Sommige van de geleerden (Ulama) van de moslims beschouwden het volgende als een weergave van enkele van de wonderbaarlijke aspecten van de Qur’aan:

Some of the ‘Ulamaa of the Muslims regarded the following to represent some of the miraculous aspects of the Qur’aan:

1) Al-I’jaaz Al-‘Ilmy (het wonderbaarlijke karakter van de kennis die het bevatte of wetenschappelijke kennis):

1) Al-I’jaaz Al-‘Ilmy (miraculous nature of the knowledge it contained or scientific knowledge):

Dit heeft betrekking op het feit dat de Koran bepaalde kennis of wetenschappelijke feiten vermeldt die op het moment van de openbaring nog niet waren ontdekt. Dit is vergelijkbaar met de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

This relates to the Qur’an mentioning some knowledge or scientific based facts which had not been discovered at the time of the revelation. This is like the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Dat komt omdat pas later werd ontdekt dat de wind helpt bij de bevruchting van planten en vegetatie.

That is because it was only discovered later that the winds assist the fertilisation of plants and vegetation.

2) Al-I’jaaz Al-Ikhbaariy (de wonderbaarlijke aard van wat het heeft medegedeeld):

2) Al-I’jaaz Al-Ikhbaariy (miraculous nature of what it informed):

Dit manifesteert zich in het informeren over realiteiten die in de toekomst zullen plaatsvinden en die vervolgens daadwerkelijk zijn gebeurd. Dit is vergelijkbaar met de spraak van Allah Ta’Aalaa:

This manifests in its informing about realities that will happen in the future and then actually happened. This is like the speech of Allah Ta’Aalaa:

Dit omvat ook het Ikhbaar (informeren) over de gebeurtenissen en realiteiten met betrekking tot de voorgaande naties waar de Arabieren op dat moment geen kennis van hadden, zoals bijvoorbeeld het verhaal van Nooh (as).

This also includes the Ikhbaar (informing) about the incidents and realities related to the previous nations which the Arabs at that time had no knowledge of, like the story of Nooh (as) for example.

3) Al-I’jaaz Al-Bayaaniy (de wonderbaarlijke aard van de stijl van spraak):

3) Al-I’jaaz Al-Bayaaniy (miraculous nature of style of speech):

Dit manifesteert zich in de stijl van de Qur’aan door de betekenissen die de Arabieren verbijsterd en verward maakten. Nadat zij het hadden geëvalueerd en vergeleken met wat zij kenden op het gebied van poëzie en welsprekendheid, ontdekten zij dat het niet van dezelfde soort was. Dit komt doordat het in een unieke stijl was gekomen, en deze wonderbaarlijke aard en onnavolgbare kwaliteit werd opgemerkt door een van de vijanden van de oproep tot de islam (Da’wah), Al-Waleed Ibn Al-Mugheerah, toen hij zei: “Wij hebben poëzie in haar geheel gekend, haar Rajaz, Hajaz en Qareed (kenmerken van poëzie), haar inhoud en haar omvang, en het (de Qur’aan) is geen poëzie”. Vervolgens zei hij: “Wij hebben magiërs en hun magie gezien, terwijl hij geen spreuken over hen uitspreekt of knopen blaast... Bij Allah, het is de zoetste van de spraak, versierd met schoonheid en charme. De wortel ervan is overvloedig en de takken zijn vruchtbaar...” (As-Seerah An-Nabawiyah, Ibn Hishaam).

This is manifested in the style of the Qur’aan in its provision of meanings which made the Arabs baffled and perplexed. After evaluating and measuring between it and what they had known in respect to poetry and eloquent speech they found that it wasn’t of the same kind. This is because it had come in a unique style and this miraculous nature and inimitable quality was remarked upon by one of the enemies of the Islamic Da’wah, Al-Waleed Ibn Al-Mugheerah, when he said: “We have known poetry in its entirety, its Rajaz, Hajaz and Qareed (specificities of Poetry), its content and its extent, and it (the Qur’aan) is not poetry”. Then he said: “We have seen magicians and their magic whilst he does not put spells on them or blow knots... By Allah it is the sweetest of speech, adorned with beauty and charm. Its root is abundant and its branches are fruitful...” (As-Seerah An-Nabawiyah, Ibn Hishaam).

De definitie van Al-I’jaz (het wonderbaarlijke karakter van onnavolgbaarheid) is niet van toepassing op Al-I’jaz Al-‘Ilmiy en Al-I’jaz Al-Ikhbaariy, aangezien deze naar mijn mening helemaal niet representatief zijn voor Al-I’jaz. Dat is om twee redenen:

The definition of Al-I’jiaaz (miraculous nature of inimitability) does not apply upon the ‘I’jaaz Al-‘Ilmiy and Al-I’jaaz Al-Ikhbaariy as they are not, in my opinion, representative of the Al-‘I’jaaz at all. That is for two reasons:

1) De verzen (Ayah's) die de wetenschappelijke wetten en het nieuws over het verleden en de toekomst bevatten, vertegenwoordigen een deel van de Koran. Volgens hun mening zijn dit wonderbaarlijke verzen (Ayah's), terwijl de rest van de verzen (Ayah's) en soera's (Suwar) deze 'I'jaaz' niet bevatten. Dit is ondanks het feit dat de Koran in zijn geheel op hetzelfde niveau wonderbaarlijk is, terwijl Allah Ta'Aalaa de Arabieren uitdaagde om een soera (Surah) zoals deze te brengen of te reproduceren, zoals soera (Surah) Al-Ikhlaas of An-Naas bijvoorbeeld, die vrij zijn van de zaken die zij beschouwden als aspecten van het wonderbaarlijke of onnavolgbare karakter en de aard van de Koran.

