De Adillah (bewijzen [Daleel]) voor het specificeren van het algemene worden verdeeld in twee categorieën:

The Adillah (evidences) of specifying the general are divided into two categories:

Adillah Takhsees Muttasilah (verbindende bewijzen van specificatie) en Adillah Takhsees Munfasalah (gescheiden bewijzen van specificatie).

Adillah Takhsees Muttasilah (connecting evidences of specification) and Adillah Takhsees Munfasalah (separated evidences of specification).

At-Takhsees Al-Muttasil is datgene wat niet op zichzelf staand is, maar waarbij de Takhsees (specificatie) wordt vermeld samen met de ‘Aamm (algemene) binnen dezelfde Nass (tekst). De betekenis ervan is verbonden aan de algemene Lafzh en het is een onderdeel van de spraak die de ‘Aamm Lafzh bevat.

At-Takhsees Al-Muttasil is that which is not independent in itself but rather the Takhsees (specification) is mentioned along with the ‘Aamm (general) within the same Nass (text). Its meaning is attached to the general Lafzh and it is a part of the speech that contains the ‘Aamm Lafzh.

Het kent vier soorten, namelijk: Al-Istithnaa’ (uitzondering), Ash-Shart (de voorwaarde), As-Siffah (het kenmerk/de beschrijving/het attribuut) en Al-Ghaayah (het eindpunt).

It has four types which are: Al-Istithnaa’ (exemption or exception), Ash-Shart (the condition), As-Siffah (adjective/description/attribute) and Al-Ghaayah (end point).

De Takhsees door middel van Al-Istithnaa’ (uitzondering) betekent het uitsluiten of vrijstellen van datgene wat volgt op de uitzondering van datgene wat eraan voorafging.

The Takhsees by way of Al-Istithnaa’ (exception) means excluding or exempting that which follows the exemption from that which was before it.

Voorbeeld:

Example:

Allah (SWT) zei:

Allah (swt) said:

Dus de Lafzh ‘Al-Insaan’ (mens) is een Lafzh ‘Aamm’ omdat het Mufrad Mu’arraf (gedefinieerd) is met ‘Al-Jinsiyah’ en daardoor elk menselijk wezen omvat. Allah (SWT) heeft ons medegedeeld dat ieder mens een verliezer is, en heeft vervolgens individuele elementen (Afraad) uitgesloten of vrijgesteld van de mensen die verliezers zijn, zij die geen verliezers zullen zijn; en dat zijn zij die geloofden en rechtvaardig handelden (in overeenstemming met Zijn geboden en verboden) … Dit is dan een voorbeeld van de Takhsees (specificatie) die plaatsvindt door middel van de Istithnaa’ (uitzondering).

So the Lafzh (wording) ‘Al-Insaan’ (man/human) is a Lafzh ‘Aamm because it is Mufrad Mu’arraf (defined) with ‘ال ‘Al-Jinsiyah and consequently it encompasses every human being. Allah (swt) has informed us that every human being is a loser and then excluded or exempted from those people who are losers Afraad (individual elements) that will not be losers and they are those who have believed and acted righteously (in accordance to His commands and prohibitions) … This then represents an example of the Takhsees (specification) that takes place by the Istithnaa’ (exception/exemption).

- Het is een voorwaarde voor de geldigheid van de Istithnaa’ (uitzondering) dat deze Muttasil (verbonden) is aan de Mustathnaa Minhu (de zaak waarvan wordt uitgezonderd) zonder dat er een (bovenmatige) scheiding tussen beide bestaat. Wat betreft degenen die zeggen dat de Istithnaa’ (uitzondering) geldig is, zelfs als de tijd van een maand is verstreken (d.w.z. een grote afstand), dan wordt dit verworpen en is er geen bewijs (Daleel) om dit te ondersteunen.

- It is a condition for the validity of the Istithnaa’ (exemption) for it be Muttasil (connected) to the Mustathnaa Minhu (the matter being exempted from) without there being a (more than normal) separation between them both. As for those who say that the Istithnaa’ (exception) is valid and even if the time of a month had passed (i.e. great distance) then this is rejected and has no Daleel to support it.

