Twee analogieën (Qiyas) kunnen met elkaar in conflict zijn met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) over een werkelijkheid waarbij bijvoorbeeld de eerste rechtsregel (Hukm) die door analogie (Qiyas) op deze werkelijkheid is afgeleid, verplicht (Wajib) is, terwijl de tweede rechtsregel (Hukm) die eveneens door analogie (Qiyas) uit een andere tekst is afgeleid, verboden (Haram) is. Op een dergelijk moment of in een dergelijke omstandigheid moet de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) de ene boven de andere afwegen.

Two Qiyaas(s) could conflict with each other in respect to the Hukm upon a reality where for instance the first Hukm deduced by Qiyaas upon this reality is Waajib, whilst the second Hukm deduced also by Qiyaas from another text is Haraam. At such a time or circumstance the Mujtahid needs to outweigh one over the other.

Onder de principes voor het afwegen van tegenstrijdige analogieën (Aqyisah) behoren de volgende:

From amongst the principles of outweighing the conflicting Aqyisah (analogies) are the following:

1 – Als de twee tegenstrijdige teksten gelijk zijn (Mutasaawi) met betrekking tot de grondreden (Illah) in het geval dat de grondreden (Illah) in elk van hen van dezelfde soort of type is, zoals wanneer ze beide Dalaalah (impliciet) of beide Saraahah (expliciet) of Istinbaat (afgeleid) of Qiyaasiyah (geanalogeerd) zijn. Als dat het geval is, dan worden de twee teksten behandeld zoals de twee tegenstrijdige teksten die worden vermeld in het onderwerp van ‘At-Tarjeeh’ en het conflict tussen twee teksten dat we hierboven hebben besproken.

1 – If the two conflicting texts are equal (Mutasaawi) in respect to the ‘Illah in the case where the ‘Illah in each of them is of the same kind or type, like they were both Dalaalah (implicit) or both Saraahah (explicit) or Istinbaat (deduced) or Qiyaasiyah (analogised). If that is the case, then the two texts are treated or dealt with like the two conflicting texts as mentioned in the topic of ‘At-Tarjeeh’ and the conflict between two texts that we discussed above.

2 – Als de twee tegenstrijdige bewijzen gelijk zijn wat betreft de Isnad (overleveringsketen), wat verwijst naar de sterkte van de bevestiging van het bewijs vanuit het oogpunt van de overlevering of de overleveraars, en ook gelijk zijn wat betreft de Matn, wat verwijst naar de Dalaalah (aanwijzende betekenis) van de tekst met betrekking tot de rechtsregel (Hukm), maar de twee bewijzen verschillen wat betreft de ‘Ilal (meervoud van grondreden (Illah)), dan zal één van de bewijzen het andere overtreffen in overeenstemming met de sterkte van de grondreden (Illah) die in het bewijs wordt gevonden.

2 – If the two conflicting evidences are equal in terms of the Sanad (chain), which refers to the strength of the affirmation of the evidence from the angle of the narration or narrators, and was also equal in respect to the Matn, which refers to the Dalaalah (indicative meaning) of the text upon the Hukm, but the two evidences differed in respect to the ‘Ilal (plural of ‘Illah), then one of the evidences would outweigh the other in accordance to the strength of the ‘Illah found within the evidence.

De ‘Ilal (redeneringen) worden op basis van hun sterkte als volgt gerangschikt van sterk naar zwak:

The ‘Ilal (reasonings) in accordance to their strength are ranked from strongest to weakest as follows:

Ten eerste is de grondreden (Illah) die Saraahah (expliciet) wordt vermeld, dan Dalaalah (impliciet), dan Istinbaatan (door deductie) en tot slot Qiyaasiyan (door analogie).

First is the ‘Illah that is mentioned Saraahah (explicitly), then Dalaalah (implicitly), then Istinbaatan (by deduction) and then Qiyaasiyan (by analogy).

De ‘Illah’s wegen daarom zwaarder volgens deze volgorde. Zo geldt dat wanneer de twee teksten gelijk zijn met betrekking tot de Isnad (overleveringsketen) en met betrekking tot de Matn (de Dalaalah van de tekst), maar verschillen met betrekking tot de ‘Illah’s, dan zou de ene tekst de andere wegen op basis van de sterkte van de ‘Illah (grondreden) die erin wordt vermeld. Bijgevolg weegt de Hukm (rechtsregel) die door Qiyas (analogie) wordt afgeleid uit een Daleel (bewijs) waarin de ‘Illah (grondreden) Saraahah (expliciet) wordt vermeld, zwaarder dan de Hukm (rechtsregel) die door Qiyas (analogie) is afgeleid uit een andere tegenstrijdige Daleel (bewijs) waarin de ‘Illah (grondreden) Istinbaatan of Qiyaasiyah is afgeleid.

