Sommige geleerden (Ulama) maakten de ‘Azeemah en de Rukhsah onderdeel van de soorten Hukm At-Takleefiy, gebaseerd op het feit dat zij terugkeren naar Al-Iqtidaa’ en At-Takhyeer. Dat is omdat de ‘Azeemah een Iqtidaa’ (verzoek om te doen of na te laten) vertegenwoordigt en de handeling daardoor verplicht (Wajib) of verboden (Haram) kan zijn. Dit terwijl de Rukhsah At-Takhyeer (keuze) vertegenwoordigt. Dit is de mening van Al-Qaadiy Al-Baydaawiy en Ibn As-Sibkiy.

Some of the ‘Ulamaa made the ‘Azeemah and the Rukhsah from among the types of the Hukm At-Takleefiy based upon them returning back to Al-Iqtidaa’ and At-Takhyeer. That is because the ‘Azeemah represents an Iqtidaa’ (request to do or leave) and so it (the action) could be Waajib or it could be Haraam. This is whilst the Rukhsah represents At-Takhyeer (choice). This is the opinion of Al-Qaadiy Al-Baydaawiy and Ibn As-Sibkiy.

Andere geleerden (Ulama) classificeerden deze binnen de categorieën van de Hukm Al-Wad’iy, omdat de ‘Azeemah een uitdrukking is van het maken van de normale conditie of situatie van de mensen een oorzaak (Sabab) voor het voortbestaan van de algemene oorspronkelijke rechtsregels (Al-Ahkaam Al-Asliyah Al-‘Aammah), en omdat de Rukhsah het maken van de buitengewone situatie van de mensen een oorzaak (Sabab) vertegenwoordigt voor het verlichten of vergemakkelijken (van de rechtsregels). Dit is in het geval waarbij de Sabab (oorzaak) behorend is tot de Ahkaam Al-Wad’iyah en niet At-Takleefiyah. Dit is de mening van Ash-Shaatibiy en Abu Haamid Al-Ghazaaliy.

Other ‘Ulamaa classified them with the categories of the Hukm Al-Wad’iy because the ‘Azeemah is an expression of making the normal condition or situation of the people a cause (Sabab) for the continuation of the general original rulings (Al-Ahkaam Al-Asliyah Al-‘Aammah) and because the Rukhsah represents making the extraordinary situation of the people a cause (Sabab) for the lightening or easing (of the rulings). This is in the case where the Sabab (cause) is from amongst the Ahkaam Al-Wad’iyah and not At-Takleefiyah. This is the opinion of Ash-Shaatibiy and Abu Haamid Al-Ghazaaliy.

Deze tweede mening is de sterkere, omdat de ‘Azeemah een Wasf (beschrijving) is van de rechtsregel (Hukm) At-Takleefiy in de normale of reguliere situatie van de mensen, terwijl het niet de feitelijke rechtsregel (Hukm) At-Takleefiy vertegenwoordigt die ofwel verboden (Haram) of verplicht (Wajib) is. En dit is omdat de Rukhsah een beschrijving is van de rechtsregel (Hukm) At-Takleefiy in de buitengewone situatie, terwijl het niet de feitelijke rechtsregel (Hukm) At-Takleefiy vertegenwoordigt, namelijk Ibaahah na Tahreem of Ibaahah na Wujoob (dat wil zeggen: toelaatbaarheid na oorspronkelijk verboden (Haram) te zijn of toelaatbaarheid na oorspronkelijk verplicht (Wajib) te zijn).

This second opinion is the stronger because the ‘Azeemah represents a Wasf (description) of the Hukm At-Takleefiy in the normal or regular situation of the people whilst is does not represent the actual Hukm At-Takleefiy which is either Haraam or Waajib. And it is because the Rukhsah represents a description of the Hukm At-Takleefiy in the extraordinary situation whilst it does not represent the actual Hukm At-Takleefiy which is Ibaahah after Tahreem or Ibaahah after Wujoob (i.e. permissibility after originally being Haraam or permissibility after originally being Waajib).

