1) Allah Ta’Aalaa stuurde de Boodschapper Muhammad ﷺ met de Islam naar de mensheid in zijn geheel. Hij begon met de Arabieren, terwijl de Qur’aan Al-Kareem in hun taal was geopenbaard. De openbaring ervan kwam in een tijdperk waarin de Arabische taal op haar rijpst was en inderdaad in de gouden eeuw van deze taal. Dit was op een moment dat de Arabische stammen speciale kunstmarkten hadden gevestigd, zodat zij hun poëzie konden presenteren en met elkaar konden concurreren wat betreft hun vaardigheden en behendigheid.

1) Allah Ta’Aalaa sent the Messenger Muhammad (saw) with Islaam to mankind in its entirety. So he began with the Arabs whilst the Qur’aan Al-Kareem had been revealed in their language. Its revelation came in the age when the Arabic language was at is ripest and indeed in the golden age of this language. This was at a time when the Arab tribes had established special arts markets so that they could present their poetry and compete with one another in respect to their skills and prowess.

De Arabieren begrepen de Qur’aan en de overlevering (Hadith), omdat de taal waarin de verzen (Ayah) en overleveringen (Hadith) kwamen, een natuurlijk talent, kenmerk en aangeboren dispositie vertegenwoordigde waarmee zij waren begiftigd. Zij konden de betekenissen van de bewoorde uitdrukkingen volledig opnemen en begrepen de stijlen ervan. Gevolglik zou ieder van hen de rechtsregel (Hukm) Ash-Shar’iy die hij nodig had, zonder moeilijkheid verkrijgen.

The Arabs understood the Qur’aan and the Hadeeth because the language which the Aayaat and Ahaadeeth came in represented a natural talent, trait and inborn disposition which they were endowed with. They could fully take in the meanings of its worded expressions and understood its styles. Consequently, each of them would take the Hukm Ash-Shar’iy that he required without difficulty.

De situatie van de moslims ging toen zo verder in het tijdperk van de metgezellen (Sahabah) en de Taabi’een tot het begin van de tweede Hijri-eeuw.

The situation of the Muslims then continued like that in the era of the Sahaabah and the Taabi’een until the beginning of the second Hijri century.

2) Daarna was de Islamitische staat uitgebreid en waren vele andere naties tot de Islam toegetreden, zoals de Romeinen, de Perzen, Hindoes en Berbers. De Arabieren vermengden zich vervolgens met hen wat betreft hun woonplaats en hun taalgebruik. Als gevolg hiervan verzwakte de Arabische taal door de invoering van uitdrukkingen, volksmond en stijlen van niet-Arabische oorsprong. Dit leidde tot een verzwakking van het begrip van de Shar’iyah-teksten onder de meerderheid van de Arabieren. Hierdoor werden zij behoefte aan taalkundige controlemechanismen en principes om de verzen (Ayah) en de overleveringen (Hadith) te begrijpen zoals de eerste moslims die hadden begrepen. De geleerden reageerden en deden inspanningen om een Minhaaj (methodologie) vast te leggen en te bieden om de wijze uit te leggen waarop de praktische rechtsregels (Hukm) Ash'Shar’iyah worden afgeleid uit de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah).

2) After that, the Islamic State had expanded and many other nations had entered into Islaam like the Romans, the Persians, Hindus and Berbers. The Arabs then mixed with them in terms of where they resided and in respect to their speech. As a result, the Arabic tongue weakened due to the insertion of expressions, colloquialisms and styles of a non-Arabic origin. This led to the weakening of the understanding of the Shar’iyah texts amongst the majority of the Arabs. As a result, they became in need of linguistic controls and principles in order to understand the Aayaat and the Ahaadeeth as the first Muslims had understood them. The scholars responded and made efforts to put down and provide a Minhaaj (methodology) to explain the manner of how to deduce the practical Ahkaam Ash'Shar’iyah through the Kitaab and the Sunnah.

3) Uit de menigte van deze taalkundige en islamitische (Shar’i) principes en regels (Dawaabit) werd de 'ilm van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) gevormd, en het begin van deze 'ilm lag in de tweede eeuw van de Hidjra.

3) From the host of these linguistic and Shar’iy principles and controls (Dawaabit) the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh was formed and the beginning of this ‘Ilm was in the second Hijri century.

4) De eerste die enkele van de principes van deze ‘Ilm in een boek verzamelde, was Al-Imaam Abu Yusuf (rh), de metgezel van Al-Imaan Abu Haneefah (rh), zoals vermeld door Ibn un-Nadeem in zijn boek ‘Al-Fihrist’. Dit boek, geschreven door Abu Yousuf, heeft ons echter niet bereikt.

4) The first to gather together some of the principles of this ‘Ilm within a book was Al-Imaam Abu Yusuf (rh) the companion of Al-Imaan Abu Haneefah (rh) as was mentioned by Ibn un-Nadeem in his book ‘Al-Fihrist’. However, this book written by Abu Yousuf did not reach us.

De Sji'ah hebben gezegd dat de eerste die het onderwerp van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) opschreef Al-Imaam Ja’far Muhammad Al-Baaqir was, maar deze bewering is niet ondersteund door bewijs.

