As-Sabab betekent taalkundig: datgene waarmee een bepaald beoogd doel wordt bereikt, en om die reden worden het touw en de weg een Sabab genoemd, omdat elk van hen tot een beoogd doel leidt.

As-Sabab linguistically means: That which arrives by it to a certain intended matter and for that reason the rope and the road are called a Sabab because each of them arrive to an intended matter.

Wat betreft de Sabab als een type onder de types van Hukm Ash-Shar’iy Al-Wad’iy, dan definiëren de Usooliyeen dit als:

As for the Sabab as a type from among the types of Hukm Ash-Shar’iy Al-Wad’iy then the Usooliyeen define it as:

De Sabab is een Zhaahir Mundabit Wasf (beschrijving) waarnaar het islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel) wijst als een indicator voor de aanwezigheid van de rechtsregel (Hukm).

The Sabab is a Wasf (description) Zhaahir Mundabit that the Shar’iy Daleel guides to as being an indicator for the presence of the Hukm.

De betekenis van Zhaahir: Dat het Mahsoos (waargenomen) is en niet Khafiy (verborgen/verzwegen), dat de mens het waarneemt met zijn zintuigen en zijn Aql (verstand).

The meaning of Zhaahir: That it is Mahsoos (sensed) and not Khafiy (hidden/concealed), that the human senses it with his senses and his Aql (mind).

De betekenis van Mundabit: Het betekent dat wanneer deze beschrijving (Wasf) wordt aangetroffen, de rechtsregel (Hukm) ook wordt aangetroffen, aangezien de Sabab en de Musabbab (de oorzaak en het gevolg) in aanwezigheid en niet-aanwezigheid met elkaar verbonden of aan elkaar gekoppeld zijn.

The meaning of Mundabit: It means that when this description (Wasf) is found then the Hukm is also found as the Sabab and the Musabbab (the cause and caused matter) are connected or tied together in presence and non-presence.

Een voorbeeld hiervan is de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

An example of that is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Of de uitspraak van de Boodschapper ﷺ:

Or the statement of the Messenger (saw):

Dus zowel het vers (Ayah) als de overlevering (Hadith) leggen uit dat het wegvallen of het buigen van de zon (Zawaal) vanaf het middelpunt de Sabab (oorzaak) is voor de vaststelling van het bestaan van het gebed (Salah). De betekenis hiervan is dat wanneer deze tijd aanbreekt, het gebed (Salah) van Dhuhr aanbreekt en het vervolgens toegestaan is om het te verrichten wanneer de voorwaarden (Shuroot) zijn vervuld.

So the Aayah and the Hadeeth both explain that the decline or passing of the sun (Zawaal) from the meridian is the Sabab (cause) for the identification of the existence of the Salaah. The meaning of that is that if this time comes into being then the Salaah of Zhohr comes into being and then it is allowed to perform it when the conditions (Shuroot) are met.

Gevolgelijker is de Sabab een ‘Amaarah’ (teken of indicator) voor de aanwezigheid of afwezigheid van het gebed (Salah). Wat betreft de verplichting van het gebed (Salah), dan behoort dit tot de Ahkaam At-Takleefiy en het bewijs (Daleel) hiervoor is de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

Consequently, the Sabab is an ‘Amaarah’ (sign or indicator) for the presence or non-presence of the Salaah. As for the obligation of the Salaah, then this is from the Ahkaam At-Takleefiy and its Daleel is the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

En:

And:

Hetzelfde geldt voor de Sabab van het vasten (Sawm). Allah (SWT) zei:

The same applies to the Sabab of the Sawm (fasting). Allah (swt) said:

En de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And the Messenger of Allah (saw) said:

(Ahmad en geverifieerd als Saheeh door At-Tirmidhi)

(Ahmad and verified as Saheeh by At-Tirmidhi)

Deze twee teksten leggen uit dat het zien van de Hilaal (nieuwe maan) van Ramadhaan de Sabab is voor het vasten van Ramadhaan.

These two texts explain that the sighting of the Hilaal (new moon) of Ramadhaan is the Sabab for the presence of the fasting of Ramadhaan.

Op vergelijkbare wijze is het bereiken van het minimumbedrag (Nisab) de Sabab voor de aanwezigheid van de armenbelasting (Zakah), is de Idtiraar (noodzaak) de Sabab voor de toelaatbaarheid van het eten van Maitah (aangevreten vlees) en zijn de Shar’iyah ‘Uqood (contracten) de Sabab voor de toelaatbaarheid om eigendom te gebruiken of over te dragen (d.w.z. om het eigendom te verkrijgen en erover te beschikken).

Similarly, the attainment or reaching of the Nisaab is the Sabab for the presence of the Zakaah, the Idtiraar (necessity) is the Sabab for the permissibility of eating the Maitah (carrion meat) and the Shar’iyah ‘Uqood (contracts) are the Sabab for the permissibility to benefit from or transfer property (i.e. to take ownership and dispose of it).

De Sabab is daarom de indicator voor de aanwezigheid of afwezigheid van de rechtsregel (Hukm) en er moet een islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel) zijn dat deze Sabab aangeeft. Dat komt omdat de islamitische (Shar’i) Sabab een islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel) moet hebben dat ernaartoe leidt om als zodanig te worden genomen, anders zou het niet worden beschouwd als een islamitische (Shar’i) Sabab voor de aanwezigheid van de Ash-Shar’iy rechtsregel (Hukm).

The Sabab is therefore the indicator for the presence or non-presence of the Hukm and there must be a Daleel Shar’iy that indicates this Sabab. That is because the Shar’iy Sabab must have a Daleel Shar’iy that guides to it for it to be taken otherwise it would not be considered to be a Shar’iy Sabab for the presence of the Hukm Ash-Shar’iy.

Daarnaast rust de aanwezigheid van de Hukm Ash-Shar’iy op de aanwezigheid van de Shar’i Sabab, zodat bij de afwezigheid ervan de Hukm ook afwezig is. Sommigen hebben de Sabab vanuit dit oogpunt gedefinieerd en zij stelden: ‘De Sabab is datgene wat door zijn aanwezigheid de aanwezigheid (van de Hukm) noodzakelijk maakt en door zijn afwezigheid de afwezigheid (dat wil zeggen van de Hukm) noodzakelijk maakt’.

In addition, the presence of the Hukm Ash-Shar’iy rests upon the presence of the Shar’iy Sabab so that in its absence the Hukm is also absent. Some have defined the Sabab based upon this angle and so they stated: ‘The Sabab is what necessitates by its presence the presence (of the Hukm) and necessitates by its absence the absence (i.e. of the Hukm)’.

Aldus richtte de Shaari’ (Wetgever) zich tot de Mukallaf met de Hukm Ash-Shar’iy At-Takleefiy en stelde een teken of indicator vast die wijst op de aanwezigheid van de Hukm, en dit teken of deze indicator is de Sabab Ash-Shar’iy.