De waarheid is dat Al-Istishaab geen bewijs (Daleel) vormt voor de rechtsregel (Hukm), omdat het bewijs (Daleel) datgene is waaruit de rechtsregel (Hukm) voor een zaak of een handeling wordt afgeleid. De rechtsregel (Hukm) is ofwel verplicht (Fard), aanbevolen (Mandub), toegestaan (Mubah), afgeraden (Makruh) of verboden (Haram), en geen enkele rechtsregel (Hukm) wordt afgeleid uit Al-Istishaab. Al-Istishaab betekent eerder het voortbestaan of het voortduren van de rechtsregel (Hukm) die eerder was vastgesteld door een bewijs (Daleel) dat van oorsprong niet Al-Istishaab was. Dat komt omdat Al-Istishaab geen nieuwe rechtsregel (Hukm) vaststelt, maar eerder de voorgaande rechtsregel (Hukm), vastgesteld door zijn legitiem erkende (Mu’tabar) bewijs (Daleel), voortduurt via Al-Istishaab.

The truth is that Al-Istishaab does not represent a Daleel upon the Hukm because the Daleel is that which the Hukm for a matter or an action is taken from. The Hukm is either Fard, Mandoob, Mubaah, Makrooh or Haraam and no Hukm is taken from Al-Istishaab. Rather Al-Istishaab means the remaining or continuance of the Hukm that had been established by an evidence previously which was not in origin Al-Istishaab. That is because Al-Istishaab doesn’t establish a new Hukm but rather the previous Hukm established by its legitimately recognised (Mu’tabar) Daleel continues by way of Istishaab.

Daarom vormt het op zichzelf geen bewijs (Daleel) voor de islamitische jurisprudentie (Fiqh) of een Masdar (bron) waaruit Ahkaam worden afgeleid. Het vormt eerder slechts een Qareenah (verband) voor het voortbestaan van de voorgaande rechtsregel (Hukm) die (reeds) was vastgesteld door het bewijs (Daleel).

Therefore, it doesn’t in itself represent a Daleel for Fiqh or a Masdar (source) from which Ahkaam are extracted. It rather only represents a Qareenah (linkage) for the continuation of the previous Hukm that had (already) been established by the Daleel.

Bijgevolg is Al-Istishaab geen bewijs (Daleel) Shar’i; dat wil zeggen geen Masdar (bron) uit de Masaadir van de wetgeving in de Islam. In plaats daarvan is het een Qaa’idah Shar’iyah (beginsel) die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) gebruikt en waarop hij vertrouwt bij het afleiden van sommige van de Ahkaam Ash-Shar’iyah, net als het beginsel: ‘Er is geen schade en geen vergelding met schade’.

Consequently, Al-Istishaab is not a Daleel Shar’iy; meaning a Masdar (source) from the Masaadir of the legislation in Islaam. Rather, it is a Qaa’idah Shar’iyah (principle) that the Mujtahid utilises and relies upon when deducing some of the Ahkaam Ash-Shar’iyah just like the principle: ‘There is no harming and no reciprocation of harm’.

En dit principe: ‘Qaa’idah Al-Istishaab’ wordt afgeleid uit de Adillah Ash-Shar’iyah die we hebben vermeld in het gedeelte met betrekking tot de Hujjiyah (bewijs van geldigheid) van Al-Istishaab.

And this principle: ‘Qaa’idah Al-Istishaab’ is deduced from the Adillah Ash-Shar’iyah that we have mentioned in the section related to the Hujjiyah (proof of validity) of Al-Istishaab.

Het beschouwen van Al-Istishaab als een bewijs (Daleel) zoals de consensus (Ijma’) van de Sahaba of Al-Qiyaas, vertegenwoordigt een overschrijding van grenzen waarvoor geen rechtvaardiging bestaat, aangezien het niet is bewezen of vastgesteld als een islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel) door noch de Kitaab, noch de profetische traditie (Sunnah).

Considering Al-Istishaab to be a Daleel like Ijmaa’ As-Sahaabah or Al-Qiyaas represents an overstepping of bounds that has no justification for it as it has not been proven or established to be a Daleel Shar’iy (i.e. source of evidence) by the Kitaab nor the Sunnah.