Al-‘Azeemah betekent taalkundig: vastberaden zijn over een bepaalde zaak (of vastbesloten zijn om deze door te zetten), wat betekent dat hij zich op een zekere en vastberaden wijze richting die zaak beweegt. Volgens de Istilaah (terminologische definitie):

Al-‘Azeemah linguistically means: Being resolved upon a certain matter (or determined to see it through) which means that he moves towards it in sure and determined manner. According to the Istilaah (terminological definition):

Al-‘Azeemah zijn de Ahkaam die op een algemene wijze zijn vastgesteld en waarbij de ‘Ibaad (dienaren/mensen) zijn bevolen om daarnaar te handelen, zoals de Wujoob van het gebed (Salah) of het Tahreem van Al-Maitah (het kadaver).

Al-‘Azeemah are the Ahkaam that have been legislated in a general manner and the ‘Ibaad (servants/people) have been enjoined to act in accordance to them like the Wujoob of the Salaah or the Tahreem of Al-Maitah (carrion).

Ar-Rukhsah betekent taalkundig: verlichting en gemak.

Ar-Rukhsah linguistically means: Ease and facility.

Overeenkomstig de Istilaah: De Rukhsah vertegenwoordigt de Ahkaam die zijn vastgesteld als een verlichting van de ‘Azeemah vanwege een ‘Udhr (excuus). De Hukm van de ‘Azeemah blijft bestaan, terwijl de ‘Ibaad (dienaren/mensen) niet worden gedwongen om te handelen in overeenstemming met de Hukm van de ‘Azeemah.

In accordance to the Istilaah: The Rukhsah represents the Ahkaam that have been legislated as a lightening of the ‘Azeemah due to an ‘Udhr (excuse). The Hukm of the ‘Azeemah remains whilst the ‘Ibaad (servants/people) are not compelled to act in accordance to the Hukm of the ‘Azeemah.

Voorbeelden:

Examples:

De verplichting om de maand Ramadhaan te vasten is een ‘Azeemah, terwijl het verbreken van het vasten door de zieke een Rukhsah is.

The obligation to fast the month of Ramadhaan is an ‘Azeemah whilst breaking the fast by the sick person is a Rukhsah.

Het wassen van het lichaamsdeel (ledemaat) tijdens de kleine wassing (Wudu) is een 'Azeemah, terwijl het afvegen over een gewonde, bezeerde of gebroken ledemaat een Rukhsah vertegenwoordigt.

Washing the body part (limb) in the Wudoo’ is an ‘Azeemah whilst wiping over the injured, wounded or broken limb represents a Rukhsah.

Het staan in het gebed is een 'Azeemah, terwijl het zitten wanneer men niet in staat is om te staan een Rukhsah vertegenwoordigt.

Standing in the prayer is an ‘Azeemah whilst sitting when incapable of standing represents a Rukhsah.

Het verbod op het eten van kadavers (Al-Maitah) is een ‘Azeemah, terwijl de toestemming voor degene die uit noodzaak wordt gedwongen om het te eten, een Rukhsah vertegenwoordigt.

The prohibition of eating carrion (Al-Maitah) is an ‘Azeemah whilst the permission for the one compelled out of necessity to eat it represents a Rukhsah.

Het verbod op het drinken van Khamr is een ‘Azeemah, terwijl de toestemming voor degene die uit noodzaak wordt gedwongen om het te drinken een Rukhsah is.

The prohibition to drink Khamr is an ‘Azeemah whilst the permission for the one compelled out of necessity to drink it is a Rukhsah.

Daarom is de ‘Azeemah datgene waarvan de wetgeving algemeen is en niet enkele van de Mukallafeen specificeert terwijl anderen worden genegeerd, en het biedt niet de keuze om ernaar te handelen of naar iets anders te handelen, maar dwingt de Mukallaf eerder om uitsluitend overeenkomstig daarmee te handelen.