Dalaalat un-Nass is wanneer de Nass (tekst) aangeeft dat de rechtsregel (Hukm) waarover de tekst zwijgt, in overeenstemming is met de rechtsregel (Hukm) die in de tekst is uitgedrukt.

Dalaalat un-Nass is when the Nass (text) indicates that the Hukm that the text has been silent upon is in conformity to the Hukm that has been expressed in the text.

Sommige van de geleerden (Ulama) hebben het Mafhoom Al-Muwaafaqah (begrip van overeenstemming/conformiteit) genoemd. Dat is omdat wat wordt aangeduid binnen de Lafzh in de situatie of plaats (Mahall) van stilte overeenstemt met de rechtsregel (Hukm) die is uitgedrukt (Al-Mantooq) binnen de tekst. Anderen hebben het ‘Fahwaa l-Khitaab’ (de zin of betekenis van de aanspraak) genoemd, omdat de ‘Fahwaa’ van de Kalaam (spraak) verwijst naar de betekenis ervan. Daarom, indien de tekst daarin via ‘Ibaarah (door haar Alfaazh) leidt naar een rechtsregel (Hukm) van een specifieke realiteit en er een andere realiteit wordt gevonden die gelijk is aan de eerste met betrekking tot de grondreden (Illah) van de rechtsregel (Hukm) of die geschikter voor deze is (Awlaa). En indien deze gelijkenis tussen de twee wordt begrepen door louter het begrijpen van de taal, zodat het onmiddellijk tot het begrip komt dat de Nass (tekst) beide realiteiten behandelt, dan zou deze tekst een Dalaalah (indicatie) hebben die anders is dan de Dalaalat ul-Ibaarah, en dat is de Dalaalat un-Nass. Voorbeeld:

Some of the ‘Ulamaa have called it the Mafhoom Al-Muwaafaqah (understanding of agreement/conformity). That is because what is indicated within the Lafzh in the situation or place (Mahall) of silence conforms with the Hukm that has been expressed (Al-Mantooq) within the text. Others have named it ‘Fahwaa l-Khitaab’ (the sense or import of the address) because the ‘Fahwaa’ of the Kalaam (speech) refers to its meaning. Therefore, if the text in it ‘Ibaarah (by its Alfaazh) guides to a Hukm of a specific reality and another reality is found that is equal to the first in respect to the ‘Illah of the Hukm or is more fitting for it (Awlaa). And that this similarity between the two is understood through the mere understanding of the language, so that it comes immediately to the comprehension, that the Nass (text) deals with both realities, then this text would have a Dalaalah (indication) other than the Dalaalat ul-Ibaarah and that is the Dalaalat un-Nass. Example:

De Nass (tekst) leidt via zijn ‘Ibaarah (uitdrukking) naar het Tahreem (verbod) op het tonen van respectloosheid of minachting jegens de twee ouders, vanwege de schade die dit woord (Uff) hen toebrengt. Men zou dan kunnen bedenken dat de tekst ook het verbod behandelt op het slaan van de ouders of het beledigen van hen, vanwege de schade en pijn die het slaan en beledigen inhouden, welke groter en ernstiger zijn dan het uitspreken van ‘Uff’ (d.w.z. het tonen van minachting).

The Nass (text) guides through its ‘Ibaarah (expression) to the Tahreem (prohibition) of the son (or daughter) showing disrespect or disdain towards the two parents due to what this word (Uff) contains of harm towards them. It would then come to the mind that the text also deals with the prohibition of hitting the parents or insulting them due to what hitting and insulting contains in terms of harm and pain which is greater and more severe than expressing ‘Uff’ (i.e. showing disdain).

Daarom is datgene waarover is gezwegen (Al-Maskoot ‘Anhu), namelijk het slaan en beledigen, Awlaa (waardiger) voor de rechtsregel (Hukm) van Tahreem dan de Mantooq (uitgesproken betekenis), namelijk het uitspreken van ‘Uff’.

Therefore, that which has been silent about (Al-Maskoot ‘Anhu), which is the hitting and insulting, is Awlaa (more worthy) of the Hukm of Tahreem than the Mantooq (expressed meaning) which is the expressing of ‘Uff’.

