Al-Mutawaatir betekent taalkundig: opeenvolging, één na het ander met een (tijds)interval ertussen.

Al-Mutawaatir linguistically means: Consecutiveness, one after another with a gap (of time) between.

Al-Mutawaatir volgens de Istilaah (terminologische definitie): Datgene wat in de drie tijdperken (of generaties) is overgeleverd door een groot aantal mensen, waardoor het voor hen onmogelijk is om samen te zweren bij een leugen.

Al-Mutawaatir in accordance to the Istilaah (terminological definition): That which was related in the three eras (or generations) by a large number making it impossible for them to collude upon a lie.

De drie tijdperken (generaties) zijn: het tijdperk van de metgezellen (Sahabah), het tijdperk van de Taabi’een en het tijdperk van de Taabi’ At-Taabi’een.

The three eras (generations) are: The era of the Sahaabah, the era of the Taabi’een and the era of the Taabi’ At-Taabi’een.

De Sunnah Al-Mutawaatirah is Qat’iy Ath-Thuboot (zeker in overlevering) met betrekking tot het feit dat deze van de Profeet (Nabi) ﷺ komt, en daarom is het verplicht om ernaar te handelen of ernaar te werken met betrekking tot wat ermee is overgeleverd, of dit nu Ahkaam of Aqaa’id (overtuigingen) betreft.

The Sunnah Al-Mutawaatirah is Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) in respect to it coming from the Nabi (saw) and therefore it is obligatory to work or act with it in respect to what it came with whether this was Ahkaam or Aqaa’id (beliefs).

Een voorbeeld van de Sunnah Al-Qawliyah Al-Mutawaatirah is zijn uitspraak ﷺ:

An example of the Sunnah Al-Qawliyah Al-Mutawaatirah is his Qawl (saw):

Een voorbeeld van de Sunnah Al-Fi’liyah Al-Mutawaatirah zijn diegene die betrekking hebben op het uitvoeren van de vijf gebeden.

An example of the Sunnah Al-Fi’liyah Al-Mutawaatirah are like those related to the performance of the five prayers.

Wat betreft de Tawaatur Al-Ma’nawiy (in betekenis), dan is dit de overlevering door de vertellers van een enkele profetische traditie (Sunnah) met verschillende Alfaazh (woordelingen) in het geval dat de vertellers van elke woordeling of geformuleerde versie het niveau of punt van Tawaatur niet bereiken, maar de verzameling of het collectief van de vertellers van die verschillende woordelingen (Alfaazh) het niveau van Tawaatur bereikt. Een voorbeeld van deze profetische traditie (Sunnah) is dat de handelingen in de ‘Ibadah (aanbidding) gebaseerd zijn op of zijn gebouwd op de Niyah (intentie). Wat betreft de Alfaazh (woordelingen) die deze betekenis hebben opgenomen en geïncorporeerd, dan zijn zij zoals zijn Qawl (zei): “Voorwaar, handelingen zijn slechts gebaseerd op de intenties” (Al-Bukhaari, Muslim, Abu Daawood, At-Tirmidhi en An-Nasaa’iy), zijn uitspraak (zei): “Wie vecht om het woord van Allah het hoogste te maken, dan is hij Fee Sabeelillah (in de weg van Allah)” (Mutaffaq ‘Alaihi) en: “Er is geen emigratie (Hijrah) na Al Fat’h (de verovering), maar er is Al-Jihaad en de Niyah (intentie)” (Overeenstemmend) en zijn uitspraak (zei): “Degene die geen voornemen neemt (d.w.z. de intentie vormt) voor het vasten (Sawm) vóór Fajr, heeft voor hem geen vasten (Sawm)” (Abu Daawood en At Tirmidhi).

