De aanspreekvorm (Al-Khitaab) van de wetgever verwijst naar de betekenissen die besloten liggen in de Alfaazh (woorderingen) en Taraakeeb (constructies/composities) van de Shar’iyah-teksten, zoals de Aayaat en de Ahaadeeth. Hierdoor zou een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) een rechtsregel (Hukm) kunnen afleiden uit een vers (Ayah) die verschilt van de rechtsregel (Hukm) die door een andere zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is afgeleid. In dat geval zou de Ash-Shar’iy rechtsregel (Hukm) met betrekking tot elk van hen datgene zijn wat hij uit de tekst heeft afgeleid wat betreft de betekenis.
The address (Al-Khitaab) of the legislator refers to the meanings included within the Alfaazh (wordings) and Taraakeeb (constructs/compositions) of the Shar’iyah texts like the Aayaat and the Ahaadeeth. As such a Mujtahid could deduce a Hukm from an Aayah that differs from the Hukm deduced by another Mujtahid. In that case the Hukm Ash-Shar’iy in respect to each of them would be what he had deduced from the text in terms of meaning.
En er wordt gezegd: Ash-Shaari’ (de Wetgever), terwijl er niet wordt gezegd Allah, om de aanspreektitels van de profetische traditie (Sunnah), de consensus (Ijma’) van de Sahaba en de analogie (Qiyas) in te sluiten, omdat al deze zaken wijzen op de aanspreektitel van Allah. Dit is zodat niet wordt verondersteld of waargenomen dat wat bedoeld wordt met de aanspreektitel (Al-Khitaab) uitsluitend naar de Qur’aan alleen verwijst, vanwege het feit dat deze de Kalam van Allah vertegenwoordigt in Lafzh (formulering) en betekenis.
And it is said Ash-Shaari’ (Legislator) whilst it is not said Allah in order to include the address of the Sunnah, the Ijmaa’ As-Sahaabah and the Qiyaas because all of these indicate the address of Allah. It is so that it is not imagined or perceived that what is intended by the address (Al-Khitaab) only refers to the Qur’aan alone due to it representing the Kalaam of Allah in Lafzh (wording) and meaning.
Het wordt ook ‘Khitaab Ash-Shaari’’ (toespraak van de Wetgever) genoemd om aan te geven wat de toespraak in de teksten biedt in termen van voordeel, oftewel om de betekenis van de toespraak aan te duiden. Dat komt doordat er meer dan één betekenis uit dezelfde toespraak begrepen kan worden, en dus is de betekenis die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) begrijpt de rechtsregel (Hukm) van Allah met betrekking tot hem, en de rechtsregel (Hukm) van Allah met betrekking tot degene die navolging (Taqlid) aan hem pleegt.
It is also called ‘Khitaab Ash-Shaari’’ (address of the Legislator) to indicate to what the speech in the texts provides in terms of benefit i.e. to indicate the meaning of the speech. That is because more than one meaning can be understood from the same speech and so the meaning that the Mujtahid understands is the Hukm of Allah in respect to him and the Hukm of Allah in respect to the one who makes Taqleed to him.
Er wordt ‘Af’aal Al-’Ibaad’ (handelingen van de slaven) gezegd om de Aqaa’id uit te sluiten. Dat is omdat de Hukm Ash-Shar’iy de praktische Shar’iyah-rechtsregels onderzoekt en niet kijkt naar de Aqaa’id (overtuigingen), welke worden onderzocht binnen de ‘Ilm van Kalaam of de ‘Ilm van monotheïsme (Tawhid).
It is said ‘Af’aal Al-’Ibaad’ (actions of the slaves) in order to exclude the Aqaa’id. That is because the Hukm Ash-Shar’iy examines the practical Shar’iyah rulings and does not look into the Aqaa’id (beliefs) which is examined within the ‘Ilm of Kalaam or the ‘Ilm of Tawheed.
Er werd ‘Al-‘Ibaad’ (slaven) gezegd en niet Mukallafeen (zij die rechtslelijk verantwoordelijk zijn), zoals sommige definities hebben vermeld, om de Ahkaam met betrekking tot de Sabiy (jongen) en de Majnoon (krankzinnige) te omvatten wat betreft de armenbelasting (Zakah) en de Ahkaam van bezit.
