Het bewijs (Daleel) van An-Naasikh (het opheffende), of het nu een vers (Ayah) of een overlevering (Hadith) is, moet een Shar’iyah-bewijs (Daleel) bevatten dat aangeeft dat het opheffend is, anders zou het niet als zodanig worden beschouwd. Het loutere verschijnen van een botsing of tegenstrijdigheid tussen twee bewijzen betekent niet dat het een het andere opheft, aangezien het mogelijk kan zijn om ze met elkaar te verzoenen, in welk geval er feitelijk geen tegenstrijdigheid tussen hen zou bestaan.

The Daleel An-Naasikh (Abrogating evidence), whether it is an Aayah or a Hadeeth, must have a Shar’iyah proof to indicate that it is abrogating, otherwise it would not be considered to be as such. The mere appearance of a clash or contradiction between two evidences does not mean that one is abrogating the other as it could be possible to reconcile between them in which case there would not actually be a contradiction between them.

De Shar’iyah Hujjah (bewijs) om de Naasikh en de Mansookh te identificeren is als volgt:

The Shar’iyah Hujjah (proof) to identify the Naasikh and the Mansookh is as follows:

1 – Dat het latere bewijs aangeeft dat het een Naasikh is voor het eerdere bewijs in zijn Lafzh (woordeluidendheid) of in zijn betekenis, zoals de uitspraak van de Boodschapper ﷺ: “Ik had jullie verboden om graven te bezoeken, maar (nu) mogen jullie ze bezoeken” (Ad-Daaru Qutniy 259/4) of zoals de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

1 – That the later evidence states that it is a Naasikh for the previous evidence in its Lafzh (wording) or in its meaning like the statement of the Messenger (saw): “I had forbidden you from visiting the graves but (now) visit them” (Ad-Daaru Qutniy 259/4) or like the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

2 – Als twee bewijzen vanuit elk oogpunt met elkaar in strijd zijn en het niet mogelijk is om ze met elkaar te verzoenen, dan heft het latere bewijs het eerdere op. Dit is het geval wanneer het latere bewijs van dezelfde sterkte (of gewicht) is als het eerdere, of sterker is dan het eerdere.

2 – If two evidences are contradictory from every angle and it is not possible to reconcile between them, then the latter of them abrogates the former. That is in the case where the latter is of the same strength (or weight) as the former or stronger than it.

3 – De Naasikh kan worden geïdentificeerd door de handeling van de Boodschapper van Allah ﷺ en een voorbeeld daarvan is wanneer hij ﷺ Maa’iz stende die Zinaa had gepleegd en hem niet sloeg met honderd slagen. Deze handeling van hem ﷺ vestigt de abrogatie van zijn uitspraak: “De Thayyib (getrouwde) met de Thayyib (getrouwde), honderd slagen en stenen”. Hier heeft zijn handeling (F’il) zijn uitspraak (Qawl) geabrogereerd.

3 – The Naasikh can be identified by the action of the Messenger of Allah (saw) and an example of that is when he (saw) stoned Maa’iz who had committed Zinaa and did not lash him with one hundred lashes. This action of his (saw) establishes the abrogation of his speech: “The Thayyib (married) with the Thayyib (married), one hundred lashes and stoning with rocks”. Here, his action (F’il) abrogated his speech (Qawl).

Daarom wordt de bewering dat An-Naskh (abrogatie) heeft plaatsgevonden niet geaccepteerd, tenzij het Shari'ah-bewijs afkomstig is van een van de hierboven genoemde bewijzen. Indien geen van deze drie Hujaj (bewijzen)

Therefore, the claim of the occurrence of An-Naskh (abrogation) is not accepted unless the Shar’iyah proof was from amongst one of those proofs mentioned above. If none of these three Hujaj (proofs)

dan is er geen sprake van abrogatie.

then there is no abrogation.