The ‘Ilal are therefore outweighed in accordance to this order. As such, if the two texts are equal in respect to the Sanad (chain of transmission) and in respect to the Matn (the Dalaalah of the text) but are different in respect to the ‘Ilal, then one of the texts would outweigh another based upon the strength of the ‘Illah mentioned within it. Consequently, the Hukm that is deduced by Qiyaas from a Daleel in which its ‘Illah is mentioned Saraahah (explicitly) outweighs the Hukm which has been deduced by Qiyaas from another conflicting Daleel in which the ‘Illah has been deduced Istinbaatan or Qiyaasiyah.

Voorbeeld:

Example:

Allah (SWT) zei:

Allah (swt) said:

Door analogie (Qiyas) met de strijdwagens is het in onze huidige tijd en eeuw verplicht om wapens te bereiden die angst of terreur inboezemen bij de vijand. Dit omvat geavanceerde raketten en kernbommen, naast andere moderne wapens. Dat is vanwege de expliciete (Sareeh) grondreden (Illah) die in de tekst wordt genoemd, namelijk ‘Irhaab’ (het inboezemen van angst of terreur).

By analogy (Qiyaas) upon the steeds of war it is obligatory to prepare weapons that strike fear or terror into the enemy in our current time and century. This includes sophisticated missiles and nuclear bombs amongst other modern weaponry. That is because of the Sareeh (explicit) ‘Illah mentioned in the text which is ‘Irhaab’ (to strike fear or terror).

Allah (SWT) zegt:

Allah (swt) says:

Op basis van analogie (Al-Qiyaas) naar de straf die in het vers (Ayah) wordt vermeld, zou het voor ons voldoende zijn om wapens voor de oorlog te bereiden die gelijk zijn aan de wapens van de vijand. Dit is gebaseerd op het maken van een analogie van de oorlog naar de straf vanwege een waargenomen grondreden (Illah) die was afgeleid (Istinbaat) op basis van de gelijkenis tussen de oorlog en de straf.

Based on analogy (Al-Qiyaas) upon the punishment mentioned in the Aayah it would be sufficient for us to prepare weaponry for war which is equal to the weaponry of the enemy. This is based on having made analogy of the war upon the punishment due to a perceived ‘Illah that had been deduced (Istinbaat) based upon the resemblance between the war and the punishment.

Gevolglik verschilt de Siffah (beschrijving) van de wapens die vereist zijn in de strijd tegen de vijand in de twee Qiyas’s, en de Hukm die uit de eerste Qiyas is afgeleid, weegt zwaarder dan de Hukm die uit de tweede Qiyas is afgeleid. Dat komt doordat de ‘Illah van de eerste tekst Dalaalatan (bij implicatie) is gekomen, en dit manifesteert zich in het ‘afschrikken of angst inboezemen bij de vijand’. Terwijl de ‘Illah in de tweede tekst via deductie (Istinbaatan) is afgeleid. Deze is Zhanniyah (speculatief) en omdat deze de ‘Illah die binnen de tekst is vermeld tegenstaat, wordt deze verworpen en krijgt deze geen overweging. Dienovereenkomstig is het voor de moslims niet toegestaan om het concept van strategisch evenwicht tussen hen en hun vijanden te adopteren. Dat komt doordat het in strijd is met en tegenovergesteld is aan wat het eerste Daleel (bewijs) in zijn tekst heeft vermeld, naast het feit dat het een onreine gedachte is die is geëxporteerd door de ongelovigen en ongelovige staten, die er zelf niet aan vasthouden terwijl zij van de moslims eisen dat zij eraan vasthouden, zodat de moslims in een positie van zwakte voor hen blijven.