It is said ‘Al-‘Ibaad’ (slaves) and did not say Mukallafeen (those legally charged) like some of the definitions have mentioned in order to include the Ahkaam related to the Sabiy (boy) and the Majnoon (insane) in terms of the Zakaah and Ahkaam of property.
Bil-Iqtidaa’ (verzoek): Dit betekent bij wijze van de Talab (verzoek). Dit is in het geval waarin de Talab (verzoek) wordt onderverdeeld in typen: Talab Fi’l (verzoek om te doen) en Talab Tark (verzoek om na te laten). Als de Talab ul-Fi’l (het verzoek om te doen) Jaazim (beslissend) was, dan zou het (de Hukm) verplicht (Fard) of verplicht (Wajib) zijn. Als de Talab ul-Fi’l niet Jaazim was, dan zou het aanbevolen (Mandub) of profetische traditie (Sunnah) of Naafilah zijn. Als de Talab ut-Tark (verzoek om na te laten) Jaazim was, dan zou het (de Hukm) verboden (Haram) of Mahzhoor zijn, en als het niet Jaazim (onbeslist) was, dan zou het afgeraden (Makruh) zijn.
Bil-Iqtidaa’ (request): This means by way of the Talab (request). This is in the case where the Talab (request) is divided into types: Talab Fi’l (request to do) and Talab Tark (request to leave). If the Talab ul-Fi’l (the request to do) was Jaazim (decisive) then it (the Hukm) would be Fard or Waajib. If the Talab ul-Fi’l was not Jaazim then it would be Mandoob or Sunnah or Naafilah. If the Talab ut-Tark (request to leave) was Jaazim then it (the Hukm) would be Haraam or Mahzhoor and if it was not Jaazim (indecisive) then it would be Makrooh.
At-Takhyeer (keuze):
At-Takhyeer (choice):
Al-Ibaahah (toelaatbaarheid) en dit is de Takhyeer (keuze of het kiezen) tussen het doen of het laten zonder een vervanging. Al-Wad’u:
Al-Ibaahah (permissibility) and this is the Takhyeer (choice or choosing) between doing or leaving without a substitute. Al-Wad’u:
Het is het maken van een zaak tot een Sabab (oorzaak/reden), of een Shart (voorwaarde) of een Maani’ (belemmering) voor de Hukm Ash-Shar’iy, of iets dat daarop lijkt in termen van Sihhah (geldigheid), Fasaad (corruptie) en Butlaan (ongeldigheid), en zoals de ‘Azeemah en de ‘Rukhsah (ontheffing). Daarom omvat de definitie van de Hukm Ash-Shar’iy: ‘De aanspraak van de wetgever met betrekking tot de handelingen van de ‘Ibaad door middel van Al-Iqtidaa’, At-Takhyeer’ de vijf Ahkaam, welke zijn: Al-Waajib, Al-Mandoob, Al-Haraam, Al-Makrooh en Al-Mubaah. En dit vertegenwoordigt Al-Hukm At-Takleefiy.
It is the making of a matter a Sabab (cause/reason), or a Shart (condition) or a Maani’ (preventer) for the Hukm Ash-Shar’iy or what is similar to that in terms of Sihhah (validity), Fasaad (corruption) and Butlaan (invalidation), and like the ‘Azeemah and the ‘Rukhsah (exempting permission). Therefore, the definition of the Hukm Ash-Shar’iy: ‘The address of the legislator related to the actions of the ‘Ibaad (slaves/people) by way of Al-Iqtidaa’, At-Takhyeer’ encompasses the five Ahkaam which are: Al-Waajib, Al-Mandoob, Al-Haraam, Al-Makrooh and Al-Mubaah. And this represents Al-Hukm At-Takleefiy.
De rest van de definitie luidt daarom: ‘De aanspraak van de wetgever met betrekking tot de handelingen van de ‘Ibaad (dienaren/mensen) door Al-Wad’u’, en dit omvat dat wat een Sabab, een Shart, een Maani’, Sihhah, Butlaan en Fasaad is, of een Rukhsah en ‘Azeemah. Dit vertegenwoordigt Al-Hukm Al-Wad’iy.
The remainder of the definition is therefore: ‘The address of the legislator related to the actions of the ‘Ibaad (slaves/people) by Al-Wad’u’ and this encompasses that which is a Sabab, a Shart, a Maani’, Sihhah, Butlaan and Fasaad, or a Rukhsah and ‘Azeemah. This represents Al-Hukm Al-Wad’iy.