De Islamitische Staat breidde zich enorm uit, reikte tot China in het oosten en Andalusië in het westen, en bracht onder haar vleugels naties van uiteenlopende herkomsten en een aantal talen samen.

The Islamic State expanded greatly, reaching China in the East and Andalus in the West and it incorporated under its wings nations from a variety of origins and a number of languages.

Om de zaken van deze Staat te bevorderen, was het essentieel om wetten te hebben die waren afgeleid van de Islam, van de Qur’aan, de profetische traditie (Sunnah) en van andere bronnen waartoe de openbaring (Wahy) had geleid, om de dringende en nieuw ontstane problemen aan te pakken. Dus verwezen de moslims – de heersers, rechters, groepen en individuen – naar deze bronnen als antwoord op deze dringende behoefte. Gevolgelijk gingen de moslim geleerden (Ulama) in de tweede Hijri-eeuw aan de slag, waarbij zij hun inspanningen leverden om uitspraken af te leiden en te extraheren uit de islamitische Shar’iyah-teksten om alle problemen en belangen die ontstonden aan te pakken.

In order to foster the affairs of this State it was essential to have laws which were derived from Islaam, from the Qur’aan, the Sunnah and from other sources that the Wahi had guided to, in order to treat the pressing and newly occurring problems. So the Muslims referred back to them; the rulers, judges, groups and individuals, in response to this pressing need. Consequently, the Muslim ‘Ulamaa went forth in the second Hijri century expending their efforts to deduce and extract rulings from the Islamic Shar’iyah texts to treat all the problems and interests that arose.

De talenten en de ijtihaadaat van sommige van de geleerden (Ulama) straalden boven die van anderen uit, zoals die van de vier rechtsscholen (Madhhab): Abu Haneefah, Ash-Shaafi’iy, Al-Hanbaliy en Al-Maalikiy (Scholen van islamitische jurisprudentie (Fiqh)). Anderen die opvielen waren onder anderen Sufyaan Ath-Thawriy, Al-Awzaa’iy en Al-Hasan Al-Basriy.

The talents and Ijtihaadaat of some of the ‘Ulamaa shone out above some of the others like those of the four Madhaahib (Schools of Fiqh): Abu Haneefah, Ash-Shaafi’iy, Al-Hanbaliy and Al-Maalikiy. Others who stood out included Sufyaan Ath-Thawriy, Al-Awzaa’iy and Al-Hasan Al-Basriy amongst others.

Deze namen namen een positie in met betrekking tot de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) die was gestart door Al-Imaam Ash-Shaafi’iy.

These held a position in respect to Usool ul-Fiqh that was started by Al-Imaam Ash-Shaafi’iy.

De volgelingen (Ashaab) van Ash-Shaafi’iy legden zijn Risaalah in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) uit en verduidelijkten wat erin stond. Onder hen waren onder anderen Abu Bakr Muhammad Ash-Shaibaaniy An-Naisaabooriy, Muhammad Ibn ‘Ali Al-Qaffaal Al-Kabeer Ash-Shaashiy en As-Seerify.

The followers (Ashaab) of Ash-Shaafi’iy explained his Risaalah in Usool ul-Fiqh and clarified what came in it. These included the like of Abu Bakr Muhammad Ash-Shaibaaniy An-Naisaabooriy, Muhammad Ibn ‘Ali Al-Qaffaal Al-Kabeer Ash-Shaashiy and As-Seerify amongst others.

