De bewaring van de Qur’aan vond als volgt plaats:
The preservation of the Qur’aan took place as follows:
1) Elke keer dat de verzen (Ayah) van de Qur’aan Al-Kareem werden geopenbaard aan de Boodschapper van Allah (peace be upon him), reciteerde hij ze aan zijn metgezellen en zij memoriseerden deze vervolgens precies zoals zij ze van hem hadden ontvangen. Zij reciteerden de verzen (Ayah) daarna in hun gebed (Salah) en tegelijkertijd beval hij de (geselecteerde) schrijvers van de openbaring (Wahy) om ze op huiden en vellen te schrijven, naast andere materialen die destijds werden gebruikt om op te schrijven. Daarna, voorafgaand aan zijn overlijden (peace be upon him), reciteerde hij het (in zijn geheel) aan Jibreel (as).
1) Every time Aayaat of the Qur’aan Al-Kareem were revealed upon the Messenger of Allah (saw) he would recite them to his companions and they would then memorise it exactly as they received it from him. They would then recite the Aayaat in their Salaah and at the same time he would command (the selected) recorders of the Wahi to write them upon skins and hides amongst other materials that were written upon at that time. Then prior to his passing (saw) he recited it (in its entirety) to Jibreel (as).
2) Toen de Boodschapper van Allah (peace be upon him) overleed, was de gehele Qur'aan geschreven op materialen en was deze uit het hoofd geleerd in de borsten van de metgezellen (Sahabah) (may Allah be pleased with them). Daarom was het aantal van hen die het hadden uit het hoofd geleerd het niveau van Tawaatur bereikt voor elk vers (Ayah) van de verzen (Ayat) van de Qur'aan.
2) When the Messenger of Allah (saw) passed away the whole Qur’aan had been written on materials and had been memorised within the breasts of the Sahaabah (rah). Therefore, the number of those who had memorised it had reached the level of Tawaatur for every Aayah from the Aayaat of the Qur’aan.
3) In de tijd van Abu Bakr (ra) werd de ordening en het verzamelen van de Qur’aan voltooid in overeenstemming met wat Tawqeefiy (vastgesteld door Allah) was, precies zoals het was overgeleverd van de Boodschapper van Allah ﷺ. Dit werd ondernomen door een commissie onder leiding van degene die het het best had bewaard, Zaid Bin Thaabit (ra), die een van de schrijvers van de openbaring (Wahy) was terwijl deze neerdaalde. En zo werden de verzen (Ayah) en soera's (Surah) geordend en georganiseerd. De verzen (Ayah) en soera's (Surah) werden samengebracht en vervolgens met een touw gebonden. Daarna gaf Abu Bakr (ra) het de naam Al-Mushaf en deze Mushaf is overgenomen door de moslimgemeenschap (Ummah) door middel van een consensus (Ijma’) hierover, terwijl alles wat erin staat is bevestigd door middel van Tawaatur (onbetwijfelbare overleveringen).
3) At the time of Abu Bakr (ra) the ordering and gathering together of the Qur’aan was completed in accordance to what was Tawqeefiy (set by Allah) exactly as it had been transmitted from the Messenger of Allah (saw). This was undertaken by a committee led by the one who had most preserved it, Zaid Bin Thaabit (ra), who had been one of the writers of the Wahi as it descended. And so its Aayaat and Suwar (Soorahs) were ordered and organised. The Aayaat and Suwar were put and brought together and then tied by string. Then Abu Bakr (ra) gave it the name of Al-Mushaf and this Mushaf has been adopted by the Ummah by way of a consensus (Ijmaa’) upon it whilst all that is in it has been affirmed by way of Tawaatur (definite reports).
4) In de tijd van ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra), zei een van de metgezellen (Sahabah) (Hudhaifah Bin Al-Yamaan) tegen ‘Uthmaan: “Grijp deze moslimgemeenschap (Ummah) vast voordat zij verschillen met betrekking tot de Kitaab (dat wil zeggen de Qur’aan) zoals de Joden en de Christenen verschillen (met betrekking tot hun boeken voor hen)”. Dus ‘Uthmaan (ra) communiceerde met Hafsah (ra) zodat zij hem de Mushaf zou sturen die was verzameld en samengesteld in de tijd van Abu Bakr (ra). Vervolgens stelde ‘Uthmaan Zaid Bin Thaabit, Abdullah Ibn Zubair, Sa’eed Ibn Al-‘Aas en Abdur Rahman Bin Al-Haarith aan over deze zaak. Zij maakten vervolgens vier kopieën en hij (‘Uthman) stuurde een enkele kopie naar elk van Al-Koofah, Al-Basrah, Ash-Shaam, terwijl hij één kopie bij zich hield in Al-Madinah Al-Munawwarah.
4) In the time of ‘Uthmaan Ibn ‘Affaan (ra), one of the Sahaabah (Hudhaifah Bin Al-Yamaan) said to ‘Uthmaan: “Take hold of this Ummah before they differ in respect to the Kitaab (i.e. the Qur’aan) like the differing of the Jews and the Christians (in respect to their books before them)”. So ‘Uthmaan (ra) communicated to Hafsah (ra) for her to send to him the Mushaf which had been collected and compiled at the time of Abu Bakr (ra). Then ‘Uthmaan appointed Zaid Bin Thaabit, Abdullah Ibn Zubair, Sa’eed Ibn Al-‘Aas and Abdur Rahman Bin Al-Haarith over this matter. They then made four copies and he (‘Uthman) sent a single copy to each of Al- Koofah, Al-Basrah, Ash-Shaam whilst keeping one copy with him in Al-Madinah Al-Munawwarah.
5) De Qur’aan Al-Kareem werd vervolgens uit het hoofd geleerd door een aantal mensen dat in elke generatie het niveau van Tawaatur bereikte, tot aan onze huidige dag.
5) The Qur’aan Al-Kareem was then memorised by a number reaching the level of Tawaatur in every generation until our current day.
Het Tawaatur van de Qur’aan, samen met het feit dat deze is opgeschreven, maakt het Qat’iy Ath-Thuboot (zeker in overlevering) met betrekking tot het feit dat het de Qur’aan is die Allah Ta’Aalaa heeft geopenbaard aan de Boodschapper Muhammad ﷺ.
The Tawaatur of the Qur’aan alongside it having been written down makes it Qat’iy Ath-Thuboot (definite in transmission) in regards to it being the Qur’aan that Allah Ta’Aalaa revealed upon the Messenger Muhammad (saw).
Niets behalve wat massaal overgeleverd is (Mutawatir) wordt als Qur’aan beschouwd. Daarom is de recitatie van Abdullah Ibn Mas’ood (ra) met betrekking tot de Kaffaarah (verzoening) voor de wees:
Nothing apart from the Mutawaatir is considered to be Qur’aan. Therefore, the reading of Abdullah Ibn Mas’ood (ra) in regards to the Kaffaarah (expiation) of the orphan: