Dalaalat At-tanbeeh Wa-l-iemaa’ (de aanwijzing door middel van het waarschuwen ervoor of het verschaffen van een aanwijzing of indicatie ervan)
Dalaalat At-tanbeeh Wa-l-iemaa’ (the Indication Through Alerting To It Or Providing A Clue Or Indication To It)
De definitie ervan:
Its definition:
Dalaalat ul-Iemaa’ en At-Tanbeeh verwijst naar wat de beoogde betekenis van de Shaari’ (Wetgever) moet zijn vanuit de Lafzh (formulering) in overeenstemming met de bepalingen van de taal, en dit komt voor in datgene wat leidt naar een grondreden (Illah). Dit is wanneer de Shar’a een tekst aanvoert waarbij de rechtsregel (Hukm) wordt gebaseerd op een beschrijving (Wasf) door middel van de letter ‘Faa’a’ (الفاء). Deze ordening of verbinding biedt een Tanbeeh (waarschuwing) of Iemaa’ (aanwijzing) dat die Wasf representatief is voor de grondreden (Illah) van de rechtsregel (Hukm). Anders zou er geen waarde of nut zijn voor deze verbinding (Iqtiraan) of ordening (Tarteeb).
Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh refers to what must be the intended meaning of the Shaari’ (Legislator) from the Lafzh (wording) in accordance to the provision of the language and it occurs in that which guides to an ‘Illiyah (reasoning). This is when the Shar’a brings a text where the Hukm is arranged upon a description (Wasf) by the letter ‘Faa’a (الفاء(. This arrangement or linkage provides a Tanbeeh (alert) or Iemaa’ (indication/clue) for that Wasf being representative of the ‘Illah of the Hukm. Otherwise, there would have been no value or benefit for this linkage (Iqtiraan) or arrangement/ordering (Tarteeb).
Voorbeeld:
Example:
Allah (SWT) zei:
Allah (swt) said:
[Wat betreft] de dief, de man en de vrouw, snijd hun handen af (Al-Maa’idah 38).
[As for] the thief, the male and the female, amputate their hands (Al-Maa’idah 38).
De Shaari’ (wetgever) heeft de rechtsregel (Hukm), namelijk het afhakken van de hand, geordend of bevolen bij diefstal door middel van de Harf (letter) ‘Faa’a’. Dit geeft aan via de weg van Al’Iemaa’ (indicatie/aanwijzing) en niet expliciet dat de Wasf (beschrijving van ‘Saraqah’ (diefstal) de grondreden (Illah) is voor de rechtsregel (Hukm) van het afhakken. Het is (desalniettemin) echter een ‘Illah Qaasirah (gebrekkige redenering) omdat het niet verder reikt dan dit en er geen analogie op wordt toegepast. In plaats daarvan vertegenwoordigt het slechts de Sabab (oorzaak) voor het afhakken (d.w.z. voor de rechtsregel (Hukm)). De Asl (oorspronkelijke positie) met betrekking tot de ‘Faa’a’ is taalkundig dat deze is voorzien voor Al-‘Atf (verbinding) om de ordening (At-Tarteeb) vast te stellen samen met het gevolg (At-Ta’qeeb) zonder vertraging (At-Tarakhiy). De compositie van de tekst heeft de ‘Faa’a’ echter de ‘Illiyah (redenering) of Sababiyah (causaliteit) laten vaststellen, en het vaststellen van deze redenering of causaliteit is de Dalaalat ul-Iemaa’ en At-Tanbeeh.
The Shaari’ (legislator) has arranged or ordered the Hukm, which is the cutting of the hand, upon theft by the Harf (letter) ‘Faa’a’. That indicates by the way of Al’Iemaa’ (indication/clue) and not explicitly that the Wasf (description of ‘Saraqah’ (theft) is the ‘Illah for the Hukm of the cutting. However, it is (nevertheless) an ‘Illah Qaasirah (deficient reasoning) because it does not extend beyond it and analogy is not made upon it. Rather it only represents the Sabab (cause) for the cutting (i.e. for the Hukm). The Asl (original position) in respect to the ‘Faa’a’ linguistically is that it has been provided for Al-‘Atf (connection) to establish the ordering (At-Tarteeb) along with the consequence (At-Ta’qeeb) without abatement/procrastination (At-Tarakhiy). However, the composition of the text made the ‘Faa’a’ establish the ‘Illiyah (reasoning) or Sababiyah (causality) and its establishing of this reasoning or causality is the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh.