Consequently, the Siffah (description) of weaponry required in the fighting of the enemy differs in the two Qiyaas’s and the Hukm deduced by the first Qiyaas outweighs the Hukm that has been deduced from the second Qiyaas. That is because the ‘Illah of the first text has come Dalaalatan (by implication) and this is manifested in the ‘terrifying or striking fear into the enemy’. That is whilst the ‘Illah in the second text has been deduced by way of deduction (Istinbaatan). It is Zhanniyah (speculative) and because it is opposing the ‘Illah that has been mentioned within the text it is rejected and not given consideration. As such, it is not permissible for the Muslims to adopt the thought of strategic balance between them and their enemies. That is because it is in opposition and contrary to what the first Daleel has mentioned in its text in addition to it being a dirty thought that has been exported by the disbelievers and disbelieving states, which they do not stick to whilst they demand that the Muslims stick to it, so that the Muslims remain in a position of weakness before them.

In relatie tot dit vers (Ayah) verschilden zij van mening met betrekking tot de grondreden (Illah) van de Wilaayah (voogdij) over het meisje. Abu Hanifah beschouwde de grondreden (Illah) van de voogdij als de jonge leeftijd (As-Sighar) en daarom eindigt de voogdij op het moment van het bereiken van de volwassenheid (puberteit). Dus als het meisje de leeftijd van volwassenheid bereikt, vervalt de voogdij van de Waliy (voogd) over haar en hij stond haar toe om te trouwen zonder de toestemming van de Wali. Wat Ash-Shaafi'iy betreft, hij beschouwde de grondreden (Illah) als Al-Bakaarah (maagdelijkheid) en dat deze grondreden (Illah) niet eindigt tenzij de vrouw trouwt en Thayyib wordt (d.w.z. getrouwd en niet langer maagd). Om die reden is het voor haar, zolang zij zich in een staat vóór het huwelijk bevindt, niet toegestaan om te trouwen zonder de toestemming van haar Waliy (voogd), terwijl deze voogdij over haar zou vervallen als zij getrouwd zou zijn, of zij nu de leeftijd van volwassenheid had bereikt of niet.

In relation to this Aayah they differed in respect to the ‘Illah of the Wilaayah (guardianship) over the girl. Abu Hanifah considered the ‘Illah of the guardianship to be young age (As-Sighar) and as such the guardianship ends at the time of the reaching or maturity (puberty). So if the girl reaches the age of maturity the guardianship of the Waliy (guardian) would fall from her and he permitted for her to marry without the Wali’s permission. As for Ash-Shaafi’iy, then he considered the ‘Illah to be Al-Bakaarah (virginity) and that this ‘Illah does not end unless the woman marries and becomes Thayyib (i.e. married and no longer a virgin). For that reason, it is not permitted for her as long as she remains in a state prior to marriage to marry without the permission of her Waliy (guardian) whilst this guardianship over her would fall from her if she became married, whether she had reached the age of maturity or not.

Als we ons beperkt hadden tot het nemen van de rechtsregel (Hukm) uit dit vers (Ayah) alleen, dan zou de mening van Al-Imaam Abu Hanifah zwaarder hebben gewogen dan de mening van Al-Imaam Ash-Shaafi’iy. Dat komt omdat het woord ‘Ar-Rushd’ dat in de tekst wordt genoemd, expliciet is in het feit dat het enkel duidt op Buloogh (volwassenheid), terwijl het op geen enkele wijze verwijst naar de betekenis van maagdelijkheid (Al-Bakaarah).

If we were to have restricted ourselves to taking the Hukm from this Aayah alone then the opinion of Al-Imaam Abu Hanifah would have outweighed the opinion of Al-Imaam Ash-Shaafi’iy. That is because the word ‘Ar-Rushd’ mentioned in the text is explicit in that it is indicative of the Buloogh (maturity) alone whilst it does not allude in any way to the meaning of virginity (Al-Bakaarah).

Als we echter zouden terugverwijzen naar alle bewijzen met betrekking tot de Wali (voogd) en de verplichte bevoegdheden en verantwoordelijkheden die de Shar’a hem heeft verleend in relatie tot het huwelijkscontract, dan zouden we vinden dat er een plaats is voor de mening van Al-Imaam Ash-Shaafi’iy (moge Allah tevreden met hen beiden zijn).

If, however, we were to refer back to all of the evidences related to the Waliy (guardian) and the mandatory powers and responsibilities that the Shar’a has provided him with, in relation to the contract of marriage, we would find that there is a place for the opinion of Al-Imaam Ash-Shaafi’iy (may Allah be pleased with them both)