Wat betreft de Ashaab (volgelingen) van Al-Imaam Abu Haneefah, zij boden en stelden een Usool vast voor hun islamitische jurisprudentie (Fiqh) en zij voegden aan de Adillah Al-Ijmaaliyah (Al-Itihsaan en Al-‘Urf) toe aan de vier Adillah van Ash-Shaafi’iy (Al-Qur’aan, As-Sunnah, Al-Qiyaas en Al-Ijma’). Tot de vroegste van hun boeken in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) behoorden: De ‘Risaalah’ van Al-Kharkhiy in Usool’ geschreven door Abu-l-Hasan ‘Ubaidullah Bin Al-Hasan Al-Kharkhiy, die overleed in het jaar 340 AH. Daarna was er de Usool van Al-Jassaas, die overleed in het jaar 370 AH. Deze methode of methodologie met betrekking tot het vastleggen van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) verschilde van de methodologie die door Al-Imaam Ash-Shaafi’iy werd gehanteerd. Wat betreft de Maalikiyah, die de Tareeqah (methodologie) van Ash-Shaafi’iy volgden wat betreft het vastleggen van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), zij voegden de ‘consensus (Ijma’) van Ahl-ul-Madinah’ toe aan de vier Adillah Al Ijmaaliyyah die zij hadden overgenomen van imam Maalik en die Ash-Shaafi’iy had bekritiseerd. Zij namen ook ‘Al-Istihsaan’ en ‘Al Masaalih Al-Mursalah’ over, welke twee zaken vertegenwoordigen die Ash-Shaafi’iy had geprobeerd ongeldig te verklaren. Zij voegden ook toe door uit te breiden op het gebied van ‘Adh-Dharaa’i’ (voorwendsels/excuses).

As for the Ashaab (followers) of Al-Imaam Abu Haneefah, then they provided and set down an Usool for their Fiqh and they added to the Adillah Al-Ijmaaliyah (Al-Itihsaan and Al-‘Urf) from the four Adillah of Ash-Shaafi’iy (Al-Qur’aan, As-Sunnah, Al-Qiyaas and Al-Ijmaa’). From the earliest of their books in Usool ul-Fiqh were: The ‘Risaalah of Al-Kharkhiy in Usool’ authored by Abu-l-Hasan ‘Ubaidullah Bin Al-Hasan Al-Kharkhiy who passed away in the year 340 Ah. Then there was the Usool of Al-Jassaas who passed away in the year 370 AH. This method or methodology in respect to putting down Usool ul-Fiqh differed from the methodology employed by Al-Imaam Ash-Shaafi’iy As for the Maalikiyah, who followed the Tareeqah (methodology) of Ash-Shaafi’iy in terms of putting down Usool ul-Fiqh, then they added the ‘Ijmaa’ of Ahl-ul-Madinah’ to the four Adillah Al Ijmaaliyyah which they had adopted from Imaam Maalik and which Ash-Shaafi’iy had criticised. They also took ‘Al-Istihsaan’ and ‘Al Masaalih Al-Mursalah’ which represent two matters which Ash Shaafi’iy had attempted to invalidate. They also added by expanding in the area of ‘Adh-Dharaa’i’ (pretexts/excuses).

De volgelingen van Al-Imaam Maalik volgden dezelfde methodologie als Al-Imaam Ash-Shaaf’iy in het presenteren en benaderen van Usool ul Fiqh. Onder hun (bekende) boeken behoorde: ‘At-Ta’reef Wa-l Irshaad Fee Tarteeb Turuq Al-Ijtihaad’, geschreven door Al-Qaadiy Abu Bakr Muhammad Bin At-Tayyib Al-Baaqalaaniy, die overleed in het jaar 403 AH.

The followers of Al-Imaam Maalik followed the same methodology as Al-Imaam Ash-Shaaf’iy in presenting and approaching Usool ul Fiqh. From amongst their (well known) books was: ‘At-Ta’reef Wa-l Irshaad Fee Tarteeb Turuq Al-Ijtihaad’ written by Al-Qaadiy Abu Bakr Muhammad Bin At-Tayyib Al-Baaqalaaniy who passed away in the year 403 AH.

Wat betreft de volgelingen van Al-Imam Ahmad Bin Hanbal, de imam Ahmad zelf was voor hen voldoende door te schrijven over de wetenschap van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh). Na Ash-Shafi’i schreef hij het boek: ‘Taa’at Ar Rasool’, het boek: ‘An-Naasikh Wa-l-Mansookh’ en het boek: ‘Al Ilal’, die alle drie gerelateerd waren aan de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh). Zij (de volgelingen van de rechtsschool (Madhhab)) namen over wat Ash-Shafi’i had genomen, behalve dat zij geen consensus (Ijma’) als geldig beschouwden buiten de consensus (Ijma’) van de Sahaba, terwijl Ash-Shafi’i de consensus (Ijma’) van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) van de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) accepteerde in een tijdperk uit de tijdperken na de Profeet (Nabi) (peace be upon him). Na Al-Imam Ahmad waren er zij die wel de consensus (Ijma’) van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) van de moslimgemeenschap (Ummah) volgden, zoals Al-Imam Muwwafiq ud –Deen Bin Ahmad Bin Qudaamah Al-Maqdasiy, die overleed in het jaar 630 AH, wat werd uitgedrukt in zijn boek: ‘Raudat un-Naazhir Wa Jannat ul-Manaazhir Fee Usool ul-Fiqh’.

As for the followers of Al-Imaam Ahmad Bin Hanbal, then Al Imaam Ahmad himself, sufficed them by writing in the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh. So after Ash-Shaafi’iy he authored the book: ‘Taa’at Ar Rasool’, the book: ‘An-Naasikh Wa-l-Mansookh’ and the book: ‘Al Ilal’ all of which were related to Usool ul-Fiqh. They (the followers of the Madh’hab) took what Ash-Shaafi’iy had taken except they did not view an Ijmaa’ (to be valid) apart from the Ijmaa’ As-Sahaabah whilst Ash-Shaafi’iy had accepted the Ijmaa’ of the Mujtahideen of the Islamic Ummah in an era from the eras after the Nabi (saw). After Al-Imaam Ahmad there were those who did take the Ijmaa’ of the Mujtahideen of the Ummah like Al-Imaam Muwwafiq ud –Deen Bin Ahmad Bin Qudaamah Al-Maqdasiy who passed away in the year 630 AH which was expressed in his book: ‘Raudat un-Naazhir Wa Jannat ul-Manaazhir Fee Usool ul-Fiqh’.

Wat de Zahiri-rechtsschool (Madhhab) betreft, dan verwierpen haar volgelingen analogie (Qiyas) en namen zij niets aan behalve op basis van de tekst. Er was imam Daawud Bin Khalaf Al Asfahaaniy, die de titel ‘Azh-Zhaahiriy’ kreeg vanwege het feit dat hij putte uit wat evident was in de tekst, en hij volgde dezelfde methodologie als Ibn Hazm Al-Andalusi.

As for the Zhaahiriy Madh’hab then its adherents rejected Qiyaas and did not take except by the text. There Imaam Daawud Bin Khalaf Al Asfahaaniy who was given the title of ‘Azh-Zhaahiriy’ due to his taking from what was apparent in the text and he proceeded upon the same methodology as Ibn Hazm Al-Andalusi.

Wat betreft de Shi’ah Al-Imaamiyah die de rechtsschool (Madhhab) van imam Ja’far As-Saadiq volgen, zij verwierpen ook het nemen van analogie (Qiyas) (dat wil zeggen: het gebruiken ervan als een bron), net zoals zij de sahih overleveringen (Hadith) verwierpen die hun standpunt met betrekking tot het kalifaat (Khilafah) tegenspraken. Zij beperkten de Fiqhiy Istinbaat (deductie) ook tot de Istinbaat van hun A’immah (imams) alleen.

As for the Shi’ah Al-Imaamiyah who follow the Madh’hab of Al Imaam Ja’far As-Saadiq, then they also rejected taking by way of Qiyaas (i.e. using it as a source) just as they rejected the Saheeh Ahaadeeth that opposed their view in relation to the Khilafah. They also specified the Fiqhiy Istinbaat (deduction) within the Istinbaat of their A’immah (Imaams) alone. (or restricted)

Het kan worden waargenomen dat de geleerden (Ulama) van de vier rechtsscholen (Madhhab) en anderen naast hen twee paden (of methodologieën) volgden met betrekking tot de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh). Dit zijn: de methode van Ash-Shaafi’iy en de methodologie van de volgelingen of metgezellen van Al-Imaam Abu Haneefah. Deze zijn op hun beurt de Tareeqah (methode) van de Mutakallimeen en de Tareeqah van de Fuqahaa' genoemd.

It can be observed that the ‘Ulamaa’ of the four Madhaahib and others besides them followed two paths (or methodologies) in respect to Usool ul-Fiqh. These are: The method of Ash-Shaafi’iy and the methodology of the followers or companions of Al-Imaam Abu Haneefah. These have in turn been called the Tareeqah (method) of the Mutakallimeen and the Tareeqah of the Fuqahaa’.