Geen van de geleerden (Ulama) of rechtsgeleerden (Faqih) heeft de consensus (Ijma’) van de Sahaba ontkend, omdat de Hujjiyah (bewijskracht als bron van bewijs) ervan duidelijk en Qat’iy (definitief) is; zij verschilden echter en waren het oneens over de andere soorten consensus (Ijma’), zoals de consensus (Ijma’) van de Ummah, de consensus (Ijma’) van de Mujtahideen, de consensus (Ijma’) van de mensen van Al-Madinah en de consensus (Ijma’) van de vier Khulafaa’, onder andere. De redenen voor hun verschil met betrekking tot de basis waarop de consensus (Ijma’) rust, gaan terug naar de volgende zaken:

None of the ‘Ulamaa or Fuqahaa have denied Ijmaa As-Sahaabah because its Hujjiyah (proof of validity as a source of evidence) is clear and Qat’iy (definite) however they differed and disagreed about the other types of Ijmaa’ like Ijmaa’ Al-Ummah, Ijmaa’ Al-Mujtahideen, Ijmaa’ of the people of Al-Madinah and the Ijmaa’ of the four Khulafaa’ amongst others. The reasons for their difference in respect to the rested upon basis of Ijmaa’ goes back to the following matters:

1 – De moslims zijn bevolen om te volgen wat Allah Ta’Aalaa heeft geopenbaard, en daarom is het noodzakelijk dat de consensus (Ijma’) gebaseerd is op een vaststaande basis uit de openbaring (Wahy), zoals de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah), waarop zij steunt.

1 – The Muslims have been commanded to follow that which Allah Ta’Aalaa has revealed and so it is necessary for the Ijmaa’ to have a rested upon basis from the Wahi like the Kitaab and the Sunnah that it depends upon.

Wat de Qur’aan betreft, deze is ons overgeleverd via Tawaatur en er is niets ervan achtergelaten vanwege de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

As for the Qur’aan, then it has arrived to us by way of Tawaatur and nothing of it has been left behind due to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

Wat betreft de Ahkaam waarnaar de Qur’aan Al-Kareem heeft geleid en verwezen, of deze nu zijn afgeleid door middel van Ijtihad of zonder Ijtihad, dan is hun Daleel de Qur’aan en niet Ijma’. En dus het vers (Ayah):

In respect to the Ahkaam which the Qur’aan Al-Kareem has guided to and indicated, whether deduced by Ijtihaad or without Ijtihaad, then their Daleel is the Qur’aan and not Ijmaa’. And so the Aayah:

Dit vers (Ayah) geeft door zijn Mafhoom (begrip), zoals afgeleid uit de betekenissen van de Alfaazh (woorderingen) van de Arabische taal, aan dat de moeders de oorsprong of wortels (Usool) van de vrouwen omvatten, zoals de grootmoeders en de overgrootmoeders, net zoals de dochters door hun Mafhoom de dochters van de jongens en meisjes (kleinkinderen) en hun dochters (achterkleinkinderen) aanduiden. Wat betreft datgene waar de Sahabah (metgezellen) over overeenstemming bereikten of waarover zij consensus hadden, dan was dit de betekenis van het vers (Ayah), net zoals zij overeenstemming hadden over vele betekenissen van de Alfaazh (woorderingen) van de Qur’aan en de Sunnah (profetische traditie).

This Aayah indicates by its Mafhoom (understanding), as taken from the meanings of the Alfaazh (wordings) of the Arabic language, that the mothers include the origins or roots (Usool) of the women like the grandmothers and the great grandmothers, just as the daughters indicates by its Mafhoom the daughters of the boys and girls (grandchildren) and their daughters (great grandchildren). As for what the Sahaabah agreed upon or held a consensus upon, then this was the meaning of the Aayah, just as they had agreed upon many of meanings of the Alfaazh (wordings) of the Qur’aan and the Sunnah.

Dit vertegenwoordigt dan geen consensus (Ijma’) maar eerder een overeenstemming over een zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad), terwijl zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) geen bewijs (Daleel) is. Het is eerder de inspanning van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) om de Adillah AshShar’iyah te begrijpen om de praktische Ahkaam Ash-Shar’iyah te extraheren.

This then does not represent an Ijmaa’ but rather an agreement upon an Ijtihaad whilst Ijtihaad is not a Daleel. Rather it is the expending of effort by the Mujtahideen in order to understand the Adillah AshShar’iyah to extract the practical Ahkaam Ash-Shar’iyah.

Dit is terwijl de consensus (Ijma’) op zichzelf een bewijs (Daleel) is. Dat komt doordat het bewijs (Daleel) dat zij in hun consensus (Ijma’) hebben gehanteerd ons niet heeft bereikt, en als zodanig is ons bewijs (Daleel) voor de rechtsregel (Hukm) hun consensus (Ijma’). Het volgt hieruit dat dit niet gerealiseerd kan worden in iets anders dan de consensus (Ijma’) van de Sahaba, aangezien zij de enigen zijn die het bewijs (Daleel) van de Boodschapper van Allah ﷺ hebben gehoord.

This is whilst the Ijmaa’ is a Daleel in itself. That is because the Daleel that they took in their Ijmaa’ did not reach us and as such our Daleel for the Hukm is their Ijmaa’. It follows that this cannot be realised in other than the Ijmaa’ As-Sahaabah because they alone are those who heard the Daleel from the Messenger of Allah (saw)

of dit zich manifesteerde in een Qawl, Fi’l of Taqreer (spraak, handeling of instemming). Daarom is de basis (Mustanad) voor de consensus (Ijma’) van de Sahaba enkel de profetische traditie (Sunnah). Dat komt doordat de Koran ons in een volledige vorm heeft bereikt, terwijl de profetische traditie (Sunnah) ons via overlevering in een onvolledige vorm heeft bereikt, waarna de consensus (Ijma’) van de Sahaba de aankomst ervan bij ons heeft voltooid. Op die manier had de Boodschapper (Peace be upon him) zijn overlevering van de Boodschap in een volledige vorm aan zijn metgezellen voltooid. Allah Ta’Aalaa zei:

2 – Wat betreft de Mustanad (onderbouw) van consensus (Ijma’) zijnde analogie (Qiyas), dan is dit niet accuraat. Dat komt doordat de correcte (of geldige) analogie (Qiyas) en degenen die erkend worden door de islamitische (Shar’i) wetgeving, degene zijn die rust op een tekst (Nass) uit de Kitaab of de profetische traditie (Sunnah). De meeste zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) valt binnen het onderwerp van analogie (Qiyas), en analogie (Qiyas) is een bron onder de bronnen van wetgeving zoals de Qur’aan, de profetische traditie (Sunnah) en consensus (Ijma’), en is een bewijs (Daleel) voor de islamitische (Shar’i) rechtsregels (Ahkaam). Daarom zou een consensus (Ijma’) van de metgezellen (Sahabah) of van de zelfstandig rechtsgeleerden (Mujtahideen) over een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm), waarvan de bron analogie (Qiyas) is, in werkelijkheid betekenen dat het bewijs (Daleel) voor de rechtsregel (Hukm) analogie (Qiyas) is en niet consensus (Ijma’), terwijl hun consensus (Ijma’) slechts een overeenstemming of consensus (Ijma’) zou vertegenwoordigen over de interpretatie en de overlevering ervan alleen.

2 – As for the Mustanad (relied upon basis) for Ijmaa’ being Qiyaas (analogy) then this is not accurate. That is because the correct (or sound) Qiyaas and the one that is recognised by the Shar’a is the one that rests upon a text (Nass) from the Kitaab or the Sunnah. Most of Ijtihaad falls within the subject area of Qiyaas and Qiyaas is a source from amongst the sources of legislation like the Qur’aan, Sunnah and Ijmaa’, and is a Daleel for the Ahkaam Ash-Shar’iyah. Therefore, an Ijmaa’ of the Sahaabah or of the Mujtahideen upon a Hukm Shar’iy, the source of which is Qiyaas, would actually mean that the Daleel for the Hukm is Qiyaas and not Ijmaa’ whilst their Ijmaa’ would only represent an agreement or consensus upon its understanding and its transmission alone.

3 – Degenen die beweren dat de consensus (Ijma’) wordt bijeengeroepen zonder een islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel), hebben geen bewijs (Daleel) of schijn van een bewijs (Daleel) om hun standpunt te ondersteunen. Zij hebben dit gezegd met de bedoeling om datgene in de islam te introduceren wat er niet toe behoort, terwijl de Boodschapper van Allah ﷺ

3 – Those who say that the Ijmaa’ is convened without a Shar’iy Sanad (basis/attribution) have no Daleel or semblance of a Daleel to support their position. They have said this wanting to insert into Islaam that which is not from it whilst the Messenger of Allah (saw)

zei:

said:

4 – Geen van de geleerden (Ulama) heeft een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) overgeleverd waarover zij consensus hebben bereikt, behalve de consensus (Ijma’) van de Sahaba. Alles wat zij onderzochten met betrekking tot de consensus (Ijma’) van de Ummah en de consensus (Ijma’) van de Mujtahideen vertegenwoordigt niets meer dan een theoretische studie die losstaat van de praktijk. Dit komt bovenop het feit dat de bewijzen die zij gebruikten om dit soort consensus (Ijma’) vast te stellen, Zhanniyah (onzeker) zijn. Dit terwijl in de bronnen van Usool (de fundamenten) bewijzen niet worden gebaseerd op Zhann vanwege de uitspraak van Allah Ta’Aalaa:

4 – None of the ‘Ulamaa have relayed a Hukm Shar’iy that they have agreed upon other than the Ijmaa’ As-Sahaabah. All that they looked in to in terms of Ijmaa’ Al-Ummah and Ijmaa’ Al-Mujtahideen represents nothing more than a theoretical study detached from practicality. This is in addition to the evidences that they used to establish these types of Ijmaa’ being Zhanniyah (indefinite). This is whilst in Usool (the foundations) sources of evidence are not taken based upon Zhann due to the Qawl of Allah Ta’Aalaa:

En ‘Ilm (kennis) in dit vers (Ayah) is Yaqeen (zekerheid).

And ‘Ilm (knowledge) in this Aayah is Yaqeen (certainty).