De oorspronkelijke situatie is dat er geen werkelijk conflict mag zijn tussen de islamitische sharia-teksten, omdat deze sharia van Allah is en Hij (SWT) zegt:

The original situation is for there to be no real conflict between the Islamic Sharee’ah texts because this Sharee’ah is from Allah and He (swt) says:

At-Ta’aarud (conflict) valt onder de betekenis van Al-Ikhtilaaf (verschil of tegenstrijdigheid).

At-Ta’aarud (conflict) is included within the meaning of Al-Ikhtilaaf (difference or contradiction).

Echter, voor de persoon die de Shar’iyah-bewijzen onderzoekt, lijkt het op het eerste gezicht alsof er tussen sommige daarvan een conflict of tegenstelling bestaat. Om die reden hebben de geleerden van Usool principes vastgesteld en geordend om dit veronderstelde conflict weg te nemen. En dat gebeurt op twee manieren:

However, it appears to the person examining the Shar’iyah evidences at first glance that amongst some of them there is some conflict or opposition. For that reason, the scholars of Usool placed down and set principles in order to remove this imagined conflict. And that is by two methods:

1 – De methode van het voorrang geven (At-Tarjeeh) tussen de bewijzen. 2 – De methode om beide bewijzen te laten gelden, en dat is omdat het benutten van beide bewijzen die in conflict lijken te zijn met elkaar, Awlaa (passender) is dan het achterlaten of verwaarlozen van een van beide.

1 – The method of outweighing (At-Tarjeeh) between the evidences. 2 – The method of making both evidences work and that is because utilising both evidences which appear to be in conflict with each other is Awlaa (more appropriate) than abandoning or neglecting one of them.

We hebben eerder een voorbeeld genoemd van hoe om te gaan met twee tegenstrijdige bewijzen met betrekking tot de ‘Iddah (de wachtperiode) van de vrouw wiens echtgenoot is overleden terwijl zij zwanger was. Dit werd besproken in de studie onder de kop: ‘De misvatting van At-Ta’aadul tussen twee Qat’iy bewijzen’.

We have mentioned earlier an example of how to work with two conflicting evidences in respect to the ‘Iddah (waiting or mourning period) of the woman whose husband has passed away whilst she is pregnant. That was discussed in the study under the heading: ‘The delusion of At-Ta’aadul between two Qat’iy evidences’.

Nog een voorbeeld:

A further example:

De volgende uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ werd overgeleverd in de Musnad van Ahmad Bin Hanbal:

The following speech of the Messenger of Allah (saw) was related in the Musnad of Ahmad Bin Hanbal:

At-Tabaraaniy overleverde dat de Boodschapper van Allah ﷺ bij het binnengaan van Mekka op een gedode vrouw stuitte en dat hij zei: “Deze had niet bevochten mogen worden”, en er is van hem ﷺ overgeleverd dat hij zei:

At-Tabaraaniy related that the Messenger of Allah (saw) came across a killed woman upon entering Makkah and so he said: “This one wasn’t to be fought” and it was related from him (saw) that he said:

De eerste overlevering (Hadith) legt de rechtsregel (Hukm) van de Murtadd (afvallige) uit, namelijk dat hij gedood moet worden, of de afvallige nu een man of een vrouw is. Dat is terwijl de tweede overlevering (Hadith) het doden van vrouwen in het algemeen verbiedt.

The first Hadeeth explains the Hukm (ruling) of the Murtadd (apostate), which is to kill, whether the apostate is a man or a woman. That is whilst the second Hadeeth forbids the killing of the women in general.

Gevolglik lijkt er een conflict te bestaan met betrekking tot de rechtsregel (Hukm) van de vrouwelijke afvallige, aangezien de eerste overlevering (Hadith) gebiedt dat zij gedood moet worden, terwijl de tweede het doden van vrouwen verbiedt. Worden beide bewijzen, die in strijd met elkaar lijken te zijn, toegepast en gebruikt?

Consequently, a conflict appears to exist in respect to the Hukm of the female apostate, as the first Hadeeth commands that she be killed whilst the second forbids the killing of woman. So are both of these evidences which appear to be in conflict with each other worked with and utilised?

Het antwoord: Het onderwerp (Mawdoo’) van de twee overleveringen (Hadith) is verschillend, aangezien de eerste betrekking heeft op de rechtsregel (Hukm) van de murtad (afvallige), terwijl de tweede de rechtsregel (Hukm) uitlegt van de vrouw die niet vecht (in de strijd) en die rechtsregel (Hukm) is dat zij niet gedood mag worden. De twee bewijzen worden daarom samengebracht in het geval waarin de eerste overlevering (Hadith) wordt toegepast op het doden van de afvallige, of het nu een man of een vrouw is, terwijl de tweede wordt toegepast op het niet doden van de vrouw die niet vecht tijdens de oorlog. Dat is terwijl er niet wordt gezegd dat het verbod op het doden van vrouwen de vrouw omvat die verandert (d.w.z. afvallig wordt) van haar religie (Deen), en dat komt door het verschil in het onderwerp van elk van de twee bewijzen. En vanwege bewijzen zoals deze, die als tegenstrijdig of conflicterend worden beschouwd, hebben de geleerden van Usool de Qaa’idah (principe) vastgesteld: “Het werken met de twee bewijzen – zelfs als het om één aspect gaat – is Awlaa (beter of passender) dan het verwaarlozen of achterlaten van een van beide”.

The answer: The subject area (Mawdoo’) of the two Hadeeth is different as the first relates to the Hukm of the Murtadd (apostate) whilst the second explains the Hukm of the woman who does not fight (in battle) and that Hukm is not to kill. The two evidences are therefore brought together in the case where the first Hadeeth is applied upon the killing of the apostate whether male or female whilst the second is applied upon the non-killing of the woman who does not fight during the war. That is whilst it is not said that the forbiddance from killing women encompasses the woman who changes (i.e. apostatizes) from her Deen and that is because of the difference of the subject area for each of the two evidences. And due to evidences like this which are thought to be contrary to one another or conflicting the scholars of Usool placed down the Qaa’idah (principle): “Working with the two evidences – and even if from one aspect – is Awlaa (better or more appropriate) than neglecting or abandoning one of them”.