1) De 'ilm van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) vertegenwoordigt de methodologie (Minhaaj) die de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) hanteert met het oogmerk om de Ahkaam Shar’iyah af te leiden of te extraheren, zodat hij niet in een dwaling vervalt bij de afleiding. Zijn principes fungeren daarom als controlemechanismen voor de bronnen van de Shar’iyah-bewijzen, zowel voor het vaststellen en bevestigen dat zij van Allah Ta’Aalaa zijn, als voor de wijze waarop Ahkaam aan de hand van deze bewijzen worden afgeleid.

1) The ‘Ilm of Usool ul-Fiqh represents the methodology (Minhaaj) that the Mujtahid abides by for the purpose of deducing or extracting the Ahkaam Shar’iyah and so that he does not fall into error in the deduction. His principles therefore represent controls for the Shar’iyah evidences sources in terms of establishing and affirming that they are from Allah Ta’Aalaa and in terms of the manner of how to deduce Ahkaam by them.

Wat de Qawaa’id Al-Fiqhiyyah (islamitische jurisprudentie principes) betreft, dit zijn principes die deelonderdelen van Ahkaam samenbrengen die een enkele gemeenschappelijke eigenschap of beschrijving met elkaar delen. Zij behoren daarom tot het gebied van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en niet tot de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh).

As for the Qawaa’id Al-Fiqhiyyah (Fiqhi principles) then they are principles that bring together partial Ahkaam which share a single attribute or description in common with each other. They are therefore from the area of Fiqh and not from Usool ul-Fiqh.

2) De Qaa’idah (regel) in de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) is ‘Aammah (algemeen) en het is mogelijk om deze gelijkelijk toe te passen op talrijke soorten bewijs (Daleel) en rechtsregels (Hukm), of deze bewijzen (Adillah) nu de Qur’aan, de profetische traditie (Sunnah) en consensus (Ijma’) zijn, of of de rechtsregels (Hukm) betrekking hebben op de aanbidding (Ibadah), mu’aamalaat of ‘uqoobaat.

2) The Qaa’idah (principle) in Usool ul-Fiqh is ‘Aammah (general) and it is possible to be applied upon numerous types of evidences and Ahkaam equally whether these Adillah are the Qur’aan, the Sunnah and Ijmaa’ or if the Ahkaam related to the ‘Ibaadaat, Mu’aamalaat or ‘Uqoobaat.

Dus met betrekking tot de Qaa’idah in Usoolu ul-Fiqh die stelt:

So in respect to the Qaa’idah in Usoolu ul-Fiqh which states:

‘Datgene waartoe het verplicht (Wajib) niet voltooid kan worden, is (op zichzelf) verplicht (Wajib)’.

‘That which the Waajib is not completed except with it is (in itself) Waajib’.

Het is noodzakelijk om het toe te passen op het vers (Ayah):

It is necessary to apply it upon the Aayah:

Het principe dat hier wordt toegepast, geeft aan dat het verplicht (Wajib) is om een deel van de nacht in te gaan met de vasten, zodat de vasten geldig zal zijn. Dat komt doordat de verplichting van de vasten en de geldigheid ervan vereisen dat de gehele dag wordt vastend, terwijl het voor ons niet mogelijk is om er absoluut zeker van te zijn dat de dag is geëindigd zonder een deel van de nacht in te gaan, zelfs niet als dat slechts heel kort is. Daarom zou het vasten van dat deel (van de nacht) verplicht (Wajib) zijn, omdat het verplichte (Wajib), namelijk het vasten van de dag tot de zonsondergang, niet kan worden vervuld of voltooid behalve daarmee. Dit is in overeenstemming met het principe: ‘Datgene waartoe het verplichte (Wajib) niet kan worden voltooid behalve ermee, is (op zichzelf) verplicht (Wajib)’.

The principle applied here indicates that it is Waajib for a part of the night to be entered into with the fast so that the fast will be valid. That is because the obligation of the fast and its validity requires that the whole day be fasted whilst it is not possible for us to be absolutely certain that the day has ended without entering into a part of the night and even if it is only very briefly. Therefore, fasting that part (of the night) would be Waajib because the Waajib, which is to fast the day until the sunset, cannot be fulfilled or completed except by it. This is in accordance to the principle: ‘That which the Waajib is not completed except with it is (in itself) Waajib’.