- De Istithnaa’ (uitzondering) verwijst naar de dichtstbijzijnde Mustathnaa Minhu (hetgeen waaruit de uitzondering wordt gemaakt). Allah Ta’Aalaa zei:

- The Istithnaa’ (exception) returns to the nearest Mustathnaa Minhu (matter which the exception is being made from). Allah Ta’Aalaa said:

Dus zijn ‘Imra’ah’ (vrouw) was vrijgesteld onder degenen die gered zullen worden, maar zij was niet vrijgesteld uit de familie van Lut en zij zal behoren tot degenen die vergaan. - Het is toegestaan dat de Mustathnaa (het vrijgestelde deel) van een andere Jins (soort/type) is dan de Mustathnaa Minhu (het deel waaruit de uitzondering wordt gemaakt). Een voorbeeld hiervan wordt gevonden in de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

So his ‘Imra’ah’ (wife) was exempted from those who will be saved but not exempted from the family of Lut and she will be amongst those who perish. - It is permitted for the Mustathnaa (exempted matter) to be from a different Jins (kind/type) than the Mustathnaa Minhu (matter the exemption is being made from). An example of that is found in the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

En dat is omdat Iblees niet behoorde tot de Malaa’ikah (engelen), zoals Allah (SWT) zei:

And that is because Iblees was not from amongst the Malaa’ikah (angels) as Allah (swt) said:

Iblees behoort daarom niet tot de Malaa’ikah, maar tot de djinn. - Wanneer de Istithnaa’ (uitzondering) volgt op zinnen die met elkaar verbonden of samengevoegd zijn (Ma’toof), dan verwijst de Istithnaa’ naar alles (wat is genoemd), zolang er geen bewijs (Daleel) is dat anders aangeeft. Sommigen hebben de mening gehouden dat de Istithnaa’ (uitzondering) alleen terugverwijst naar de laatste zin (of uitspraak), tenzij het bewijs (Daleel) wijst op algemeenheid of dat het hen allemaal omvat. Een voorbeeld hiervan is de Qawl van Allah Ta’Aalaa

Iblees is therefore not from the Malaa’ikah but rather from the Jinn. - When the Istithnaa’ (exception) comes after sentences that are connected or joined (Ma’toof) to one another, then the Istithnaa’ returns to all (that has been mentioned) as long as there is no Daleel to specify other than that. Some have held the view that the Istithnaa’ (exception) returns back to the last sentence (or statement) alone unless the Daleel indicates generality or that it covers all of them. An example of this is the Qawl of Allah Ta’Aalaa

En degenen die eerbare vrouwen beschuldigen en geen vier getuigen kunnen aanvoeren, moeten zij met tachtig gespeling slaan en hun getuigenis voor altijd verwerpen; zij zijn inderdaad de Fasiqun (leugenaars, opstandigen, ongehoorzamen aan Allah). Behalve degenen die daarna berouw tonen en goede daden verrichten, (voor zulke) voorwaar, Allah is Al-Vergevend, Al-Barmhartig (An-Noor 4-5).

And those who accuse chaste women, and produce not four witnesses, flog them with eighty stripes, and reject their testimony forever, they indeed are the Fasiqun (liars, rebellious, disobedient to Allah). Except those who repent thereafter and do righteous deeds, (for such) verily, Allah is Oft-Forgiving, Most Merciful (An-Noor 4-5).

De Istithnaa’ (uitzondering) hier heeft enkel betrekking op de Faasiqeen en niet op de geseling of de aanvaarding van de getuigenis, volgens de meest waarschijnlijke (of sterkere) mening.

The Istithnaa’ (exception) here returns to the Faasiqeen alone and not to the flogging or acceptance of testimony, according to the preponderant (or stronger) opinion.