1) The Aayaat that comprise of the scientific laws and the news of the past and future represent some of the Qur’aan. They are therefore according to their opinion miraculous Aayaat whilst the remainder of the Aayaat and Suwar do not contain this ‘I’jaaz. This is despite the Qur’aan being miraculous throughout at the same level whilst Allah Ta’Aalaa challenged the Arabs to bring or reproduce a Soorah like it, like Soorah Al-Ikhlaas or An-Naas for example, which are free from the matters that they considered to be angles for the miraculous or inimitable nature and character of the Qur’aan.

2) De ‘I’jaaz vertegenwoordigt de bevestiging en het bewijs van de onmacht van de mens om hetgeen buiten zijn vermogen ligt te reproduceren tot de Dag des Oordeels. Zolang de mensheid in staat is om enkele van de wetten van het bestaan te ontdekken en in staat is om over het verleden en de toekomst te spreken, zelfs als zij onwaarheid spreken en in het geval dat er miljoenen boeken over deze onderwerpen zijn geschreven, dan duidt de aanwezigheid van deze zaken binnen de Qur’aan Al-Kareem niet op de I’jaaz in onze huidige tijd. Dit is in strijd met de ware realiteit van de I’jaaz, die de voortdurende onmacht van de mensheid voor altijd aangeeft.

2) The ‘I’jaaz represents the confirmation and proving of the inability of man to reproduce the thing that is beyond his ability until the Day of judgement. As long as humankind is capable of discovering some of the laws of existence and are capable of speaking about the past and the future and even if they are untruthful and in the case where millions of books have been written in these subject areas, then the presence of these matters within the Qur’aan Al-Kareem does not indicate the I’jaaz in our current time. This is contrary to the true reality of the I’jaaz which indicates the continual inability of humankind forever.

Wanneer je dit hoort, voel en ervaar je het gefluister of het gemurmel van de herhaalde ‘Seen’ (aan het einde van elk vers (Ayah)) en de soepelheid van het ritme dat in volledige harmonie is en past bij de betekenis die zich manifesteert in de kalmte van de nacht, de dageraad van Fajr en het vervagende licht van de sterren. En wanneer je de spraak van Allah Ta’Aalaa hoort:

When you hear this you sense and feel the whisper or murmur of the repeated ‘Seen’ (at the end of each Aayah) and the smoothness of its rhythm that is in complete harmony and fitting to the meaning manifested in the calmness of the night, the dawn of Fajr and the fading light of the stars. And when you hear the speech of Allah Ta’Aalaa:

Wanneer dit wordt gehoord, voelt de luisteraar angst en alarm, terwijl hij in staat is om de angstaanjagende realiteit van Jahannum (het hellevuur) voor zich te zien en te visualiseren; moge Allah Ta’Aalaa ons beschermen tegen de kwellingen ervan. 3) Met deze woordelijke uitdrukkingen, composities en ritmes bevat de Qur’aan een grote en diverse verscheidenheid aan betekenissen, waaronder de regels om de relaties tussen mensen en de relaties tussen staten te organiseren en te reguleren. Het samenkomen van deze vele en diverse betekenissen binnen nauwkeurig opgebouwde bewoordingen en composities is daarom een van de manifestaties van de I’jaaz van de Qur’aan Al-Kareem.

When this is heard the one listening to it feels terror and alarm whilst being able to picture and visualise the terrifying reality of Jahannum (hellfire), may Allah Ta’Aalaa provide us with refuge from its torment. 3) With these worded expressions, compositions and rhythms the Qur’aan contains a host and great variety of meanings including the rulings to organise and regulate the relationships amongst the people and the relationships between states. The coming together of these many and various meanings within precisely built wordings and compositions is therefore a manifestation from the manifestations of the I’jaaz of the Qur’aan Al-Kareem.

De I’jaaz (het wonderbaarlijke, onnavolgbare karakter) van de Qur’aan Al-Kareem ligt daarom in de stijl die bewoordingen, composities en betekenissen combineert, terwijl het niet ligt in de informatie die het biedt over de vorige naties of over de toekomst, net zoals het niet te vinden is in wetenschappelijke wetten. De Arabieren merkten de I’jaaz van de stijl van de Qur’aan op, maar begrepen de ware realiteit van deze stijl niet; want als zij deze volledig hadden begrepen, hadden zij in staat geweest om deze na te bootsen.

The I’jaaz (miraculous inimitable nature) of the Qur’aan Al-Kareem is therefore within the style that incorporates wordings, compositions and meanings whilst it does not lie in the information that it provides about the previous nations or of the future just as it isn’t found within scientific laws. The Arabs perceived the I’jaaz of the style of the Qur’aan but did not comprehend the true reality of this style, as had they fully comprehended it, they would have been able to imitate it.