De eerste die de pijlers van deze methode stevig vastlegde, was Al Imaam Ash-Shaafi’iy in zijn Risaalah, die werd geschreven op het gebied van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh). Deze methode onderscheidt zich door het vaststellen van de Qawaa’id Al-Usooliyah, het verifiëren ervan op een puur theoretische wijze, en het uitvoeren van een grondige analyse van wat zij omvatten wat betreft meningsverschillen of verschillen, zonder daarbij rekening te houden met een specifieke rechtsschool (Madhhab). Het doel hiervan is daarom om de sterkste principes voort te brengen, of dat nu in dienst staat van een bepaalde rechtsschool (Madhhab) of er in strijd mee is. Dat komt omdat het domineert over de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en niet ondergeschikt is eraan. Het was zeldzaam dat degenen die deze Tareeqah volgden zich bezighielden met de vertakkingen, tenzij dit bedoeld was om verdere duidelijkheid te verschaffen of voorbeelden te geven (‘Mabaahith Fee Usool ul-Fiqh’ door Dr. Al-‘Abd Khaleel Abu ‘Eid p26).

The first one to firmly lay down the pillars of this method was Al Imaam Ash-Shaafi’iy in his Risaalah which was written in the subject area of Usool ul-Fiqh. This method is distinguished in respect to establishing the Qawaa’id Al-Usooliyah, verifying them in a purely theoretical manner, conducting a thorough examination of what they include in terms of disagreement or difference without paying consideration to any Madh’hab. The aim of it is therefore to produce the strongest principles whether that would be in service of a particular Madh’hab or was in opposition to it. That is because it dominates over the Fiqh and is not subservient to it. It was rare that those following this Tareeqah would preoccupy themselves with the branches unless this was to provide further clarity or provide examples (‘Mabaahith Fee Usool ul-Fiqh’ by Dr. Al-‘Abd Khaleel Abu ‘Eid p26).

Gevolglijk waren er mensen van deze Tareeqah die het met Ash-Shaafi’iy oneens waren (op bepaalde gebieden), zelfs als zij volgelingen van zijn rechtsschool (Madhhab) waren. Zo zagen we bijvoorbeeld dat Ash-Shaafi’iy Al-Ijmaa’ As Sukootiy niet als bewijs accepteerde, terwijl Al-Aamadi, die behorde tot de Shaaf’iy rechtsschool (Madhhab), de mening verdedigde dat Al-Ijmaa’ As-Sukootiy een Hujjah is.

Consequently, there were those of this Tareeqah who disagreed with Ash-Shaafi’iy (in areas) even if they were followers of his Madh’hab. So for instance we saw that Ash-Shaafi’iy did not take Al-Ijmaa’ As Sukootiy whilst Al-Aamadi who was of the Shaaf’iy Madh’hab outweighed that Al-Ijmaa’ As-Sukootiy is a Hujjah (proof and source).

Deze Tareeqah (methode) was van voordeel voor de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) en de Usooli-principes waren niet ondergeschikt aan partijdigheid voor de rechtsschool (Madhhab). In plaats daarvan werden ze op een ‘Ilmiy- en diepgaande wijze bestudeerd en waren ze ondergeschikt aan precisie en grondige examinatie. Als zodanig resulteerden daar correcte en sterke principes uit, gebouwd op duidelijke en definitieve bewijzen of bewijsvoeringen (Baraaheen).

This Tareeqah (method) benefited Usool ul-Fiqh and the Usooli principles were not subservient to partisanship to the Madh’hab. Rather it was studied in a ‘Ilmiy and deep manner and was subservient to precision and thorough examination. As such correct and strong principles resulted from that built upon definite clear evidences or proofs (Baraaheen).

Voorbeeld:

Example:

Ik zal u nu uiteenzetten op welke wijze een Qaa’idah (beginsel) wordt vastgesteld of bevestigd uit de Qawaa’id van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) die door de Hanabilah worden gehanteerd, overgenomen uit het boek ‘Raudat An-Nazhar Wa Jannat ul-Manaazhir’ in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), geschreven door Al-Imaam Muwaffiq ud-Deen Abdullah Ibn Ahmad Ibn Qudaamah Al Maqdasiy, die overleed in het jaar 630 AH. Dit was volgens de Tareeqah (methodologie) van de Mutakallimeen:

I will now relate to you the manner of establishing or affirming a Qaa’idah (principle) from the Qawaa’id of Usool ul-Fiqh undertaken by the Hanaabilah taken from the book ‘Raudat An-Nazhar Wa Jannat ul-Manaazhir’ in Usool ul-Fiqh authored by Al-Imaam Muwaffiq ud-Deen Abdullah Ibn Ahmad Ibn Qudaamah Al Maqdasiy who passed away in the year 630 AH. This was upon the Tareeqah (methodology) of the Mutakallimeen:

De consensus (Ijma’) van Ahl-ul-Madinah (de mensen van Madinah) is geen Hujjah (bewijs/bron van bewijs).

The Ijmaa’ of Ahl-ul-Madinah (the people of Madinah) is not a Hujjah (proof/source of evidence).

“De consensus (Ijma’) van de mensen van Al-Madinah is geen bewijslast (Hujjah) en Maalik zei dat het een bewijslast (Hujjah) is omdat het de bron van kennis (‘Ilm) vertegenwoordigt, de woning van de openbaring (Wahy) is en de kinderen van de metgezellen (Sahabah) erin woonden. Als zodanig is het onmogelijk dat hun overeenstemming over iets anders dan dit (d.w.z. de Islam) is en dat zij buiten datgene treden waarop zij waren...” Hij zegt vervolgens: “En hun uitspraak dat het onmogelijk is dat de Haqq (waarheid) hen verlaat, wordt beoordeeld (geëvalueerd). Dit is in het geval dat het niet onmogelijk is voor een man om een overlevering (Hadith) van de Profeet (Nabi) (peace be upon him) te horen terwijl hij reist of in Al-Madinah is, en deze vervolgens achterlaat voordat hij deze aan anderen overlevert, en de verdiensten van Al-Madinah verplichten niet het bijeenkomen van een consensus (Ijma’) door haar mensen. Want voorwaar, Mekka is beter dan zij en het heeft geen spoor (of impact) met betrekking tot de consensus (Ijma’), en hun consensus (Ijma’), indien het als een bewijslast (Hujjah) zou worden beschouwd, zou verplicht zijn een bewijslast (Hujjah) te vertegenwoordigen in alle tijden. Dit terwijl er geen verschil of onenigheid is met betrekking tot hun uitspraak dat er in onze huidige tijd geen vertrouwen op kan worden gesteld, laat staan dat het als een consensus (Ijma’) wordt beschouwd.”

“The Ijmaa’ of Ahl-ul-Madinah is not a Hujjah and Maalik said that it is a Hujjah because it represents the source of knowledge (‘Ilm), the home of the Wahi and the children of the Sahaabah resided within it. As such it is impossible for their agreement to be upon other than it (i.e. Islaam) and for them to go outside from what they were upon...” He then says: “And their statement that it is impossible for the Haqq (truth) to leave them is judged (evaluated). This is in the case where it is not impossible for a man to hear a Hadeeth from the Nabi (saw) whilst travelling or in Al-Madinah and then leave it before transmitting it to others and the merits of Al-Madinah do not oblige the convening of an Ijmaa’ (consensus) by its people. For verily Makkah is better than it and it has no trace (or impact) in respect to the Ijmaa’ and their Ijmaa’, if it was to be considered a Hujjah, would have been obliged to represent a Hujjah in all times. This is whilst there is no difference or disagreement in respect to their statement not being relied upon in this current time of ours let alone it being regarded as an Ijmaa”.

In dit voorbeeld gebruikte Ibn Qudaamah daarom een rationeel of intellectueel oordeel om te bevestigen of vast te stellen dat de consensus (Ijma’) van Ahl-ul Madinah geen Hujjah is, wat door de volgelingen of voorstanders van de Maaliki rechtsschool (Madhhab) als een Hujjah werd beschouwd.

In this example Ibn Qudaamah therefore used rational or an intellectual judgement to affirm or establish that the Ijmaa’ of Ahl-ul Madinah is not a Hujjah which had been taken by the followers or proponents of the Maaliki Madh’hab as a Hujjah.