De mensen die dit standpunt innamen, gebruikten de volgende uitspraak van Allah Ta’Aalaa als bewijs:

The people who held this view used the following statement of Allah Ta’Aalaa as evidence:

Zij beschouwden de Ahl ul-Bayt als bestaande uit ‘Ali en Faatimah, en Al-Hasan en Al-Hussein (hun twee zonen). Dit ging gepaard met de opvatting dat zij Ma’soom (onfeilbaar) waren voor fouten en zonden (Al-Khat’a).

They considered the Ahl ul-Bayt to consist of ‘Ali and Faatimah, and Al-Hasan and Al-Hussein (their two sons). This was accompanied by the consideration that they were Ma’soom (nfallible) from mistake and sin (Al-Khat’a).

Sommige van de Sjii'a (zoals Al-Ja’fariy) voegden hun imams ook toe aan de Ahl ul-Bayt met betrekking tot de ‘Ismah (onschuldbaarheid), die volgens hun mening vrij zijn van dwalingen en geen zonden begaan.

Some of the Shee’ah (like Al-Ja’fariy) also added their Imaams to the Ahl ul-Bayt in respect to the ‘Ismah (infallibility) who in their opinion are free from erring and do not commit sins.

Dit is beantwoord en weerlegd door Muhibbullah Bin Abdi Sh-Shukoor in zijn boek: ‘Muslim Ath-Thuboot’ binnen het vakgebied van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), toen hij zei: “En zij claimden onfeilbaarheid voor sommigen van hun zonen, zoals Zein Al-‘Aabideen en Al-Imaam Ja’far onder anderen. Wij hebben (echter) gezegd dat wat ons is overgekomen via Tawaatur van de metgezellen (Sahabah) en de Taabi’een, is dat zij zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) waren en dat zij fatwa's gaven die verschilden van wat de Ahl ul-Bayt gaven. Zij werden daar niet voor bekritiseerd en niemand vond fouten in een ander. Inderdaad, niemand zei dat degene die een rechtsregel (Hukm) gaf die in strijd was met de Ahl ul-Bayt, een fout had gemaakt.” Vervolgens zei hij: “Het is voor u duidelijk geworden dat de Qat’iy consensus (Ijma’) waar de Ahl ul-Bait deel van uitmaken, voorschrijft dat er geen ‘Ismah (onfeilbaarheid) is bij de Ahl ul-Bayt, wat betekent dat een foutieve zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) van hen mogelijk is...” De bovenstaande auteur behandelde hun bewijzen en argumenten en hij heeft ze weerlegd onder de kop: ‘De consensus (Ijma’) van de Ahl ul-Bayt wordt niet door hen alleen samengesteld’.

This has been responded to and refuted by Muhibbullah Bin Abdi Sh-Shukoor in his book: ‘Muslim Ath-Thuboot’ in the subject area of Usool ul-Fiqh when he said: “And they claimed infallibility for some of their sons like Zein Al-‘Aabideen and Al-Imaam Ja’far amongst others. We have (however) said that what has come to us by way of Tawaatur from the Sahaabah and the Taabi’een is that they were Mujtahideen and that they gave verdicts (Fatawaa) which were different to what the Ahl ul-Bayt gave. They were not censured for that and nobody found fault in anyone else. Indeed, nobody said that the one who gave a Hukm contrary to the Ahl ul-Bayt had made a mistake”. Then he said: “It has become evident to you that the Qat’iy Ijmaa’ in which Ahl ul-Bait are part of, dictates that there is no ‘Ismah (infallibility) in the Ahl ul-Bayt which means that the mistaken Ijtihaad is possible from them...” The above author dealt with their evidences and proofs and he refuted them under the heading: ‘Al-Ijmaa’ of the Ahl ul-Bayt is not convened by them alone’.