De ‘Urf kan Saheeh zijn en het kan Faasid zijn, en de ‘Urf die de geleerden (Ulama) als een Hujjah (juridisch bewijs) gebruikten, was de ‘Urf As-Saheeh.

The ‘Urf can be Saheeh and it can be Faasid, and the ‘Urf that the ‘Ulamaa used as a Hujjah (legal proof) was the ‘Urf As-Saheeh.

De ‘Urf As-Saheeh is de ‘Urf die niet in strijd is met een tekst uit de Shar’iyah-teksten en die geen erkend belang (Maslahah) doet vervallen, noch dat het waarschijnlijk is dat het een Mafsadah veroorzaakt. Dit is vergelijkbaar met het feit dat mensen eraan gewend zijn dat degene die een huwelijksaanzoek doet, kledingstukken of iets dergelijks aan de persoon aan wie hij een aanzoek doet, aanbiedt als geschenk, zonder dat dit enige invloed heeft in relatie tot de Mahr (bruidsschat).

The ‘Urf As-Saheeh is the ‘Urf that does not oppose a text from the Shar’iyah texts and does not cause a considered Maslahah (interest) to be lost nor is it most likely to bring a Mafsadah (harmful or corrupt matter). This is like the people being accustomed to the one proposing offering items of clothing or something similar to the one he is proposing to, as a gift whilst having no impact in relation to the Mahr (dowry).

Sommige van de geleerden (Ulama) beschouwden de ‘Urf als een Asl uit de Usool van Istinbaat waarop de Ahkaam Ash-Shar’iyah zijn gebouwd, en als een bewijs (Daleel) onder de Adillah Al-Ijmaaliyah (bronnen van bewijs) zoals analogie (Qiyas) en consensus (Ijma’). Onder hun uitspraken met betrekking tot de ‘Urf behoren de uitspraak: “Al-‘Aadah Muhkimah” (Het gewoonterecht bepaalt of overstijgt de zaak) en de uitspraak: “Al-Ma’roof ‘Urfan Ka-l-Mashroot Shartan” (Dat wat bekend is door gewoonte is als datgene wat bij voorwaarde is bepaald).

Some of the ‘Ulamaa considered the ‘Urf to represent an Asl from the Usool of Istinbaat upon which the Ahkaam Ash-Shar’iyah are built and as a Daleel from amongst the Adillah Al-Ijmaaliyah (Sources of evidence) like Qiyaas and Ijmaa’. From amongst their statements in respect to the ‘Urf is the saying: “Al-‘Aadah Muhkimah” (The custom resolves or overrides the matter) and the saying: “Al-Ma’roof ‘Urfan Ka-l-Mashroot Shartan” (The known by custom is like the stipulated matter by condition).

Onder de bewijzen (Daleel) die de geldigheid (Hujjiyah) van Al-‘Urf ondersteunen, behoren de volgende:

From amongst the Adillah (evidences) supporting the Hujjiyah (proof validity) of Al-‘Urf are the following:

1 – Uit de Qur’aan, Zijn Qawl Ta’Aalaa:

1 – From the Qur’aan His Qawl Ta’Aalaa:

2 – Van de profetische traditie (Sunnah) is de overlevering (Hadith) die wordt toegeschreven aan de Boodschapper van Allah ﷺ:

2 – From the Sunnah is the Hadeeth attributed to the Messenger of Allah (saw):

Dit is naast de goedkeuring van de Boodschapper van Allah ﷺ voor sommige van de A’araaf (gewoonten) die algemeen bekend waren onder de Arabieren voordat hij als Profeet werd gestuurd. Dit is vergelijkbaar met Al-Mudaarabah, zoals wordt aangehaald dat Al-‘Abbaas Ibn ‘Abdul-Muttalib, wanneer hij geld betaalde in Al-Mudaarabah (partnerschapsovereenkomst), de werknemer de voorwaarde stelde dat hij niet over zee zou reizen, geen vallei zou afdalen en niets zou kopen. Als hij dat toch zou doen, zou hij verzekerd zijn. Dit bereikte de Boodschapper van Allah ﷺ en hij vond het goed (dat wil zeggen: hij ﷺ keurde het goed). [Tabayyun Al-Haqaa’iq Vol 5 52-53].

This is in addition to the Messenger of Allah’s (saw) approval of some of the A’araaf (customs) that were well known to exist amongst the Arabs before his being sent as a Prophet. This is like Al-Mudaarabah in the case where it has been cited that Al-‘Abbaas Ibn ‘Abdul-Muttalib, when paying money in Al-Mudaarabah (contract of partnership), used to stipulate upon the worker that he would not cross by sea, descend a valley and to not buy anything. Then if he was to do that he would be assured. This reached the Messenger of Allah (saw) and he viewed it well (i.e. he (saw) approved of it). [Tabayyun Al-Haqaa’iq Vol 5 52-53].

Het is ook zoals As-Salam (verkoop op krediet) aangezien het is overgeleverd van Ibn ‘Abbaas (ra) die zei: “De Nabi ﷺ kwam naar Al-Madinah terwijl zij praktiseerden in het verkopen op krediet met betrekking tot de vruchten voor een jaar en twee jaar. Dus hij ﷺ zei:

It is also like As-Salam (forward selling) as it was related from Ibn ‘Abbaas (ra) that he said: “The Nabi (saw) came to Al-Madinah whilst they were practising forward selling in respect to the fruits for a year and two years. So he (saw) said:

3 – De ‘Urf, naar de mening van degenen die deze hanteerden, keert terug naar een overwogen (Mu’tabar) bewijs (Daleel) Shar’i (islamitisch), zoals de consensus (Ijma’) en de Masalih Al-Mursalah. Inbegrepen binnen de ‘Urf die terugkeert naar de consensus (Ijma’) is de Istisnaa’ (iemand vragen om iets namens hen te vervaardigen) en het betreden van de badhuizen. De praktijk van een ‘Urf vond plaats met betrekking tot beide zonder enige berisping, en dus is het geschied via de consensus (Ijma’), terwijl de consensus (Ijma’) als overwogen (Mu’tabar) wordt beschouwd. 4 – Het gebruik van de ‘Urf door de rechtsgeleerden (Fuqahaa’) gedurende verschillende tijdperken en tijden, en hun overweging ervan binnen hun Ijtihaadaat, vormt een bewijs (Daleel) voor de juistheid van de overweging ervan. Dat komt doordat hun gebruik ervan gelijkstaat aan het niveau van de Ijma’ As-Sukootiy, en daardoor hun overweging ervan als een bewijs (Daleel) is vastgesteld (of bewezen) door de consensus (Ijma’).

3 – The ‘Urf, in the opinion of those who upheld it, returns to a considered (Mu’tabar) Daleel Shar’iy like the Ijmaa’ and the Masaalih Al-Mursalah. Included within the ‘Urf that returns back to the Ijmaa’ is the Istisnaa’ (asking someone to manufacture something on their behalf) and entering the baths. The practise of an ‘Urf took place in respect to both of these without any rebuke and so it has occurred by way of Ijmaa’ whilst Al-Ijmaa’ is considered (Mu’tabar). 4 – The Fuqahaa’s usage of the ‘Urf throughout different eras and times and their consideration of it within their Ijtihaadaat represents a Daleel for the correctness of its consideration. That is because their utilisation of it is equal to the level of the Ijmaa’ As-Sukootiy and as such their consideration of it as a Daleel is established (or proven) by Al-Ijmaa’.