De wijze waarop de Seeghat Ul-amr (gebiedende wijs) duidt op Al-wujoob, An-nadb of Al-ibaahah
The Way That The Seeghat Ul-amr (command Form) Is Indicative Of Al-wujoob, An-nadb Or Al-ibaahah
De Seeghat ul-Amr (gebiedende wijs) is binnen de taal voorzien en vastgelegd om de verzoek om de handeling uit te voeren aan te duiden. Deze vorm is ('If'al') of datgene wat in zijn plaats treedt, zoals de Ism Fi'l ul-Amr (gebiedend zelfstandig naamwoord) en de Mudaari' (tegenwoordige tijd) voorafgegaan door 'Lam Al-Amr' (ل), zijn vastgelegd en voorzien om de Talab (het verzoek) aan te duiden. Om vervolgens te begrijpen wat met dit Talab (verzoek) wordt bedoeld, in termen van of het de verplichting, de aanbeveling of de toelaatbaarheid aangeeft, is het noodzakelijk dat er een Qareenah (connotatie) aanwezig is onder de Qaraa'in (verbindende connotaties) die duidelijk maakt en uitlegt wat met dit verzoek (At-Talab) wordt bedoeld.
The Seeghat ul-Amr (command form) has been provided and placed down within the language to indicate the request for the action to take place. This form is ('If’al) or that which takes its place like the Ism Fi’l ul-Amr (verbal noun command) and the Mudaari’ (present tense) prefixed with ‘Lam Al-Amr’ (ل(, have been placed down and provided to indicate the Talab (request). In order to then understand what is intended by this Talab (request), in terms of whether it indicates the obligation, the recommendation or the permissibility, then it is necessary for there to be a Qareenah (connotation) from amongst the Qaraa’in (linking connotations) that makes clear and explains what has been intended from this request (At-Talab).
A – Qaraa’in (connotaties of verbindende aanwijzingen) die Al-Jazm (besluitvaardigheid) vestigen in de Amr (bevel):
A – Qaraa’in (connotations or linking indications) that establish Al-Jazm (decisiveness) in the Amr (command):
Deze verwijzen naar de noodzakelijke Qaraa’in die het verplicht (Fard) "Al-Waajib" aanduiden, en deze omvatten:
These refer to the necessary Qaraa’in which designate the Fard “Al-Waajib” and these include:
1 – Als het bewijs (Daleel) aangeeft dat het laten of niet uitvoeren van de handeling een straf tot gevolg heeft in de Dunyaa (het leven van deze wereld) of in het hiernamaals (Akhirah), of dat de afkeer of de toorn van Allah eraan verbonden is, of de ontkenning van het geloof (Iman). Voorbeeld: De Qawl van Allah Ta’Aalaa:
1 – If the Daleel (evidence) indicates that leaving or not doing the action has a punishment built upon that in the Dunyaa (the life of this world) or in the Aakhirah (the hereafter), or the hate (detestation) or anger of Allah is attached to it or the negation of Imaan (belief). Example: The Qawl of Allah Ta’Aalaa:
En vestig het gebed (Salah) (An-Noor 56).
And establish the Salaah (An-Noor 56).
Dit Amr (bevel) vestigt de Talab (verzoek om te doen), maar zonder een Qareenah duidt het niet op Al-Wujoob (verplichting). De Wujoob (verplichting) komt voort uit andere Qaraa’in (verbindende aanwijzingen), zoals de Qawl van Allah Ta’Aalaa:
This Amr (command) establishes the Talab (request to do) but without a Qareenah it does not indicate Al-Wujoob (obligation). The Wujoob (obligation) has come from other Qaraa’in (linking indications) like the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
Wat heeft jullie in de hel gebracht? Zij zeiden: Wij behoorden niet tot degenen die het gebed (Salah) verrichtten (Al-Mudaththir 42-43).
What has caused you to enter hell. They said: We were no of those who used to perform the Salaah (Al-Mudaththir 42-43).
De straf die is opgelegd aan degene die het gebed verlaat of niet uitvoert, geeft aan dat het verplicht (Wajib) is.
The punishment that is built upon the one who abandons or does not perform the prayer indicates that it is Waajib (obligatory).
2 – De aanwezigheid van een tekst die de Lafzh (woordluidendheid) bevat die de Wujoob (verplichting) expliciet aangeeft, zoals: ‘Furida’ (het is verplicht gesteld) of ‘Yajib’ (het is verplicht) of een van de afgeleiden daarvan zoals:
2 – The presence of a text containing the Lafzh (wording) that indicates the Wujoob (obligation) explicitly like: ‘Furida’ (it has been made obligatory) or ‘Yajib’ (it is obligatory) or ione of its derivations like:
De Qawl van Allah Ta’Aalaa:
The Qawl of Allah Ta’Aalaa:
Armenbelasting (Zakah) (liefdadigheid (Sadaqah)) is uitsluitend voor de armen, de behoeftigen, degenen die de (Zakah) innen, degenen om de harten (voor de Islam) te verzoenen, het vrijlaten van gevangenen (of slaven), degenen die in de schulden zitten, voor het pad van Allah (jihad) en de (dakloze) reiziger – een verplichting (Fareedah) van Allah (At-Taubah 60).
Zakaah (Sadaqah) expenditures are only for the poor and for the needy and for those employed to collect (Zakaah) and for bringing hearts together (for Islaam) and for freeing captives (or slaves) and for those in debt and for the cause of Allah (Jihaad) and for the (stranded) traveller – a Fareedah (obligation) from Allah (At-Taubah 60).
De armenbelasting (Zakah) is daarom verplicht (Fard) en het geven ervan aan deze categorieën of aan een deel van hen is verplicht (Fard).
The Zakaah is therefore Fard and giving it to these categories or some of them is Fard.
3 – Datgene wat noodzakelijk is om een verplicht (Wajib) te voltooien of te vervullen, is zelf ook verplicht (Wajib). Dit is vergelijkbaar met de Shuroot (voorwaarden) voor de Sihhah (geldigheid) van het gebed (Salah). Allah (SWT) zei:
3 – That which the doing of the Waajib cannot be completed or fulfilled except with it is Waajib. That is like the Shuroot (conditions) of the Sihhah (validity) of the Salaah. Allah (swt) said:
O jullie die geloven, wanneer jullie opstaan voor het (verrichten van) het gebed, was dan jullie gezichten en jullie onderarmen tot aan de ellebogen, en strijk met jullie handen over jullie hoofden, en was jullie voeten tot aan de enkels (Al-Maa’idah 6).
O you who have believed, when you stand to (perform) prayer, wash your faces and your forearms to the elbows and wipe over your heads and wash your feet to the ankles (Al-Maa’idah 6).
Dus hier geeft het werkwoord van het gebod ‘Ighsiloo’ (was) de Talab (eis of verzoek) aan om de handeling alleen uit te voeren, terwijl de Qareenah (verbindende indicatie) die wijst op de verplichting van de Wudu de verplichting van het gebed (Salah) is, dat niet kan worden uitgevoerd of vervuld zonder de Wudu of At-Tayammum in bepaalde omstandigheden.
So here the verb of the command ‘Ighsiloo’ (wash) indicates the Talab (demand or request) to undertake the action alone whilst the Qareenah (linking indication) that guides to the obligation of the Wudoo’ is the obligation of the Salaah that cannot be undertaken or fulfilled without the Wudoo’ or At-Tayammum in some circumstances.
4 – Dat de Sharî' heeft geboden een handeling te ondernemen met wat deze aan moeilijkheid (of zwaarte) in zich draagt, zoals zijn Qawl (swt):
4 – That the Shaari’ has commanded to undertake an action with what it contains within it in terms of difficulty (or hardship) like his Qawl (swt):
Het strijden is jullie geschreven (voorgeschreven), terwijl jullie het verafschuwen (Al-Baqarah 216).
Fighting has been written (prescribed) upon you whilst it is disliked by you (Al-Baqarah 216).
De Qareenah voor de Wujoob is: “Terwijl het voor jullie ongewenst of haatwaardig is”.
The Qareenah for the Wujoob is “Whilst it is disliked or hateful to you”.
B – Al-Qaraa’in (verbindende aanwijzingen of connotaties) die onbeslistheid vestigen (de afwezigheid van Jazm):
B – Al-Qaraa’in (linking indications or connotations) that establish indecisiveness (the absence of Jazm):
Dit zijn de Qaraa’in die vaststellen dat de Seeghat ul-Amr (gebiedende wijs) het aanbevolen (Mandub) aangeeft, en deze omvatten:
These are the Qaraa’in that establish that the Seeghat ul-Amr (command form) indicates the Mandoob and these include:
1 – Dat het bewijs (Daleel) de uitvoering van de handeling vereist zonder een Qareenah die besluitvaardigheid (Al-Jazm) aangeeft, oftewel het verzoek is een gebod (Amr) zonder een Qareenah. Dit is vergelijkbaar met de uitspraak van de Boodschapper (peace be upon him):
1 – That the Daleel (evidence) requests the undertaking of the action without a Qareenah indicating decisiveness (Al-Jazm) i.e. the request is a command (Amr) without a Qareenah. This is like the statement of the Messenger (saw):
Er is geen moslim die een moslim twee keer een lening verstrekt, behalve dat het is alsof hij er één keer liefdadigheid (Sadaqah) aan geeft.
There is not a Muslim who gives a loan to a Muslim two times except that it is like giving its Sadaqah once
De overlevering (Hadith) verzoekt de moslim om een lening te verstrekken aan de moslim en beloont hiermee, terwijl er geen Qareenah is die Al-Jazm (besluitvaardigheid) aangeeft, zoals de Qaraa’in die we hebben genoemd met betrekking tot het verplicht (Wajib) zijn. Bijgevolg geeft dit aan dat het verstrekken van leningen aanbevolen is en niet verplicht.
The Hadeeth requests from the Muslim to give a loan to the Muslim and built reward upon that whilst there is no Qareenah that indicates Al-Jazm (decisiveness) like the Qaraa’in that we mentioned in respect to the Waajib (obligation). Consequently, it indicates that the giving of loans is recommended and not obligatory.
2 – Dat het bewijs (Daleel) voor het ondernemen van de handeling erin wijst op Qurbah (het naderen) tot Allah in afwezigheid van een Qareenah die de verplichting aangeeft. Dat is vergelijkbaar met de Qawl van de Boodschapper (peace be upon him):
2 – That the Daleel for the undertaking of the action indicates within it Qurbah (drawing closeness) to Allah in the absence of a Qareenah indicating the obligation. That is like the Qawl of the Messenger (saw):
Voorwaar, de smeekbede (Du’a) is aanbidding (Ibadah) (Ibn Maajah)
Verily the Du’aa (supplication) it is Ibaadah (act of worship) (Ibn Maajah)
De overlevering (Hadith) heeft de smeekbede (Du’a) beschreven als een vorm van aanbidding (Ibadah), en de aanbidding (Ibadah) bevat daarin Qurbah (nabijheid) tot Allah, omdat het de relatie tussen de ‘Abd (dienaar) en zijn Rabb (Heer) vertegenwoordigt. Bijgevolg is de smeekbede (Du’a) aanbevolen (Mandub) en niet verplicht (Wajib).
The Hadeeth has described the Du’aa as an ‘Ibaadah and the ‘Ibaadah has within it Qurbah (drawing closeness) to Allah because it represents the relationship between the ‘Abd (slave/servant) and his Rabb (Lord). Consequently, the Du’aa is Mandoob and not Waajib.
C – De Qaraa’in (connotaties) die At-Takhyeer (het bieden van een keuze) vestigen, d.w.z. Al-Ibaahah (toestemming)
C – The Qaraa’in (connotations) that establish At-Takhyeer (provision of choice) i.e. Al-Ibaahah (permissibility)
Deze Qaraa’in werden vermeld in de vormen die duiden op Al-Ibaahah (toelaatbaarheid) aan het begin van dit gedeelte, en kunnen daarom in dat gedeelte worden terugverwezen.
These Qaraa’in were mentioned in the forms that are indicative of Al-Ibaahah (permissibility) at the beginning of this section and can therefore be referred back to in that section.