Het (het principe) geldt ook om de verplichting van het vestigen van de Islamitische Staat aan te geven als volgt: Het vestigen van de vastgestelde straffen (Hudud), zoals het afhakken van de hand van de dief en het stenen van de overspelige, tussen andere regelingen, is verplicht (Wajib) voor de moslims. Het vestigen van deze verplichte vastgestelde straffen (Hudud) kan niet worden uitgevoerd behalve bij de aanwezigheid van een Staat die de Shar’a van Allah toepast. Daarom is het tot stand brengen van die Staat een verplichting voor de moslims, gebaseerd op hetzelfde Usooli-principe:

It (the principle) also applies to indicate the obligation of establishing the Islamic State as follows: Establishing the Hudood like cutting the hand of the thief and stoning the adulterer amongst other rulings are Waajib (obligatory) upon the Muslims. Establishing these obligatory Hudood cannot be implemented except in the existence of a State that applies the Shar’a of Allah. Therefore, bringing that State into existence is an obligation upon the Muslims based upon the same Usooli principle:

‘Datgene waar het verplicht (Wajib) niet zonder voltooid kan worden, is (op zichzelf) verplicht (Wajib)’. Geheel, zoals te zien is aan de twee voorbeelden, werd dezelfde Qaa’idah (principe) gebruikt om een rechtsregel (Hukm) af te leiden in de aanbidding (Ibadah) en een andere rechtsregel (Hukm) met betrekking tot het rechtssysteem.

‘That which the Waajib is not completed except with it is (in itself) Waajib’ Consequently, as can be seen by the two examples, the very same Qaa’idah (principle) was used to derive a Hukm in the ‘Ibaadaat and another Hukm in relation to the ruling system.

Het jurisprudentiële principe (Al-Qaa’idah Al-Fiqhiyyah) dekt niets anders dan één soort van de Ahkaam die onderling gelijksoortig zijn. Dit is vergelijkbaar met de ‘Uqoobaat (strafrecht/straffen) met betrekking tot de Qaa’idah: ‘Voorkom de vastgestelde straffen (Hudud) door twijfel’. Dit komt doordat het specifiek is voor de vastgestelde straffen (Hudud) en zich niet uitstrekt tot andere Ahkaam daarbuiten.

The Fiqhi principle (Al-Qaa’idah Al-Fiqhiyyah) does not cover except one kind from the Ahkaam that are similar to each other. This is like the ‘Uqoobaat (penal code/punishments) in respect to the Qaa’idah: ‘Avert the Hudood by doubts’. This is because it is specific to the Hudood and does not extend to other Ahkaam beyond them.

Een ander voorbeeld is het principe: ‘Het bevel van de imam lost de onenigheid/het geschil op’ en dit is specifiek gerelateerd aan wat de kalief aanneemt met betrekking tot de Ahkaam waarover is verschillen. Wat de kalief dus aanneemt, is bindend voor de moslims om te volgen. Dit principe omvat de Wulaah (gouverneurs) of de Qudaah (rechters) niet, en het omvat of dekt ook niet datgene wat de kalief niet heeft aangenomen.

Another example is the principle: ‘The command of the Imaam resolves the disagreement/dispute’ and this is specifically related to what the Khalifah adopts in terms of Ahkaam which have been differed upon. So what the Khalifah adopts is binding upon the Muslims to follow. This principle does not include within it the Wulaah (governors) or the Qudaah (judges) and it also does not include within it or cover that which the Khalifah has not made an adoption upon.

Een andere Fiqh-beginsel is: ‘De oorspronkelijke staat is onschuld’ en er is het beginsel: ‘Het bewijs (Bayyinah) ligt bij de eiser/beschuldiger (om dit te vestigen/overleggen) en de Yameen (eed) ligt bij degene die ontkent (de beschuldiging/aanklacht)’. Deze twee Fiqh-beginselen zijn er daarom specifiek voor het oordelen tussen twee geschillenpartijen, terwijl geen van beide een relatie heeft met de ‘Ibadah of de Akhlaaq (bijvoorbeeld).

Another Fiqhi principle is: ‘The original position is innocence’ and there is the principle: ‘The proof (Bayyinah) is upon the claimant/accuser (to establish/produce) and the Yameen (oath) is upon the who denies (the accusation/charge)’. These two Fiqhi principles are therefore specific to judging between to disputants whilst neither have any relationship to the ‘Ibaadaat or the Akhlaaq (for example)