Als het ‘Aamm (algemeen) verbonden of gekoppeld is aan een Siffah (eigenschap/beschrijving/bijvoeglijk naamwoord), dan wordt het ermee gespecificeerd en wordt alles wat daarvan verschilt ervan uitgesloten. Dit is vergelijkbaar met de uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ:

If the ‘Aamm (general) is connected or linked to a Siffah (attribute/description/adjective) then it is specified by it and all other than it is excluded from it. This is like in the statement of the Messenger of Allah (saw):

Zijn uitspraak ‘Saa’imah’ (vrij grazend) is een Siffah (bijvoeglijk naamwoord) die verbonden is met de ‘Aamm (algemene), zijnde de Lafzh ‘Ibil’ (kameel) die volgt op het woord ‘Kull’ (elke). Het omvat dus alle kamelen, maar omdat het verbonden is met een Siffah, namelijk de bewoording ‘vrij grazend’, worden alle kamelen die niet vrij grazen uit deze algemeenheid genomen; dit zijn de kamelen die met voer worden gevoed. Het geeft daarom aan dat er geen armenbelasting (Zakah) verschuldigd is over de met voer gevoede kamelen, maar dat armenbelasting (Zakah) alleen verschuldigd is over die kamelen die vrij grazen, leven en zich voeden met de weidegronden.

His statement ‘Saa’imah’ (free grazing) is a Siffah (adjective) that has been connected to the ‘Aamm (general) which is the Lafzh ‘Ibil’ (camel) that follows the word ‘Kull’ (every). So it covers all of the camels however due to being connected or linked to a Siffah, the wording ‘Free grazing’, all camels that are not free grazing are taken out from this generality and these are the camels which are fed with fodder. It therefore indicates that there is no Zakaah upon the foddered camels but rather Zakaah is only due upon those camels which graze freely, live and feed off the pastures.

De voorwaarde voor de geldigheid van het specificeren door de Siffah (eigenschap) is dat deze verbonden is met de Mawsoof (het beschreven zaak/het beschreven ding) of met de verbindende Hukm (rechtsregel).

The condition for the validity of specifying by the Siffah (description/attribute) is that it is connected to the Mawsoof (described thing/matter) or to the connecting Hukm.

Voorbeeld:

Example:

Zijn Qawl (swt):

His Qawl (swt):

Hier is de term ‘Nisaa’ikum’ (jouw vrouwen) ‘Aamm (algemeen) omdat het een meervoud is dat is toegevoegd aan een voornaamwoord (Idaafah). Deze ‘Aamm (algemene term) is vervolgens gespecificeerd door de Siffah (bijvoeglijke bepaling/beschrijving) die erachter wordt vermeld: ‘met wie je bent ingegaan’. Daarom is het Tahreem (verbod) op het huwen van de stiefdochter beperkt tot de dochters van de echtgenotes met wie het huwelijk is geconsumeerd, terwijl het niet de vrouwen omvat die zijn verbonden (in het huwelijk) maar waarbij het huwelijk nog niet is geconsumeerd.

Here the Lafzh ‘Nisaa’ikum’ (your women) is ‘Aamm because it is a plural that is added to a pronoun (Idaafah). This ‘Aamm (general) has then been specified by the Siffah (adjective/description) that is mentioned following it ‘To whom you have gone in’. Therefore, the Tahreem (prohibition) of marrying the step-daughter is restricted to the daughters of the wives that had been entered into while it does not encompass and cover the women which has been contracted (in marriage) but the marriage has yet to have been consummated.

De Adawaat (deeltjes) van de Shart (voorwaarde) zijn talrijk en zij omvatten:

The Adawaat (particles) of the Shart (condition) are numerous and they include:

Allah Ta’Aalaa zei:

Allah Ta’Aalaa said:

De voorwaarde heeft het erfdeel van de echtgenoot bepaald als de helft van wat zijn echtgenote nalaat, indien zij na haar overlijden geen kind nalaat, hetzij een zoon of een dochter.

The Shart (condition) has specified the inheritance of the husband with half of what his wife leaves behind if she does not leave behind her, following her death, a child, whether male or female.

Het erfdeel van de helft is daarom beperkt tot het geval waarin er geen kind aanwezig is. Als zij echter een kind heeft, dan zou het erfdeel verschillen en de echtgenoot zou dan een kwart krijgen van wat er overblijft (At-Tarkah). De Shart sluit als zodanig uit de uitspraak datgene wat, indien de Shart er niet was geweest, er wel binnen zou zijn gebleven. Dit is vergelijkbaar met de uitspraak: “Akrim Al-Mujaahideen In Fatahoo Al-Hisn” (Eer de Mujaahideen als zij de vesting veroveren). Indien het niet in de Seeghah (vorm) van ‘إن’ (als) was geweest, dan zou de Ikraam (het eren) algemeen zijn voor alle Mujaahideen. Echter, de toevoeging van ‘إن’ sluit degenen uit die de vesting niet veroveren.

The inheritance of half is therefore restricted to the case of the non-existence of a child. If however she has a child then the inheritance would differ and the husband would then get a quarter of what is left (At-Tarkah). The Shart, as such, excludes from the speech that which if the Shart had not been there, would have remained within it. This is like the statement: “Akrim Al-Mujaahideen In Fatahoo Al-Hisn” (Honour the Mujaahideen if they conquer the fortress). If it had not been in the Seeghah (form) of ‘إن) ‘if) then the Ikraam (honouring) would have been general for all of the Mujaahideen. However, the insertion of ‘إن ‘takes out those who do not conquer the fortress.

En de Boodschapper van Allah ﷺ zei:

And the Messenger of Allah (saw) said:

Deze voorwaarde maakt het de man toegestaan om naar elk deel van het lichaam van de vrouw te kijken dat hij in staat is te zien, indien hij haar wenst te huwelijken; en zo heeft deze Shart (voorwaarde) een uitzondering gemaakt op het verbod voor de man om naar de ‘Awrah van de vrouwen te kijken in dit geval, wanneer het met het oogmerk is om haar te huwen. De overlevering (Hadith) heeft daarom de ‘Umoom (algemeenheid) van de Hurmah (verbod) van de man die naar de ‘Awrah van de vrouw kijkt gespecificeerd voor degenen die haar niet wensen te huwen.

This condition makes it permissible for the man to look at any part of the body of the woman that he is capable of seeing if he wishes to engage her for marriage and so this Shart (condition) has made an exception to the prohibition of the man looking at the ‘Awrah of the women in this case when it is for the purpose of engaging her in marriage. The Hadeeth has therefore specified the ‘Umoom (generality) of the Hurmah (prohibition) of the man looking at the ‘Awrah of the woman to other than those who wish to engage her.

De vormen van de Ghaayah zijn twee Lafzhs (woordelingen), namelijk:

The forms of the Ghaayah are two Lafzhs (wordings) which are:

(Ilaa en Hattaa/tot/totdat). Indien een van deze twee woordelijke uitdrukkingen binnen de algemene spraak worden opgenomen, dan wordt dat wat volgt ervan uitgesloten. De rechtsregel (Hukm) van wat volgt moet in strijd zijn met de rechtsregel (Hukm) die eraan voorafging.

ِ( Ilaa and Hattaa/to/until). If any of these two worded expressions are included within the general speech, then what comes after them is excluded. The Hukm of what follows must be contrary to the Hukm that was before it.

Voorbeeld:

Example:

Allah (SWT) zei:

Allah (swt) said:

De Lafzh ‘Aidiyakum’ (handen/onderarmen) is een Lafzh ‘Aamm en omvat de ‘Yad’ van de schouders tot de vingers. De ‘Aamm is echter gespecificeerd door Zijn Qawl: “Ilaa-l-Maraafiq” (tot de ellebogen). Gevolglik is wat verplicht (Wajib) is en wat is gevraagd, het wassen van de hand van de vingers tot de ellebogen. Op die manier heeft ‘Ilaa’ (Tot/tot), wat een Harf van Al-Ghaayah is, dat wat daarna komt, uitgesloten van het wassen. Echter, als een extra punt van aandacht, specifiek met betrekking tot dit onderwerp, heeft de Qaa’idah Ash-Shar’iyah (Shar’iyah principe) die stelt: ‘Maa Laa Yatimm ul-Waajib Illaa Bihi FaHuwa Waajib’ (Datgene waartoe de verplicht (Wajib) niet kan worden vervuld behalve daarmee, is een verplicht (Wajib)) het wassen van een klein deel of een deel van de ellebogen verplicht (Wajib) gemaakt, en dat is om te waarborgen dat het wassen van de Yad (arm) tot de ellebogen wordt vervuld. Een ander voorbeeld:

