De grondreden (Illah) is de Baa’ith (reden of motief) voor de wetgeving en deze wordt afgeleid uit de tekst (An-Nass). Er zijn echter teksten die schijnbaar de betekenis van redenering bevatten, afhankelijk van de gehanteerde redeneertools of in overeenstemming met de zinsbouw. Ondanks dat zijn er andere Qaraa’in (indicatoren of connotaties), of ze nu in de tekst worden gevonden of niet, die de betekenis van redenering ontkrachten terwijl ze een andere betekenis vaststellen die de Ghaayah (doel) van de wetgever vertegenwoordigt die via de wetgeving wordt nagestreefd.

The ‘Illah is the Baa’ith (reason or motive) for the legislation and it is taken from the text (An-Nass). There are however texts which appear to contain the meaning of reasoning according to the tools of reasoning utilised or in accordance to the composition of the sentence. Despite that there are other Qaraa’in (indicators or connotations), whether they are found within the text or not, which negate the meaning of reasoning whilst establishing another meaning which represents the Ghaayah (aim) of the legislator that is being targeted through the legislation.

Dit doel (Ghaayah) of resultaat (Nateejah) dat verklaart wat de Shaari’ (wetgever) met de rechtsregel (Hukm) heeft bedoeld, is voorzien van de terminologische benaming ‘Al-Hikmah’ (de wijsheid) en het is geen grondreden (Illah), omdat het niet de reden voor de wetgeving is.

This aim (Ghaayah) or result (Nateejah) that explains what has been intended from the Hukm by the Shaari’ (legislator) has been provided with the terminological naming of ‘Al-Hikmah’ (the wisdom) and it is not an ‘Illah because it is not the reason for the legislation.

Voorbeelden van deze teksten die deze ‘Hikmah’ bevatten, zijn onder meer:

Examples of these texts that include this ‘Hikmah’ include:

Zijn Qawl Ta’Aalaa:

His Qawl Ta’Aalaa:

Rahmah (barmhartigheid) vertegenwoordigt een beschrijving van de sharia in termen van het resultaat van de toepassing of uitvoering ervan, terwijl het geen grondreden (Illah) is voor de wetgeving ervan. Dat is omdat de Seeghah (vorm) ervan niet wijst op At-Ta’leel (redenering). Bijgevolg wordt het aspect van redenering ontkend en is de Hikmah van de wetgeving van de sharia Rahmah (barmhartigheid).

Rahmah (mercy) represents a description for the Sharee’ah in terms of the result of its application or implementation whilst it does not represent an ‘Illah for its legislation. That is because its Seeghah (form) does not indicate At-Ta’leel (reasoning). Consequently, the aspect of reasoning is negated and the Hikmah of the legislation of the Sharee’ah is Rahmah (mercy).

Allah Ta’Aalaa zei:

Allah Ta’Aalaa said:

Het getuigen van voordelen tijdens de hadj is een Hikmah en niet een grondreden (Illah), en daarom is de hadj van degene die deze uitvoert geldig als hij voordelen getuigt, met andere woorden: door middel van kopen en verkopen, en zijn hadj is ook geldig als hij geen enkele koop of verkoop verricht. Dat komt omdat het getuigen van de voordelen of het beoefenen ervan geen grondreden (Illah) is voor de hadj. Het getuigen van voordelen is derhalve een Hikmah van de hadj, die gerealiseerd zou kunnen worden door degene die de hadj uitvoert, net zoals ze mogelijk niet door hem gerealiseerd worden.

Witnessing of benefits in Hajj is a Hikmah and not an ‘Illah and so the Hajj of the one who performs it is valid if he witnesses benefits i.e. from buying and selling and his Hajj is also valid if he does not undertake any buying and selling. That is because the witnessing of the benefits or practising them is not an ‘Illah for Hajj. The witnessing of benefits is consequently a Hikmah of Hajj which could be realised by the one performing Hajj just as they may not be realised by him.

Op dezelfde manier is de Hikmah van het gebed (Salah) dat het de persoon die het verricht ervan weerhoudt zich bezig te houden met de Muharramaat (verboden (Haram) zaken en daden), omdat het gebed (Salah) de relatie tussen de ‘Abd (dienaar) en Zijn Rabb (Heer) versterkt en deze verbinding hem vreesbaarder maakt om verboden (Haram) daden te begaan. Sommigen van hen die het gebed (Salah) verrichten, begaan echter enkele van de verboden daden, terwijl het niet van hen is gevraagd of vereist om hun gebed (Salah) te herhalen, en hun gebed (Salah) wordt als geldig beschouwd, zelfs als het hem niet heeft weerhouden van het verrichten van onzedelijke daden (Al-Fahshaa’) en Al-Munkar (Muharramaat).

Similarly, the Hikmah of the prayer is that it prevents the one who performs it from engaging in the Muharramaat (prohibited matters and acts) because the Salaah strengthens the relationship between the ‘Abd (servant) and His Rabb (Lord) and this connection makes him more fearful of committing the Haraam acts. However, some of those who perform the prayer commit some of the prohibited acts whilst it has not been demanded or required from them to repeat their prayer and their prayer is regarded as valid even if it has not prevented him from performing immoral acts (Al-Fahshaa’) and AlMunkar (Muharramaat).