Nog een voorbeeld:

Another example:

Allah (SWT) zei:

Allah (swt) said:

De Ayah (vers) in haar Mantooq, wat betekent haar Alfaazh en ‘Ibaarah, wijst op het verbod op het onrechtmatig eten van het bezit van de wees, terwijl de Tarkeeb (samenstelling) wijst op het verbod op het beschadigen ervan, zoals bijvoorbeeld door er vuur aan te steken of het in het water te onderdompelen.

The Aayah in its Mantooq, meaning its Alfaazh and ‘Ibaarah, guides to the prohibition of eating the property of the orphan unjustly whilst its Tarkeeb (composition) indicates the prohibition of damaging it like by putting fire to it or submerging it in water for instance.

De Mafhoom van de Ayah (vers), oftewel de Dalaalat An-Nass, wat betreft datgene waarover is gezwegen, geeft het verbod aan op het verbranden en laten zinken van eigendom of enige zaak die leidt tot het beschadigen ervan.

The Mafhoom of the Aayah, i.e. the Dalaalat An-Nass, which is that which has been silent about, indicates the prohibition of burning and sinking the property or any matter that leads to damaging it.

Gevolglik komt de rechtsregel (Hukm) die zwijgt over (Maskoot ‘Anhu), wat betekent datgene wat niet is vermeld binnen de Alfaazh (woorderingen) van de tekst, namelijk het verbranden en laten zinken (d.w.z. beschadigen), overeen met de rechtsregel (Hukm) die is vermeld in de Nass (tekst), namelijk het onrechtmatig eten van het eigendom van de wees, wat de rechtsregel (Hukm) van Tahreem (verbod) aanneemt.

Consequently, the Hukm that has been silent about (Maskoot ‘Anhu), meaning that which was not mentioned within the Alfaazh (wordings) of the text, which is burning and sinking (i.e. damaging), is in conformity (agreement) to the Hukm that has been mentioned in the Nass (text) which is the eating of the property of the orphan unjustly which takes the Hukm of Tahreem (prohibition).

Nog een voorbeeld:

Another example:

Allah (SWT) zegt in soera Az-Zalzalah:

Allah (swt) says in Soorah Az-Zalzalah:

De Dalaalat Al-‘Ibaarah, wat betekent dat de Mantooq van de Nass of de Alfaazh (woorderingen) aangeven dat Allah (SWT) Zijn ‘Ibaad (slaven) zal verantwoorden op basis van wie een atoomgewicht aan goed of een atoomgewicht aan kwaad of slecht doet. De persoon zal worden beloond voor het goede en gestraft voor het kwade, hoe klein de daden ook mogen zijn. De Mafhoom van de Ayah (vers), wat de Dalaalat un-Nass betekent, geeft aan dat Allah (SWT) Zijn dienaren zal verantwoorden op basis van meer dan een atoomgewicht aan goed, waarvoor hij beloond zal worden, en op basis van meer dan een atoomgewicht aan kwaad, waarvoor hij gestraft zal worden.

The Dalaalat Al-‘Ibaarah, meaning the Mantooq of the Nass or its Alfaazh (wordings) indicate that Allah (swt) will account His ‘Ibaad (slaves) upon the basis of who does an atoms weight of good or an atoms weight of evil or bad. The person will be rewarded for the good and punished for the evil however small the acts may be. The Mafhoom of the Aayah, meaning the Dalaalat un-Nass, indicates that Allah (swt) will account His servants upon greater than an atoms weight of good, that he will be rewarded for and upon more than an atoms weight of evil, that he will be punished for.

Dit laatste deel, waarover gezwegen is (d.w.z. niet vermeld), wordt begrepen uit de Dalaalat un-Nass en uit de wijze van de samenstelling ervan, terwijl het niet is begrepen uit de ‘Ibaarah (uitdrukking) van de Nass, d.w.z. uit de Alfaazh (woorderingen) ervan.

This last part, which has been silent upon (i.e. not mentioned), is understood from the Dalaalat un-Nass and from the manner of its composition whilst it has not been understood from the ‘Ibaarah (expression) of the Nass i.e. from its Alfaazh (wordings).