As for the Tawaatur Al-Ma’nawiy (in meaning) then this is the transmission of the narrators of a single Sunnah with different Alfaazh (wordings) in the case where the narrators of each wording or worded version do not reach the level or point of Tawaatur however the collection or collective of the narrators of those different wordings (Alfaazh) reach the level of Tawaatur. An example of this Sunnah is that the actions in the ‘Ibaadaat (acts of worship) are based or built upon the Niyah (intention). As for the Alfaazh (wordings) that have incorporated and included this meaning then they are like his Qawl (saw): “Verily the actions are only by the intentions” (Al-Bukhaari, Muslim, Abu Daawood, At-Tirmidhi and An-Nasaa’iy), his statement (saw): “Whoever fights to make the word of Allah the highest then he is Fee Sabeelillah (in the way of Allah)” (Mutaffaq ‘Alaihi) and: “There is no Hijrah after Al Fat’h (conquest) but rather there is Al-Jihaad and the Niyah (intention)” (Agreed upon) and his statement (saw): “The one who does not resolve (i.e. make intention) for the Siyaam (fasting) before Fajr has no fasting for him” Abu Daawood and At Tirmidhi)

Alle meningen die een specifiek aantal hebben vastgesteld voor het bereiken van Tawaatur, hebben geen basis om hen te ondersteunen, noch tekstueel noch ‘Aqliy (intellectueel). Dat is omdat de Sunnah Al-Mutawaatirah waarin Yaqeen (zekerheid) wordt bereikt, vanuit het aspect van Thuboot (overlevering), moet worden overgeleverd door een Jamaa’ah (groep) en niet door een specifiek aantal. Het aantal van deze groep en de afstand tussen hun locaties moet het voor hen onmogelijk maken om samen te spannen of samen te werken aan een leugen.

All of the opinions that have specified a specific number for the accomplishment of Tawaatur do not have a basis to support them whether textual or ‘Aqliy (intellectual). That is because the Sunnah Al-Mutawaatirah in which Yaqeen (certainty) is attained, from the angle of Thuboot (transmission), must be narrated by a Jamaa’ah (group) and not by a particular number. The number of this group and the distance of their locations must make it impossible for them to collude or collaborate upon a lie.

Zo zijn de Shuroot (voorwaarden) van de Tawaatur er drie:

As such the Shuroot (conditions) of the Tawaatur are three:

A – Een aantal overleveraars dat hun samenzwering om een leugen te verspreiden waarborgt en voorkomt.

A – A number of narrators that secures and prevents their collusion upon a lie.

B – Dat de kennis van de Ruwaat (overleveraars) gebaseerd is op horen en getuigen, en niet gebaseerd is op deductie of gevolgtrekking.

B – That the knowledge of the Ruwaat (relaters) is based upon hearing and witnessing and is not based upon deduction or inference.

C – Dat de Tawaatur plaatsvindt in alle drie de tijdperken: de Sahabah (metgezellen), de Taabi’een en de Taabi’iy At-Taabi’een.

C – That the Tawaatur occurs in all three eras: The Sahaabah, the Taabi’een and the Taabi’iy At-Taabi’een.

Dit is datgene wat is overgeleverd van de metgezellen (Sahabah) door een aantal dat het niveau van Tawaatur niet bereikt, en dat vervolgens het niveau bereikte in het tijdperk of de tijd van de Taabi’een en de Taabi’iy At-Taabi’een.

This is that which has been related from the Sahaabah by a number that does not reach the level of Tawaatur and then reached the level in the era or time of the Taabi’een and the Taabi’iy At-Taabi’een.

Deze profetische traditie (Sunnah) vestigt Zhann (onzekerheid) en vestigt geen Yaqeen (zekerheid), omdat het niet Qat’iy Ath-Thuboot is van de Profeet (Nabi) (peace be upon him). Het is daarom een Hujjah (bewijs en bron van bewijs) met betrekking tot de Ahkaam Ash-Shar’iyah, maar geen Hujjah voor de Aqaa’id.

This Sunnah establishes Zhann (indefiniteness) and it does not establish Yaqeen (certainty) because it is not Qat’iy Ath-Thuboot from the Nabi (saw). It is therefore a Hujjah (evidence and source of proof) in respect to the Ahkaam Ash-Shar’iyah but not a Hujjah for the Aqaa’id.

