Principes met betrekking tot de tarjeeh (het voorrang geven) van al-aqyisah (analogieën) - Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh | Quran Course

Principes met betrekking tot de tarjeeh (het voorrang geven) van al-aqyisah (analogieën) - Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh | Quran Course

0% read · 2 min left

Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh Bookmark

Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel

Toon origineel

Principes met betrekking tot de tarjeeh (het voorrang geven) van al-aqyisah (analogieën)

Principles Related To The Tarjeeh (outweighing) Of Al-aqyisah (analogies)

door Muhammad Hussein Abdullah2 min. lezen86 keer bekeken

Twee analogieën (Qiyas) kunnen met elkaar in conflict zijn met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) over een werkelijkheid waarbij bijvoorbeeld de eerste rechtsregel (Hukm) die door analogie (Qiyas) op deze werkelijkheid is afgeleid, verplicht (Wajib) is, terwijl de tweede rechtsregel (Hukm) die eveneens door analogie (Qiyas) uit een andere tekst is afgeleid, verboden (Haram) is. Op een dergelijk moment of in een dergelijke omstandigheid moet de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) de ene boven de andere afwegen.

Two Qiyaas(s) could conflict with each other in respect to the Hukm upon a reality where for instance the first Hukm deduced by Qiyaas upon this reality is Waajib, whilst the second Hukm deduced also by Qiyaas from another text is Haraam. At such a time or circumstance the Mujtahid needs to outweigh one over the other.

Onder de principes voor het afwegen van tegenstrijdige analogieën (Aqyisah) behoren de volgende:

From amongst the principles of outweighing the conflicting Aqyisah (analogies) are the following:

1 – Als de twee tegenstrijdige teksten gelijk zijn (Mutasaawi) met betrekking tot de grondreden (Illah) in het geval dat de grondreden (Illah) in elk van hen van dezelfde soort of type is, zoals wanneer ze beide Dalaalah (impliciet) of beide Saraahah (expliciet) of Istinbaat (afgeleid) of Qiyaasiyah (geanalogeerd) zijn. Als dat het geval is, dan worden de twee teksten behandeld zoals de twee tegenstrijdige teksten die worden vermeld in het onderwerp van ‘At-Tarjeeh’ en het conflict tussen twee teksten dat we hierboven hebben besproken.

Op basis van analogie (Al-Qiyaas) naar de straf die in het vers (Ayah) wordt vermeld, zou het voor ons voldoende zijn om wapens voor de oorlog te bereiden die gelijk zijn aan de wapens van de vijand. Dit is gebaseerd op het maken van een analogie van de oorlog naar de straf vanwege een waargenomen grondreden (Illah) die was afgeleid (Istinbaat) op basis van de gelijkenis tussen de oorlog en de straf.

Based on analogy (Al-Qiyaas) upon the punishment mentioned in the Aayah it would be sufficient for us to prepare weaponry for war which is equal to the weaponry of the enemy. This is based on having made analogy of the war upon the punishment due to a perceived ‘Illah that had been deduced (Istinbaat) based upon the resemblance between the war and the punishment.

Gevolglik verschilt de Siffah (beschrijving) van de wapens die vereist zijn in de strijd tegen de vijand in de twee Qiyas’s, en de Hukm die uit de eerste Qiyas is afgeleid, weegt zwaarder dan de Hukm die uit de tweede Qiyas is afgeleid. Dat komt doordat de ‘Illah van de eerste tekst Dalaalatan (bij implicatie) is gekomen, en dit manifesteert zich in het ‘afschrikken of angst inboezemen bij de vijand’. Terwijl de ‘Illah in de tweede tekst via deductie (Istinbaatan) is afgeleid. Deze is Zhanniyah (speculatief) en omdat deze de ‘Illah die binnen de tekst is vermeld tegenstaat, wordt deze verworpen en krijgt deze geen overweging. Dienovereenkomstig is het voor de moslims niet toegestaan om het concept van strategisch evenwicht tussen hen en hun vijanden te adopteren. Dat komt doordat het in strijd is met en tegenovergesteld is aan wat het eerste Daleel (bewijs) in zijn tekst heeft vermeld, naast het feit dat het een onreine gedachte is die is geëxporteerd door de ongelovigen en ongelovige staten, die er zelf niet aan vasthouden terwijl zij van de moslims eisen dat zij eraan vasthouden, zodat de moslims in een positie van zwakte voor hen blijven.

Consequently, the Siffah (description) of weaponry required in the fighting of the enemy differs in the two Qiyaas’s and the Hukm deduced by the first Qiyaas outweighs the Hukm that has been deduced from the second Qiyaas. That is because the ‘Illah of the first text has come Dalaalatan (by implication) and this is manifested in the ‘terrifying or striking fear into the enemy’. That is whilst the ‘Illah in the second text has been deduced by way of deduction (Istinbaatan). It is Zhanniyah (speculative) and because it is opposing the ‘Illah that has been mentioned within the text it is rejected and not given consideration. As such, it is not permissible for the Muslims to adopt the thought of strategic balance between them and their enemies. That is because it is in opposition and contrary to what the first Daleel has mentioned in its text in addition to it being a dirty thought that has been exported by the disbelievers and disbelieving states, which they do not stick to whilst they demand that the Muslims stick to it, so that the Muslims remain in a position of weakness before them.

3 – Wat betreft de ‘Ilal (rechtsredenen) die zijn afgeleid door Istinbaat (deductie) of Qiyaasiyan (door analogie), deze kunnen verschillen van de ene Mujtahid naar de andere. Een Mujtahid kan dus een ‘Illah afleiden uit een tekst die in strijd is met de ‘Illah die een andere Mujtahid heeft afgeleid. Als gevolg hiervan zal er een conflict ontstaan tussen de Ahkaam van de vertakking, in overeenstemming met het verschil in de afgeleide ‘Illah. Bijvoorbeeld:

3 – As for the ‘Ilal (legal reasonings) that have been deduced by Istinbaat (deduction) or Qiyaasiyan (by analogy) then these could differ from one Mujtahid to another. So a Mujtahid could deduce an ‘Illah from a text which is contrary to the ‘Illah that another Mujtahid has deduced. As a consequence, there will be a conflict amongst the Ahkaam of the branch in line with the difference of the deduced ‘Illah. For example:

Allah (SWT) zei:

Allah (swt) said: