De openbaring (Wahy), geopenbaard in de Qur’aan en de overlevering (Hadith), daalde neer op de Boodschapper van Allah (peace be upon him) om de Ahkaam van specifieke incidenten uit te leggen. Bijvoorbeeld, het vers (Ayah) over Saraqah (diefstal) werd geopenbaard met betrekking tot de diefstal van het schild of de mantel van Safwaan, het vers (Ayah) over Zhihaar (Al-Mujaadalah) werd geopenbaard met betrekking tot Salamah Bin Sakhr of Khawlah Bint Tha’labah, de vrouw van Aws Bin As-Saamit, en het vers (Ayah) over Al-Li’aan (het afleggen van een vloek) werd geopenbaard met betrekking tot Hilaal Bin Umayyah.

The Wahy, manifested in the Qur’aan and the Hadeeth, descended upon the Messenger of Allah (saw) to explain the Ahkaam of specific incidents. For example, the Aayah of Saraqah (theft) was revealed in respect to the theft of the shield or cloak of Safwaan, the Aayah of Zhihaar (Al-Mujaadalah) was revealed in respect to Salamah Bin Sakhr or Khawlah Bint Tha’labah the wife of Aws Bin As-Saamit and the Aayah of Al-Li’aan (swearing a curse) was revealed in respect to Hilaal Bin Umayyah.

Al deze verzen (Ayah) en diegene die we in het eerste deel van het boek hebben vermeld, in relatie tot de afleiding van deze Qaa’idah (regel), werden allemaal geopenbaard in relatie tot specifieke oorzaken of omstandigheden (Asbaab). De Boodschapper ﷺ en de metgezellen (Sahabah) (moge Allah tevreden met hen zijn) pasten deze echter toe in hun algemeenheid, en zo pasten zij ze toe op elk vergelijkbaar incident of elke vergelijkbare realiteit, en deze toepassing werd gevestigd door de profetische traditie (Sunnah) en de consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah). Deze verzen (Ayah) kwamen met algemene bewoordingen (Alfaazh ‘Aammah) en duidden daarmee consequent op Al-‘Umoom (algemeenheid). Dus de term ‘As-Saariq’ (de mannelijke dief) en ‘As-Saariqah’ (de vrouwelijke dief) vertegenwoordigen een algemene term (Lafzh ‘Aamm) omdat ze gedefinieerd zijn (Mu’arraf) met ‘ال’ (Alif Laam) Al-Jinsiyah (van soort/type). De betekenis ervan omvat of absorbeert daarom elke Saariq (dief) en elke Saariqah. Deze verzen (Ayah) werden echter geopenbaard in relatie tot bepaalde oorzaken (Asbaab). De ‘Ibrah (belang of datgene wat in overweging wordt genomen) ligt niet in hun specifieke Asbaab, maar de ‘Ibrah (betekenis) ligt in hun Alfaazh (bewoordingen) die duiden op Al-‘Umoom (algemeenheid).

All of these Aayaat and those which we mentioned in the first part of the book, in relation to the deduction of this Qaa’idah (principle), were all revealed in relation to specific causes or circumstances (Asbaab). However, the Messenger (saw) and the Sahabah (rah) applied them in their generality and so they applied them to every similar incident or reality, and this application became established by the Sunnah and the Ijmaa’ As-Sahaabah. These Aayaat came with general wordings (Alfaazh ‘Aammah) and consequently indicating to Al-‘Umoom (generality). So the Lafzh ‘As-Saariq’ (the male thief) and ‘As-Saariqah’ (female thief) represent a Lafzh ‘Aamm because they are defined (Mu’arraf) with ‘ال) ‘Alif Laam) Al-Jinsiyah (of kind/type). Its meaning therefore encompasses or absorbs within it every Saariq (thief) and every Saariqah. However, these Aayaat were revealed in relation to certain causes (Asbaab). The ‘Ibrah (importance or that which is given consideration) does not lie in their specific Asbaab but rather the ‘Ibrah (significance) lies in their Alfaazh (wordings) that indicate to Al-Umoom (generality).

Voorbeeld:

Example:

De Profeet (Nabi) ﷺ liep langs een dood schaap en zei toen: “Je had de huid ervan kunnen nemen, deze kunnen looien en er vervolgens gebruik van kunnen maken”. In een andere overlevering (Hadith) zei de Boodschapper ﷺ: “Wat er ook (ماُّأي) aan huid (dierlijke huid) gelooid wordt, dan is het gezuiverd”. In dit voorbeeld was de uitspraak van de Profeet (Nabi) ﷺ verbonden aan een specifieke Sabab (oorzaak), namelijk dat dode schaap waar hij langs liep, dat naar verluidt het schaap van Maymoona was. De Alfaazh (formuleringen) van de overlevering (Hadith) kwamen echter op een algemene wijze, oftewel met een Lafzh die indicatief is voor Al-‘Umoom (algemeenheid). De Lafzh in deze overlevering (Hadith) was ‘Ayy’ (wat er ook of welke ook), en dus omvat deze Lafzh elke huid of dierlijke huid met betrekking tot het gezuiverd worden door middel van het proces van looien. Dat is gebaseerd op het principe: ‘De belangrijkheid (of overweging) ligt bij de algemeenheid van de formulering en niet bij de specifiekheid van de oorzaak’.

The Nabi (saw) passed by a dead sheep and then said: “You could have taken its hide (skin), tanned it and then utilised (or benefit from) it”. In another narration the Messenger (saw) said: “Whatever (ماُّأي (hide (animal skin) is tanned then it has become purified”. In this example the statement of the Nabi (saw) was connected to a specific Sabab (cause) which was that dead sheep that he passed by which was said to have been the sheep of Maymoona. However the Alfaazh (wordings) of the Hadeeth came in a general manner i.e. with a Lafzh that is indicative of Al-‘Umoom (generality). The Lafzh in this Hadeeth was ‘Ayy’ (whatever or whichever) and so this Lafzh encompasses every hide or animal skin in respect to it becoming purified by way of the process of tanning. That is based upon the principle: ‘The importance (or consideration) is found with the generality of the wording and not in the specificity of the cause’.

Op dezelfde manier werkt elke Lafzh ‘Aamm (algemene bewoording) die is vermeld in relatie tot een specifieke Sabab (oorzaak) met betrekking tot een vraag (die werd gesteld of ontstond) of een incident (dat plaatsvond), in overeenstemming met de algemeenheid ervan, terwijl er geen ‘Ibrah (betekenis) is met betrekking tot de specifiekheid van de Sabab (oorzaak). Dat is omdat Al-Imaam Ash-Shaafi’iy zei: “De Sabab produceert niets, het zijn de bewoordingen (Alfaazh) die produceren (d.w.z. waaruit geprofiteerd wordt).” En het was in overeenstemming met dit dat de Fuqahaa’ van de moslims in het tijdperk van de Profeet (Nabi) ﷺ en het tijdperk van de metgezellen (Sahabah) (rah) te werk gingen.

In the same way every Lafzh ‘Aamm (general wording) that has been mentioned related to a specific Sabab (cause) in relation to a question (that was asked or arose) or an incident (that happened), works in accordance to its generality whilst there is no ‘Ibrah (significance) in respect to the specificity of the Sabab (cause). That is because as Al- Imaam Ash-Shaafi’iy said: “The Sabab does not produce anything, rather it is the wordings (Alfaazh) that produce (i.e. benefited from). And it was in accordance to this that the Fuqahaa’ of the Muslims in the era of the Nabi (saw) and the era of the Sahaabah (rah) proceeded.