Een voorbeeld uit de overleveringen (Hadith) die bekend zijn, is zijn uitspraak ﷺ: “Voorwaar, daden zijn slechts gebaseerd op de intenties” en dit is van de bekende profetische traditie (Sunnah).

An example from the Ahaadeeth Al-Mash’hoorah is his Qawl (saw): “Verily the actions are only by the intentions” and this is from the Sunnah Al-Mash’hoorah.

Dit is wat is overgeleverd door een aantal dat het niveau van Tawaatur niet bereikt in de drie tijdperken. Er bestaat geen verschil of onenigheid onder de moslims met betrekking tot het feit dat de Sunnah Al Aahaad een Hujjah vormt voor de moslims wat betreft de verplichting om daarnaar te handelen of ermee te werken en de Ahkaam ervan na te leven. Het bewijs en de rechtvaardiging (Burhaan) hiervoor is vastgesteld vanuit verschillende invalshoeken, waaronder:

This is what has been related by a number that does not reach the level of Tawaatur in the three eras. There is no difference or disagreement amongst the Muslims in respect to the Sunnah Al Aahaad representing a Hujjah upon the Muslims in respect to the obligation of acting by or working with it and to adhere to its Ahkaam. The proof and evidence (Burhaan) for this is established from a number of angles including:

1 – De consensus (Ijma’) van de Sahaba over een aantal incidenten en gebeurtenissen die te talrijk zijn om te tellen met betrekking tot de aanvaarding van de Khabar Al-Waahid en het handelen daarnaar. Een voorbeeld is wanneer ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) handelde in overeenstemming met de Khabar (verslag) van ‘Abdur Rahmaan Bin ‘Auf (ra) met betrekking tot het feit dat de Profeet (Nabi) ﷺ de hoofdelijke belasting (Jizyah) van de Majoos ontving. Dit was toen hij overleverde van de Boodschapper van Allah ﷺ dat hij zei: “Pas hetzelfde op hen toe als jullie op de Ahl ul-Kitaab hebben toegepast” (Al-Muwatta’).

1 – The Ijmaa’ As-Sahaabah in a number of incidents and occurrences that are too numerous to be counted in regards to the acceptance of the Khabar Al-Waahid and acting by it. An example is when ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) acted in accordance to the Khabar (report) of ‘Abdur Rahmaan Bin ‘Auf (ra) in respect to the Nabi (saw) taking the Jizyah from the Majoos. This is when he related from the Messenger of Allah (saw) that he said: “Apply the same to them as you have applied to the Ahl ul-Kitaab (people of the book)” (Al-Muwatta’).

2 – De Boodschapper ﷺ vond het voldoende om individuen (Aahaad) uit onder de metgezellen (Sahabah) naar de heersers en naties te sturen om hen te informeren over de Islam en de rechtsregels (Ahkaam) ervan, zoals toen hij Mu’aadh Ibn Jabal naar Jemen stuurde en anderen naar de Perzen, Romeinen, Irak, Ash-Shaam en Egypte.

2 – The Messenger (saw) found it sufficient to send Aahaad (singles/individuals) from amongst the Sahaabah to the rulers and nations to inform them about Islaam and its Ahkaam like when he sent Mu’aadh Ibn Jabal to Yemen and sent others to the Persians, Romans, Iraq, Ash-Shaam and Egypt.

3 – Allah Ta’Aalaa zei:

3 – Allah Ta’Aalaa said:

Het woord Taa’ifah (in het vers (Ayah)) wordt in overeenstemming met de Arabische taal gebruikt voor zowel de Waahid (één) als voor meer dan de Waahid (één). Bijgevolg, als de Khabar Al-Waahid geen Hujjah zou zijn voor handelingen, dan zou de waarschuwing voor degenen die begrip hadden verkregen in de religie (Deen) geen voordeel hebben voor de mensen die terugkeren van Al-Jihaad.

The word Taa’ifah (in the Aayah) in accordance to the Arabic language is used for the Waahid (one) and more than Waahid (one). Consequently, if the Khabar Al-Waahid was not a Hujjah for actions then the warning of those who had obtained understanding in the Deen would hold no benefit for the people returning from Al-Jihaad.