The Lafzh ‘Aidiyakum’ (hands/forearms) is a Lafzh ‘Aamm and includes the ‘Yad’ from the shoulders until the fingers. However, the ‘Aamm has been specified by His Qawl: “Ilaa-l-Maraafiq” (to (or until) the elbows). Consequently, what is required and has been requested is to wash from the hand that which is from the fingers to the elbows. In that way ‘Ilaa’ (To/until), which is a Harf (particle of) Al-Ghaayah, has excluded that which comes after that, from the washing. However, as an extra point of note, in respect to this issue specifically, the Qaa’idah Ash-Shar’iyah (Shar’iyah principle) that states: ‘Maa Laa Yatimm ul-Waajib Illaa Bihi FaHuwa Waajib’ (That which the Waajib is not fulfilled except with it is a Waajib) has made the washing of a bit or part of the elbows Waajib and that is in order to ensure the washing of the Yad (arm) to the elbows is fulfilled. Another example:

Allah Ta’Aalaa zei:

Allah Ta’Aalaa said:

Het woord *Lafzh* ‘Alladheena’ (diegenen) vestigt *al-‘Umoom* (algemeenheid), omdat het *Ism Mawsool* (betrekkelijk voornaamwoord) een *Jam’un* (meervoud) aangeeft en Allah ons heeft bevolen om diegenen die niet in Allah geloven op een algemene wijze te bevechten. Dit werd vervolgens gevolgd door het deeltje (*‘Adaat*) van *Al-Ghaayah* ‘Hattaa’, waardoor zij werden uitgesloten van degenen tegen wie het verplicht is om te vechten; dit zijn degenen die de hoofdelijke belasting (Jizyah) betalen en zich onderwerpen aan de autoriteit van de Islam. Degenen die dat doen, worden niet bevochten als gevolg van het betalen van hun hoofdelijke belasting (Jizyah).

The Lafzh ‘Alladheena’ (those) establishes al-‘Umoom (generality) because the Ism Mawsool (relative pronoun) indicates a Jam’un (plural) and Allah has commanded us to fight those who do not believe in Allah in a general manner. This was then followed by the particle (‘Adaat) of Al-Ghaayah ‘Hattaa’ and so it excluded from those whom it is obligatory to fight and they are those who give the Jizyah and submit to the authority of Islam. Those, who do that, are not fought as a result of their giving of the Jizyah.

Bijgevolg heeft de Takhsees van de ‘Aamm, zijnde ‘degenen die niet in Allah geloven’, plaatsgevonden via de Ghaayah en de vorm ‘Hattaa’, en wat er na de ‘Hattaa’ (tot) komt, is in het opzicht van zijn rechtsregel (Hukm) in strijd met wat er vóór ‘Hattaa’ (tot) staat. Dit is de situatie waarin datgene wat erna kwam, werd uitgesloten van datgene wat ervoor kwam met betrekking tot de rechtsregel (Hukm), in het geval dat wat ervoor kwam ‘Aamm (algemeen) was.

Consequently, the Takhsees of the ‘Aamm, which is ‘those who don’t believe in Allah’, has occurred by way of the Ghaayah and its form ‘Hattaa’ and so what comes after the ‘Hattaa’ (until) is contrary, in respect to its Hukm, to what is before ‘Hattaa’ (until). This is where that which came after it was taken out of that which was before it in respect to the Hukm, in the case where what was before it was ‘Aamm (general).