Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
Het algemene bewijs: De Qawl van Allah Ta’Aalaa:
The general evidence: The Qawl of Allah Ta’Aalaa:
Adillah At-takhsees Al-munfasalah (separated Evidences Of Specification)
De Takhsees die plaatsvindt door middel van afzonderlijke bewijzen vindt alleen plaats met de Adillah As-Sam’iyah Ash-Shar’iyah, zijnde de Kitaab, de profetische traditie (Sunnah), de consensus (Ijma’) van de Sahaba en Al-Qiyaas, en het is niet toegestaan om een ‘Aamm Daleel Ash-Shar’iy (algemeen islamitisch (Shar’i) bewijs) te specificeren aan de hand van de ‘Aqliy Daleel (rationeel bewijs). Dat is om de volgende redenen:
The Takhsees that happens by separate evidences only takes place with the Adillah As-Sam’iyah Ash-Shar’iyah which are the Kitaab, the Sunnah, Ijmaa’ As-Sahaabah and Al-Qiyaas, and it is not permitted to specify the ‘Aamm Daleel Ash-Shar’iy (general Shar’i evidence) by the ‘Aqliy Daleel (rational evidence). That is for the following reasons:
A – De Takhsees vertegenwoordigt een Bayaan (uitleg/verduidelijking). Het is Tashree’ (wetgeving) en de wetgeving is afkomstig van de openbaring (Wahy) en niet van het ‘Aql (verstand/intellect/ratio). Het is daarom niet toegestaan dat het ‘Aql wordt gebruikt om de Shar’a (goddelijke regel) te specificeren.
A – The Takhsees represents a Bayaan (explanation/clarification). It is Tashree’ (legislation) and the legislation is from the Wahi (divinely inspired revelation) and not from the ‘Aql (mind/intellect/ration). It is therefore not valid for the ‘Aql to be used to specify the Shar’a (divine rule).
B – De indicatie van de algemene bewoording (Al-Lafzh Al-‘Aamm) op basis van de algemeenheid ervan is wat bedoeld wordt door de Shaari’ (Wetgever) vanuit de betekenis van de Lafzh in overeenstemming met de taal en de Shar’a. Om deze ‘Aamm (algemene) vervolgens te specificeren door het ‘Aql (verstand) en enkele van de Afraad (individuele elementen) die door de ‘Aamm (algemene) worden omvat, uit te sluiten van de Hukm (rechtsregel), is taalkundig niet geldig. Dat is omdat de indicatie van de Lafzh op de betekenis ervan uitsluitend wordt teruggebracht naar de taal en niet naar het verstand.
B – The indication of the general wording (Al-Lafzh Al-‘Aamm) upon its generality is what is intended from the Shaari’ (Legislator) from the meaning of the Lafzh in accordance to the language and the Shar’a. To then specify this ‘Aamm (general) by the ‘Aql (mind) and exclude some of the Afraad (individual elements) encompassed by the ‘Aamm (general) from the Hukm (ruling) is not valid linguistically. That is because the indication of the Lafzh upon its meaning is only referred back to the language and not to the mind.
De volgende zijn de soorten At-Takhsees Al-Munfasal (specificatie die gescheiden is, d.w.z. het staat niet in dezelfde tekst):
The following are the types of At-Takhsees Al-Munfasal (Specification that is separated i.e. it is not within the same text)
1 – De Takhsees van de Kitaab door de Kitaab.
1 – The Takhsees of the Kitaab by the Kitaab.
2 – De Takhsees van de Kitaab door de profetische traditie (Sunnah).
2 – The Takhsees of the Kitaab by the Sunnah.
3 – De Takhsees van de Kitaab door de Ijma’ As-Sahaabah.
3 – The Takhsees of the Kitaab by the Ijmaa’ As-Sahaabah.
4 – De Takhsees van de Kitaab door Al-Qiyaas.
4 – The Takhsees of the Kitaab by Al-Qiyaas.
5 – De Takhsees van de profetische traditie (Sunnah) door de Kitaab.
5 – The Takhsees of the Sunnah by the Kitaab.
6 – De Takhsees van de Sunnah door de Sunnah.
6 – The Takhsees of the Sunnah by the Sunnah.
7 – De Takhsees van de profetische traditie (Sunnah) door de consensus (Ijma’) van de Sahaba.
7 – The Takhsees of the Sunnah by the Ijmaa’ As-Sahaabah.
8 – De Takhsees van de profetische traditie (Sunnah) door Al-Qiyaas.
8 – The Takhsees of the Sunnah by Al-Qiyaas.
9 – De Takhsees van de Mantooq door de Mafhoom.
9 – The Takhsees of the Mantooq by the Mafhoom.
Voorbeelden hiervan zijn:
Examples of this are:
1 – The Takhsees of the Kitaab by the Kitaab.
Het algemene bewijs (Ad-Daleel Al-‘Aamm): De Qawl van Allah Ta’Aalaa:
The general evidence (Ad-Daleel Al-‘Aamm): The Qawl of Allah Ta’Aalaa:
En degenen onder jullie die worden weggevoerd door de dood en echtgenotes achterlaten - zij [de echtgenotes] zullen vier maanden en tien [dagen] wachten (Al-Baqarah 234).
And those who are taken in death among you and leave wives behind - they, [the wives, shall] wait four months and ten [days] (Al-Baqarah 234).
Het specificerende bewijs (Daleel): Zijn Qawl (SWT):
The specifying Daleel: His Qawl (swt):
En voor degenen die zwanger zijn, is hun termijn tot zij bevallen (At-Talaaq 4).
And for those who are pregnant, their term is until they give birth (At-Talaaq 4).
Gevolglik heeft de vers (Ayah) van Talaaq (scheiding) gespecificeerd dat de vers (Ayah) van Al-Baqarah van toepassing is op anderen dan zij die zwanger zijn met betrekking tot de ‘Iddah (wachttijd) van de vrouwen wiens echtgenoten zijn overleden.
Consequently, the Aayah of Talaaq (Divorce) has specified the Aayah of Al-Baqarah to apply to other than those who are pregnant in respect to the ‘Iddah (waiting period) of the women whose husbands have died.
2 – The Takhsees (specification) of the Kitaab by the Sunnah:
Het algemene bewijs: Zijn Qawl (swt):
The general evidence: His Qawl (swt):
Allah geeft jullie instructies met betrekking tot jullie kinderen: voor de man is het deel gelijk aan dat van twee vrouwen (An-Nisaa’ 11).
Allah instructs you concerning your children: for the male, what is equal to the share of two females (An-Nisaa’ 11).
Het specificerende bewijs (Daleel): De uitspraak van de Boodschapper ﷺ:
The specifying Daleel: The statement of the Messenger (saw):
De moordenaar erft niet (At-Tirmidhi en An-Nasaa’i).
The killer does not inherit (At-Tirmidhi and An-Nasaa’i).
De overlevering (Hadith) heeft de ‘Umoom (algemeenheid) van het vers (Ayah) gespecificeerd voor de kinderen die niet degenen hebben gedood van wie zij erven.
The Hadeeth has specified the ‘Umoom (generality) of the Aayah to the children who have not killed those they inherit from
3 – Takhsees (specification) of the Kitaab by the Ijmaa’ As-Sahaabah:
En degenen die eerbare vrouwen beschuldigen en vervolgens geen vier getuigen overleggen - geef hen tachtig slagen (An-Noor 4).
And those who accuse chaste women and then do not produce four witnesses - lash them with eighty lashes (An-Noor 4).
Het specificerende bewijs (Daleel):
The specifying Daleel (evidence):
De consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) over de straf van de helft van de geseling met betrekking tot de slaaf. De consensus (Ijma’) als zodanig specificeert de algemeenheid van het vers (Ayah) naar degenen die kuisheid toeschrijven aan vrouwen, om deze toe te passen op de vrije.
The Ijmaa’ of the Sahaabah upon the punishment of half of the lashing in respect to the slave. The Ijmaa’ as such specifies the generality of the Aayah to those who accuse chaste women to apply upon the free
4 – Takhsees of the Kitaab by the Qiyaas:
Het algemene bewijs: Zijn Qawl (swt):
The general evidence: His Qawl (swt):
De [ongehuwde] vrouw of de [ongehuwde] man die schuldig wordt bevonden aan seksuele gemeenschap - geef elk van hen honderd slagen (An-Noor 2).
The [unmarried] woman or [unmarried] man found guilty of sexual intercourse - lash each one of them with a hundred lashes (An-Noor 2).
Het specificerende bewijs (Daleel): De analogie (Qiyas) toegepast op de mannelijke slaaf Zaani (overspelige) op de vrouwelijke slaaf overspelige, op wie de Nass (tekst) van de Shaari’ (Wetgever) heeft bepaald dat haar straf indien zij overspel pleegt de helft van de straf van een vrije vrouw is.
The specifying Daleel: The Qiyaas (analogy) applied to the male slave Zaani (fornicator) upon the female slave fornicator upon whom the Nass (text) of the Shaari’ (Legislator) has stated that her punishment if she fornicated was half the punishment of a free woman.