Gevolglik zou deze Hikmah van het gebed (Salah) gerealiseerd en bereikt kunnen worden, net zoals het mogelijk niet gerealiseerd kan worden, ook al zal het in de meeste gevallen worden voltooid omdat het de Hikmah van Allah vertegenwoordigt. Ondanks dat vertegenwoordigt het niet de grondreden (Illah) van het gebed (Salah), aangezien het niet de reden is voor de wetgeving van het gebed (Salah). In plaats daarvan vertegenwoordigt het het doel (of het beoogde resultaat) van de wetgeving van het gebed (Salah) en wordt er geen analogie (Qiyas) toegepast op dit doel (Al-Ghaayah).

Hier nam de familie van Fir’aun Mousaa (as) niet op in hun gezin en zorgde zij voor hem om de reden dat hij een vijand voor hen zou worden en een bron van verdriet, maar het is enkel het resultaat van wat Allah Ta’Aalaa had bedoeld, en dit resultaat vertegenwoordigt de Hikmah van Allah dat de familie van Fir’aun Mousaa (as) uit de rivier opraapte. Het is daarom geen grondreden (Illah) en er wordt geen analogie (Qiyas) op gebaseerd.

Here, the family of Fir’aun did not take in Mousaa (as) and care for him for the sake of him becoming an enemy to them and a source of grief for them. Rather it only the result of what Allah Ta’Aalaa had intended and this result represents the Hikmah of Allah from the family of Fir’aun picking up Mousaa (as) from the river. It is therefore not an ‘Illah and Qiyaas (analogy) is not made upon it.

De Hikmah moet, net als de grondreden (Illah), een islamitisch (Shar’i) tekst hebben om deze aan te duiden; het verschilt echter van de grondreden (Illah), aangezien er geen analogie (Qiyas) op wordt gebaseerd zoals bij de grondreden (Illah).

The Hikmah like the ‘Illah must have a Shar’iy text to indicate it however it differs from the ‘Illah as Qiyaas is not made upon it like the ‘Illah.

Het vertegenwoordigt wat Allah Ta’Aalaa beoogde en Zijn Hikmah (wijsheid) achter de rechtsregel (Hukm) of de sharia. Daarom is niemand behalve Allah op de hoogte hiervan en is het voor ons niet mogelijk om kennis te vergaren over de Hikmah van Allah, tenzij Hij Ta’Aalaa ons hiervan bewust heeft gemaakt via een tekst door middel van de openbaring (Wahy). Het is vergelijkbaar met de Akhbaar (mededelingen), de vermaningen en Irshaad (begeleiding) en is, in tegenstelling tot de grondreden (Illah), consequent gezien niet betrokken bij of onderdeel van het Istinbaat (deductieproces) van de Ahkaam Ash-Shar’iyah. Onder de verschillen tussen de grondreden (Illah) en de Hikmah is dat de grondreden (Illah) een Wasf Zhaahir Mundabit Mahdood en Mufhim is (een beschrijving die duidelijk, consistent, beperkt/gedefinieerd en begrijpelijk is door middel van redenering). De Shaari’ (wetgever) heeft deze in een tekst gebracht om de zaak uit te leggen die ten grondslag lag aan (de motief van) de Hukm Ash-Shar’iy (d.w.z. de reden voor de wetgeving ervan). Dit terwijl de Hikmah een Wasf Munaasib Lil-Hukm is (een beschrijving die passend is voor de rechtsregel (Hukm)) die in de meeste omstandigheden wordt gerealiseerd of bereikt als resultaat van het naleven van de rechtsregel. Het is niet Mundabit of Mahdood (consistent en beperkt/gedefinieerd) zoals het voordeel dat verbonden is aan degene die de hadj verricht, wat wordt gerealiseerd als resultaat van de uitvoering ervan, terwijl het ook mogelijk is dat het niet wordt gerealiseerd.

It represents what Allah Ta’Aalaa intended and His Hikmah (wisdom) behind the Hukm (ruling) or the Sharee’ah. Therefore, none but Allah knows it and it is not possible for us to become knowledgeable of the Hikmah of Allah unless He Ta’Aalaa has made us aware of it through a text by way of the Wahi (divinely inspired revelation). It is like the Akhbaar (informing), the exhortations and Irshaad (guidance) and consequently, unlike the ‘Illah, it is not involved in or part of the Istinbaat (deduction process) of the Ahkaam Ash-Shar’iyah From amongst the differences between the ‘Illah and the Hikmah is that the ‘Illah is a Wasf Zhaahir Mundabit Mahdood and Mufhim (A description that is apparent, consistent, limited/definied and open to the understanding of reasoning). The Shaari’ (legislator) brought it in a text to explain the matter that was behind (motive) of the Hukm Ash-Shar’iy (i.e. the reason for its legislation). This is whilst the Hikmah is a Wasf Munaasib Lil-Hukm (a description that is fitting for the Hukm) that is realised or attained in most circumstances as a result of fulfilling the ruling. It is not Mundabit or Mahdood (consistent and limited/defined) like the benefiting attached to the one who performs Hajj which is realised as a result of his performance of it whilst it is also possible for it to not be realised.