ‘En wat is dan het probleem?’ (Abu Daawood) oftewel: Waar ben je bang voor wanneer je een toegestane handeling hebt verricht die het vasten niet ongeldig maakt?”

‘Umar (ra) related: “I was in good spirits one day so I kissed (my wife) whilst I was fasting and after that I went to the Nabi (saw) and said: “I did something very serious today. I kissed whilst I was fasting” And so the Messenger of Allah (saw) said: “Do you see what the case would be if you had washed your mouth out with water (Madmadah) whilst you were fasting”. I said: “There is nothing in that”. And so he (saw) said: “And so what’s the problem?” (Abu Daawood) i.e. What are you fearing when you have undertaken a permissible act that does not invalidate the fasting?

Het is vastgesteld dat Abu Bakr (ra) erfenis toewees aan de moeder van de moeder, maar niet aan de moeder van de vader, waarop sommigen van de helpers (Ansar) tegen hem zeiden: “U heeft een erfenis toegekend aan een vrouw van een overleden man, terwijl hij, indien zij overleden was geweest, niet van haar zou hebben geërfd. En u heeft een vrouw overgeslagen die, indien zij overleden was geweest, hij alles zou hebben geërfd wat zij achterliet.” Hij herzag vervolgens zijn standpunt om hen te laten delen in het zesde, terwijl geen van de metgezellen (Sahabah) hem hiervan berispte of dit ontkende, en als zodanig vertegenwoordigde het een consensus (Ijma’).

It has been authenticated that Abu Bakr (ra) allocated inheritance to the mother of the mother but not the mother of the father and so some of the Ansaar said to him: “You have given inheritance to a woman from a dead (man) whilst had she been dead he would not have inherited from her. And you left a woman who if she had been dead he would have inherited all that she left”. And so he revised his position to make them share in the sixth whilst none of the Sahaabah rebuked or denied this from him and as such it represented an Ijmaa’.

In deze consensus (Ijma’) maakte de Ansaari een analogie tussen de moeder van de vader en de moeder van de moeder met betrekking tot de erfenis en presenteerde zijn argument aan Abu Bakr op basis van dit bewijs of dit bewijs.

In this Ijmaa’ the Ansaari made analogy between the mother of the father and the mother of the mother in respect to inheritance and presented his argument to Abu Bakr based on this evidence or proof.

Abu Bakr (ra) accepteerde het argument vervolgens omdat het gebaseerd was op een islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel).

Abu Bakr (ra) then accepted the argument because it was based upon a Daleel Shar’iy.

Dit is de mening van de meerderheid van de geleerden (Ulama) van de moslims die de visie hebben gehouden van de Hujjiyah (geldigheid) van analogie (Qiyas) met betrekking tot de praktische islamitische (Shar’i) rechtsregels (Ahkaam Ash-Shar’iyah). Dit is wanneer een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) niet wordt gevonden voor een werkelijkheid binnen een Nass (tekst uit de Kitaab of Sunnah) of consensus (Ijma’) en het is vastgesteld dat de werkelijkheid gelijk is aan een andere werkelijkheid waarvoor een tekst voor de rechtsregel bestaat en dat deze tekst een islamitische (Shar’i) grondreden (Illah) bevat. Er wordt dan een analogie (Qiyas) gemaakt tussen de ene werkelijkheid en de andere werkelijkheid waarvoor een tekst bestaat, en dezelfde rechtsregel (Hukm) wordt erop toegepast. De rechtsregel (Hukm) ervan zou dan een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm Ash-Shar’iy) zijn en de Mukallaf heeft geen andere keuze dan deze te volgen en ernaar te handelen.

The is the opinion of the majority of the ’Ulamaa of the Muslims who have held the view of the Hujjiyah (validity) of Qiyaas in respect to the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah. This is when a Hukm Shar’iy is not found for a reality within a Nass (text from the Kitaab or Sunnah) or Ijmaa’ and it is established that the reality is equal to another reality that has a text for its ruling and that this text contains a Shar’iyah ‘Illah (reasoning). Analogy is then made between one reality and the other reality that has a text for it and the same Hukm is applied to it. Its Hukm would then be a Hukm Ash-Shar’iy and the Mukallaf would have no choice except to follow it and act by it.

Degenen die analogie (Qiyas) hebben bevestigd, hebben de Qur’aan, de profetische traditie (Sunnah), de uitspraken van de metgezellen (Sahabah) en hun handelingen, naast het 'Aql (rationaliteit), gebruikt als bewijs om de bevestiging ervan te ondersteunen. De volgende zijn enkele van deze bewijzen:

Those who have affirmed Qiyaas have used the Qur’aan, the Sunnah, the statements of the Sahaabah and their actions in addition to the ‘Aql (rationality) as evidence to support its affirmation. The following are some of these evidences:

De eerste die over Al-Qiyaas schreef, was Al-Imaam Ash-Shaafi’iy in zijn ‘Risaalah’ over de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh). Met betrekking tot dit onderwerp zei hij: “Wat betreft de uitspraak: ‘En zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is Al-Qiyaas’, dan is dit niet nauwkeurig (of exact juist). Dat komt omdat zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) kan plaatsvinden in zaken buiten de analogie (Qiyas), net zoals het kan voorkomen met analogie (Qiyas). Het (zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad)) is de wijze of de manier waarop de Ahkaam Ash-Shar’iyah worden afgeleid uit hun gedetailleerde bewijzen, en het is geen bron onder de bronnen van de islamitische wetgeving zoals Al-Qiyaas dat wel is”.

The first who wrote about Al-Qiyaas was Al-Imaam Ash-Shaafi’iy in his ‘Risaalah’ in Usool ul-Fiqh. In regards to it he said: “In respect to the statement: ‘And Ijtihaad is Al-Qiyaas’, then this is not precise (or exactly accurate). That is because Ijtihaad can take place in other than Qiyaas just as it can occur with Qiyaas. It (Ijtihaad) is the manner or way by which the Ahkaam Ash-Shar’iyah are deduced (or extracted) from their detailed evidences and it is not a source from among the sources of Islamic legislation like Al-Qiyaas is”.

Degenen die het bevestigden, verschilden van mening met betrekking tot de Dalaalah (betekenis) ervan, in de zin of het Qat’iyah of Zhanniyah (definitief of niet-definitief) is. De meerderheid beschouwde het als definitief, terwijl Abu l-Hasan Al-Basriy en Al-Aamadiy het als Zhanniyyah (niet-definitief) beschouwden. Het eerste standpunt is (naar mijn mening) het juiste.

Those who affirmed it differed in respect to its Dalaalah (import) in terms of it being Qat’iyah or Zhanniyah (definite or not definite). The majority viewed it to be definite whilst Abu l-Hasan Al-Basriy and AlAamadiy viewed it to be Zhanniyyah (not definite). The first opinion is (in my view) the correct one.

Degenen die analogie (Qiyas) bevestigden, omvatten degenen van de vier rechtsscholen (Madhhab) en de rechtsgeleerden (Faqih) van de vier rechtsscholen (Madhhab); de Ash-Shaafi’iyah, Al-Hanaabilah, Al-Hanafiyah en Al-Maalikiyah.

Those who affirmed Qiyaas included those of the four Madhaahib and the Fuqahaa of the four Madhaahib; Ash-Shaafi’iyah, AlHanaabilah, Al-Hanafiyah and Al-Maalikiyah.

(Vertalersnotitie: Het lijkt erop dat de uitleg werd weggelaten in de uiteindelijke druk na deze twee vers (Ayah); het is echter duidelijk uit wat eerder is besproken dat Qiyas (analogie) is gebaseerd op onomstotelijk bewijs, en daarom zijn deze twee vers (Ayah) en het verbod op het vertrouwen op Zhann in Usool niet van toepassing daarop).

(Translators note: It appears that the explanation was emitted in the final print following these two Aayah however it is clear from what is discussed earlier that Qiyaas is established upon Qat’iy evidence and as such these two Aayah and the prohibition of relying upon Zhann in Usool does not apply upon it).

En het feit dat de Qur’aan de Ahkaam in bewoorde uitdrukking en betekenis uitlegt, betekent niet dat er voor elke rechtsregel (Hukm) een expliciete tekst is. Dit is het geval waarbij analogie (Qiyas) wordt gekoppeld aan de Dalaalah (aangegeven betekenis) van de Qur’aan met betrekking tot de Ahkaam door middel van betekenis. Bijgevolg kan analogie (Qiyas) niet worden weggelaten, aangezien dit zou betekenen dat men een deel van wat de teksten van de Qur’aan en de profetische traditie (Sunnah) hebben gebracht wat betreft de betekenissen die in hun uitgesproken bewoordingen worden aangegeven, zou verwaarlozen.

And the fact that the Qur’aan explains the Ahkaam in worded expression and meaning doesn’t mean that there is an explicit text for every Hukm. This is the case where Qiyaas is attached to the Dalaalah (indicated meaning) of the Qur’aan in respect to the Ahkaam by meaning. Consequently, Qiyaas cannot be done without, as it would mean neglecting some of what the texts of the Qur’aan and the Sunnah have brought in terms of meanings indicated in its expressed wordings.

Wat betreft analogie (Qiyas) die leidt tot verschillen in de rechtsregels (Ahkaam), dan heeft zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) met betrekking tot de Nusoos al geleid tot verschillen in de rechtsregels (Ahkaam), zoals bijvoorbeeld in relatie tot het vers (Ayah):

As for Qiyaas leading to differences in the Ahkaam then Ijtihaad in respect to the Nusoos has already led to difference in respect to the Ahkaam like for instance in relation to the Aayah: