De Amr is het Khitaab Ash-Shaari’ (de aanspraak van de Wetgever) dat duidt op het verzoek om de handeling uit te voeren, of dit nu een Talab Jaazim (beslissend verzoek) of een Talab Ghair Jaaizim (niet-beslissend verzoek) is, en daarom omvat het zowel het verplicht (Fard) als het aanbevolen (Mandub).
The Amr is the Khitaab Ash-Shaari’ (Address of the Legislator) indicating the request to undertake the action whether this is a Talab Jaazim (decisive request) or Talab Ghair Jaaizim (indecisive request) and so it covers both the Fard (obligation) and the Mandoob (recommended).
Het gebod (al-amr) om een zaak te doen, houdt geen verbod (an-nahy) in op het doen van het tegenovergestelde.
The Amr (command) To Do A Matter Does Not Represent A Nahi (forbiddance) To Do Its Opposite
De aanwijzing (Dalaalah) van het gebod wordt afgeleid uit de vorm die de taal heeft vastgesteld en voorzien voor het gebod, oftewel het wordt afgeleid uit de aanwijzing van de bewoordingen (Dalaalat ul-Alfaazh), wat betekent uit de Mantooq (uitgesproken betekenis), welke bekend staat als de Dalaalat ul-‘Ibaarah.
The indication (Dalaalah) of the command is taken from its form that the language has set and provided for the command i.e. it is taken from the indication of its wordings (Dalaalat ul-Alfaazh) which means from its Mantooq (expressed meaning) which is known as the Dalaalat ul-‘Ibaarah.
Dus bijvoorbeeld met betrekking tot de Qawl van Allah Ta’Aalaa:
So for example in respect to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
En vestig het gebed (Salah) (Al-Baqarah 43).
And establish the Salaah (Al-Baqarah 43).
Dit vertegenwoordigt een bevel dat vraagt om het verrichten van het gebed (Salah), terwijl dit bevel niet duidt op het Nahi (verbod) van datgene wat het tegenovergestelde is van het gebed (Salah), zoals vermaak of afleidende handelingen bijvoorbeeld. Dus het bevel ‘Vestig het gebed (Salah)’ betekent taalkundig niet: ‘Onderneem geen Lahw (vermaak of afleidende handelingen)’.
This represents a command requesting the performance of the Salaah, whilst this command does not indicate to the Nahi (forbiddance) of that which is opposite to the Salaah, like amusement or acts of distraction for example. So the command ‘Establish the Salaah’ does not mean linguistically: ‘Do not undertake Lahw (amusement acts of distraction)’.
En ‘vestig het gebed (Salah)’, wat duidt op de verplichting (Wajib), wijst niet naar of geeft niet aan dat het niet vestigen of het niet uitvoeren ervan verboden (Haram) is. Dat komt omdat de Nass heeft gewezen op de verplichting (Wajib) en heeft verzocht om de handeling uit te voeren met een beslissend verzoek. Dat terwijl de tekst die duidt op het verboden (Haram) het verzoek betekent om een handeling niet uit te voeren in de vorm van een beslissend verzoek. ‘Vestig het gebed (Salah)’ geeft in zijn vorm niet het verzoek aan om een handeling niet te doen of na te laten. Dat komt omdat het nalaten of niet uitvoeren van het verplicht (Fard) niet betekent dat het verboden (Haram) is, zelfs als het niet uitvoeren ervan met zonde verbonden is en daar als gevolg aan gekoppeld is.
And ‘Establish the Salaah’ that is indicative of the Waajib (obligation) does not guide to or indicate that not establishing or performing it is Haraam. That is because the Nass has guided to the Waajib and has requested the undertaking of the action with a decisive request. That is whilst the text that is indicative of the Haraam means the request to not undertake an action in the form of a decisive request. ‘Establish the Salaah’ does not indicate in its form the request to not do or leave any action. That is because leaving or not performing the Fard does not mean it is Haraam even if not undertaking it has sin attached and built upon it as a consequence.