Bijgevolg, indien de noodzakelijke betekenis met betrekking tot de Dalaalat ul-Iqtidaa’ (gedicteerde indicatie) wordt gedicteerd door het ‘Aql of de Shar’a, dan wordt de noodzakelijke betekenis met betrekking tot de Dalaalat ul-Iemaa’ en At-Tanbeeh gedicteerd door de bepalingen van de taal.
Consequently, if the necessary meaning in respect to the Dalaalat ul-Iqtidaa’ (dictated indication) is dictated by the ‘Aql or the Shar’a, then the necessary meaning in respect to the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh is dictated by the provision of the language.
Nog een voorbeeld:
Another example:
De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
The Messenger of Allah (saw) said:
Een man doet geen uitspraak tussen twee mensen terwijl hij boos is.
A man does not pass a judgment between two men whilst he is angry
‘Terwijl hij boos is’ is een Wasf Munaasib (een geschikte beschrijving) voor het verbod op het uitspreken van een oordeel, wat betekent dat het een impact of effect heeft op het oordeel. Zolang het een Wasf Munaasib is, volgens de bepaling van de taal, is er een noodzakelijke betekenis aan toegekend in overeenstemming met de taal. Het is dat het de ‘Illah (grondreden) is voor de Hukm (rechtsregel) waarmee het verbonden is, namelijk de Hukm van het verbod op het oordelen of het uitspreken van een oordeel. Datgene wat de ‘Illiyah (redenering) van deze samenstelling in de taal heeft aangegeven, wordt Dalaalat ul-Iemaa’ en At-Tanbeeh genoemd, en dat is omdat de bepaling van deze samenstelling, in overeenstemming met de bepaling van de taal, waarschuwt voor en wijst op de ‘Illah van het verbod op het oordelen zijnde ‘boosheid’.
‘Whilst he is angry is a Wasf Munaasib (a suitable description) for forbidding the passing of judgment meaning that it has an impact or effect upon the judgment. As long as it is a Wasf Munaasib, according to the provision of the language, a necessary meaning has been made for it in accordance to the language. It is for it to be the ‘Illah for the Hukm that it is connected to i.e. the Hukm of the forbiddance of judging or passing judgment. That which has indicated the ‘Illiyah (reasoning) of this composition in the language is called the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh and that is because the provision of this composition, in accordance to the provision of the language, alerts to and indicates (or points) to the ‘Illah of the forbiddance of judging being ‘anger’.
Nog een voorbeeld:
Another example:
De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
The Messenger of Allah (saw) said:
De moordenaar erft niet (Abu Dawud, At-Tirmidhi en An-Nasaa’iy).
The killer does not inherit (Abu Dawud, At-Tirmidhi and An-Nasaa’iy).
‘De dader is een Wasf Munaasib (passende beschrijving voor begrip) die verbonden is aan de rechtsregel (Hukm) en als zodanig wijst en leidt naar het zijn van een grondreden (Illah). Dat is begrepen uit de taalkundige bepaling (Wad’u l-Lughah), aangezien deze heeft aangegeven dat deze Wasf Munaasib (de dader) buiten of uitgesloten is van degenen die erven van degene die is gedood, wat te wijten is aan de reden dat hij hem heeft gedood.
‘The killer is a Wasf Munaasib (fitting description for understanding) linked to the Hukm and as such it indicates and guides to it being an ‘Illah (reasoning). That has been understood from the language provision (Wad’u l-Lughah) as it has informed that this Wasf Munaasib (the killer) is outside or excluded from those who inherit from the one who has been killed which is due to the reason of him killing him.
De taalkundige bepaling voor deze compositie dicteerde daarom dat er een ‘Illiyah (redenering) uit afgeleid moet worden, en dit vertegenwoordigt de Dalaalat ul-Iemaa’ en At-Tanbeeh.
The language provision for this composition therefore dictated that an ‘Illiyah (reasoning) be understood from it and this represents the Dalaalat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh.
De Dalaat ul-Iemaa’ en At-Tanbeeh behoren tot de Dalaalaat van de Mafhoom (de begrepen impliciete betekenis) en niet tot de Dalaalaat van de Mantooq (de uitgesproken of expliciete betekenis).
The Dalaat ul-Iemaa’ and At-Tanbeeh are from the Dalaalaat of the Mafhoom (understood implicit meaning) and not from the Dalaalaat (indications/implications) of the Mantooq (expressed or explicit meaning).