Allah (SWT) zei:
Allah (swt) said:
Vervolgens, als zij onwettige seksuele gemeenschap begaan, is hun straf de helft van die van vrije (ongehuwde) vrouwen (An-Nisaa’ 25).
Then, if they commit illegal sexual intercourse, their punishment is half that of free (unmarried) women (An-Nisaa’ 25).
De analogie (Qiyas) wordt daarom afgeleid van het tweede vers (Ayah), waarbij de algemeenheid van de rechtsregel (Hukm) van Zinaa (overspel) in het eerste vers (Ayah) wordt toegepast op het overspel van de vrije.
The Qiyaas is therefore taken from the second Aayah, specifying the generality of the Hukm of Zinaa (fornication) in the first Aayah, to the fornication of the free.
5 – At-Takhsees (the specification) of the Sunnah by the Kitaab:
Het algemene bewijs (Ad-Daleel Al-‘Aamm): Datgene wat werd vermeld in het verdrag van Al-Hudaibiyah:
The general evidence (Ad-Daleel Al-‘Aamm): That which was mentioned in the treaty of Al-Hudaibiyah:
Op basis dat niets van ons naar u toe komt, en zelfs als hij op uw Deen (religie) zou zijn, behalve dat u hem naar ons zou terugbrengen (Al-Bukhaari).
Upon the basis that none comes to you from us, and even if he was upon your Deen, except that you would return him to us (Al-Bukhaari).
Het specificerende bewijs (Daleel): De uitspraak van Allah ‘Azza Wa Jalla met betrekking tot de vrouwen die de emigratie (Hijrah) maakten (Muhaajiraat):
The specifying Daleel: The Qawl of Allah ‘Azza Wa Jalla in respect to the females who made Hijrah (Muhaajiraat):
En als u heeft vastgesteld dat zij gelovigen zijn, breng hen dan niet terug naar de ongelovigen (Al-Mumtahanah 10).
And if you have ascertained them to be believers, then do not return them to the disbelievers (Al-Mumtahanah 10).
Het vers (Ayah) heeft daarom gespecificeerd wat in het Sulh (verdrag) van Al-Hudaibiyah enkel voor mannen werd vermeld. Dat komt doordat wat in de tekst van het verdrag werd vermeld ‘Aamm (algemeen) was en zowel de man als de vrouw omvatte, terwijl het vers (Ayah) specifiek met betrekking tot de vrouwen kwam.
The Aayah has therefore specified what was mentioned in the Sulh (treaty) of Al-Hudaibiyah to men alone. That is because that which was mentioned within the text of the treaty was ‘Aamm (general) encompassing the man and the woman whilst the Aayah came specifically in regards to the women.
6 – Takhsees of the Sunnah by the Sunnah:
Het algemene bewijs (Ad-Daleel Al-‘Aamm): De uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ:
The general evidence (Ad-Daleel Al-‘Aamm): The statement of the Messenger of Allah (saw):
Wat gevoed wordt door de hemel, rivieren en beken en wat een watervoorziening is, daarover is de ‘Ushr (tiende) verschuldigd, en wat kunstmatig gevoed of geïrrigeerd wordt, daarover is het halve ‘Ushr (tiende) (Al-Bukhaari en Muslim).
In respect to that which nourished by the sky, rivers, streams and was a water supply the ‘Ushr (tenth) is due and in respect to that which is artificially nourished or irrigated then it is half the ‘Ushr (tenth) (Al-Bukhaari and Muslim).
En het specifieke bewijs (Daleel): De uitspraak van de Boodschapper ﷺ:
And the specifying Daleel (evidence): The Qawl of the Messenger (saw):
Er is geen liefdadigheid (Sadaqah) verschuldigd over datgene wat minder is dan 5 Awsaq (een maatstaf voor land) (Al-Bukhaari).
There is no Sadaqah (due) on that which is less than 5 Awsaq (a measurement for land) (Al-Bukhaari).
Het tweede bewijs (Daleel) specificeert daarom de algemeenheid van het eerste door toe te passen op 5 Awsaq of meer.
The second Daleel therefore specifies the generality of the first to applying to 5 Awsaq or more.
7 – The specification of the Sunnah by the Ijmaa’ As-Sahaabah:
Het algemene bewijs: De uitspraak van de Boodschapper ﷺ:
The general evidence: The statement of the Messenger (saw):
Want werkelijk het lichaam (het lijk) van de moslim niet moet worden tegengehouden bij zijn familie (Abu Dawood).
For verily the body (corpse) of the Muslim should not be held back amongst his family (Abu Dawood).
Het specificerende bewijs (Daleel): De consensus (Ijma’) van de Sahaba over het uitstellen van de begrafenis van de Boodschapper van Allah ﷺ totdat zij trouw hadden gezworen aan een kalief (opvolger) na hem.
The specifying Daleel: The Ijmaa’ As-Sahaabah upon the delaying of the burial of the Messenger of Allah (saw) until they had pledged allegiance to a Khalifah (successor) to him.
Gevolgelijkerly specificeert de consensus (Ijma’) van de Sahaba de algemeenheid van de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ en geeft het de toelaatbaarheid aan om de begrafenis van de overledene uit te stellen indien de moslims bezig zijn met de werkzaamheden om de kalief te benoemen.
Consequently, the Ijmaa’ As-Sahaabah specifies the generality of the Hadeeth of the Messenger of Allah (saw) and indicates the permissibility to delay the burial of the deceased if the Muslims are preoccupied by the work to appoint the Khalifah.
8 – Takhsees of the Sunnah by Al-Qiyaas:
Het algemene bewijs: De Qawl van de Boodschapper van Allah ﷺ met betrekking tot de armenbelasting (Zakah):
The general evidence: The Qawl of the Messenger of Allah (saw) in respect to the Zakaah:
Het wordt genomen van hun rijken en gegeven aan hun armen.
It is taken from their rich and given to their poor.
Het specifieke bewijs (Daleel): De toelaatbaarheid om vrijwillige liefdadigheid (Sadaqah) te geven, gebaseerd op de analogie die wordt gemaakt met het geven van een geschenk of presentatie.
The specifying Daleel: The permissibility to give voluntary Sadaqah based upon the analogy made upon the giving of the gift or present.
Zoals zodanig specificeert de analogie (Qiyas) de algemeenheid van de overlevering (Hadith) met betrekking tot het geven van de armenbelasting (Zakah) aan de moslims en het innen ervan bij de moslims en niet bij de ongelovigen.
As such the Qiyaas is specifying to the generality of the Hadeeth in relation to giving the Zakaah to the Muslims and taking it from the Muslims and not the disbelievers.
9 – Takhsees Al-Mantooq by the Mafhoom:
De Daleel Al-‘Aamm: De Qawl (uitspraak) van de Boodschapper van Allah ﷺ:
The Daleel Al-‘Aamm: The Qawl (statement) of the Messenger of Allah (saw):
Wat betreft de schapen, dan is er voor elke veertig schapen één schaap tot aan de 120 (Daawood en At-Tirmidhi).
In respect to the sheep, then for every forty sheep there is one sheep (due) up until 120 (Daawood and At-Tirmidhi).
De Mantooq van de Hadith (dat wil zeggen Dalaalat ul-‘Ibaarah) geeft aan dat er armenbelasting (Zakah) verschuldigd is over schapen van 40 tot 120, of deze nu vrij graasden op de weide of werden gevoed met veevoer. Het specifieke bewijs (Daleel): is de Qawl van de Boodschapper (peace be upon him).
The Mantooq of the Hadeeth (i.e. Dalaalat ul-‘Ibaarah) indicates that there is Zakaah due on sheep from 40 to 120, whether these were free grazing of the pasture or were being fed fodder. The specifying Daleel: Is the Qawl of the Messenger (saw)
Wat betreft de liefdadigheid (Sadaqah) (d.w.z. de armenbelasting (Zakah)) van de schapen, gaat het om hun vrije begrazing (waarop het van toepassing is) …
In regards to the Sadaqah (i.e. Zakaah) of the Sheep it’s their free grazing (which it applies to) …
(Al-Bukhaari).
(Al-Bukhaari).
De Mafhoom van de overlevering (Hadith), wat een Mafhoom Mukhaalafah (tegenovergestelde begrip) is, geeft aan dat de gevoerde schapen geen armenbelasting (Zakah) verschuldigd zijn. De Mafhoom van de tweede overlevering (Hadith) specificeert daarom de algemeenheid van de Mantooq van de eerste overlevering (Hadith) met betrekking tot het feit dat de armenbelasting (Zakah) enkel verschuldigd is over de vrij grazende schapen (d.w.z. diegenen die op de weiden leven en daarvan eten).
The Mafhoom of the Hadeeth, which is a Mafhoom Mukhaalafah (opposite understanding) indicates that the foddered sheep do not have Zakaah due upon them. The Mafhoom of the second Hadeeth therefore specifies the generality of the Mantooq of the first Hadeeth in respect to making Zakaah due upon the free grazing sheep alone (i.e. those which live in the pastures and feed off them).