De Seeghat ul-Amr (gebiedende wijs) is binnen de taal voorzien en vastgelegd om de verzoek om de handeling uit te voeren aan te duiden. Deze vorm is ('If'al') of datgene wat in zijn plaats treedt, zoals de Ism Fi'l ul-Amr (gebiedend zelfstandig naamwoord) en de Mudaari' (tegenwoordige tijd) voorafgegaan door 'Lam Al-Amr' (ل), zijn vastgelegd en voorzien om de Talab (het verzoek) aan te duiden. Om vervolgens te begrijpen wat met dit Talab (verzoek) wordt bedoeld, in termen van of het de verplichting, de aanbeveling of de toelaatbaarheid aangeeft, is het noodzakelijk dat er een Qareenah (connotatie) aanwezig is onder de Qaraa'in (verbindende connotaties) die duidelijk maakt en uitlegt wat met dit verzoek (At-Talab) wordt bedoeld.

The Seeghat ul-Amr (command form) has been provided and placed down within the language to indicate the request for the action to take place. This form is ('If’al) or that which takes its place like the Ism Fi’l ul-Amr (verbal noun command) and the Mudaari’ (present tense) prefixed with ‘Lam Al-Amr’ (ل(, have been placed down and provided to indicate the Talab (request). In order to then understand what is intended by this Talab (request), in terms of whether it indicates the obligation, the recommendation or the permissibility, then it is necessary for there to be a Qareenah (connotation) from amongst the Qaraa’in (linking connotations) that makes clear and explains what has been intended from this request (At-Talab).