The Shee’ah have said that the first to put the subject of Usool ul-Fiqh into writing was Al-Imaam Ja’far Muhammad Al-Baaqir however this statement has not been supported by evidence.

De geleerden (Ulama) vóór Ash-Shaafi'iy spraken over de kwesties van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh), maakten deducties en bezwaren, maar zij hadden geen volledige methodologie die op papier was gezet en waarnaar kon worden verwezen.

The ‘Ulamaa before Ash-Shaafi’iy used to speak about the issues of Usool ul-Fiqh, make deductions and objections however they did not have a complete methodology that was put down on paper that could be referred back to.

5) Het eerste boek dat ons bereikte op het gebied van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) was ‘Ar-Risaalah’ van Al-Imaam Muhammad Bin Idrees Ash-Shaafi’iy (moge Allah tevreden met hem zijn), die overleed in het jaar 204 na de emigratie (Hijrah). Hij behandelde de algemene bewijsvoering (Adillah Al-Ijmaaliyyah) op een ordelijke en georganiseerde wijze: het Boek, de profetische traditie (Sunnah), analogie (Qiyas) en consensus (Ijma’). Hij behandelde ook de taalkundige principes en hoe deze te gebruiken om de islamitische rechtsregels (Ahkaam Ash-Shar’iyah) af te leiden. Daarom vormde de kennis van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) die Ash-Shaafi’iy bood een gedisciplineerde maatstaf om de juiste meningen van de onjuiste te onderscheiden, en een nauwkeurige maatstaf om te weten wat wel en wat niet van de Sharia is.

5) The first book that reached us in the subject area of Usool ul-Fiqh was ‘Ar-Risaalah’ of Al-Imaam Muhammad Bin Idrees Ash-Shaafi’iy (rh) who passed away in the year 204 after Hijrah. He discussed the Adillah Al-Ijmaaliyyah in an ordered and organised manner; the Kitaab, the Sunnah, Qiyaas and Ijmaa’. And he also dealt with the linguistic principles and how to use them to deduce the Ahkaam Ash-Shar’iyah Therefore, the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh that Ash-Shaafi’iy provided represented a disciplined yardstick to know the correct opinions from the incorrect ones and a precise measure to know what is from the Shar’a and what is not from the Shar’a.

Ash-Shaafi’iy beperkte zichzelf tot deze Minhaaj (methodologie) in zijn Istinbaat (deductie) van de Ahkaam Ash-Shar’iyah en baseerde daarop zijn Madhhab (rechtsschool), bekend als de Shaafi’iy Madhhab in de islamitische jurisprudentie (Fiqh), welke werd vastgelegd in zijn boek ‘Al-Umm’.

Ash-Shaafi’iy restricted himself to this Minhaaj (methodology) in his Istinbaat (deduction) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and based his Madh’hab, known as the Shaafi’iy Madh’hab in Fiqh, upon it which was recorded in his book ‘Al-Umm’.

In zijn ‘Muqaddamah’, wanneer hij het ‘ilm van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) bespreekt, zei Ibn Khaldoon: “De eerste die hierover schreef was Ash-Shaafi’iy, moge Allah tevreden met hem zijn. Hij dicteerde hierover (het vakgebied) in zijn beroemde ‘Risaalah’ en hierin sprak hij over de geboden en verboden, de Bayaan, de Khabar, An-Naskh (abrogatie) en de rechtsregel (Hukm) van de grondreden (Illah) die in de tekst is gekomen met betrekking tot analogie (Qiyas)...” (Al-Muqaddamah p455).

In his ‘Muqaddamah’ when discussing the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh Ibn Khaldoon said: “The first who wrote in it was Ash-Shaafi’iy, may Allah be pleased with him. He dictated in it (the subject area) in his famous ‘Risaalah’ and in this he spoke about the commands and forbiddances, the Bayaan, the Khabar, An-Naskh (abrogation) and the Hukm of the ‘Illah that has come in the text in respect to Qiyaas...” (Al-Muqaddamah p455).

In zijn ‘Risaalah’ rangschikte Ash-Shaafi’iy de niveaus van de Adillah Al-Ijmaaliyyah en plaatste ze in hun juiste positie: “Wij oordelen in overeenstemming met de Kitaab en de Sunnah (profetische traditie) waarover consensus is gevormd, waarin geen verschil bestaat en waarvan de positie essentieel is, omdat het niet toegestaan (Halal) is om gebruik te maken van analogie (Qiyas) terwijl de Khabar (d.w.z. Sunnah (profetische traditie)) aanwezig is” (Historical study of Fiqh en zijn Usool – Dr. Mustafa Sa’eed p181 Vol 1)

In his ‘Risaalah’ Ash-Shaafi’iy ordered (graded) the levels of the Adillah Al-Ijmaaliyyah and placed them in their positions: “We judge (or pass verdict) in accordance to the Kitaab and the Sunnah upon which a consensus has been formed, in which there is no difference and its position is essential, because it is not Halaal to resort to Qiyaas whilst the Khabar (i.e. Sunnah) is present” (Historical study of Fiqh and its Usool – Dr. Mustafa Sa’eed p181 Vol 1)