Het verplicht (Wajib) is datgene wat de Shaari’ heeft gevraagd om te worden uitgevoerd via een beslissend verzoek (Talab Jaazim), en het kan voorkomen dat de voltooiing van het verplicht (Wajib) niet kan worden vervuld tenzij een andere handeling wordt verricht waarop de vervulling van het verplicht (Wajib) rust. Dat is vergelijkbaar met het wassen van de ellebogen tijdens de handeling van de kleine wassing (Wudu), en dat is omdat de voltooiing van de uitvoering van het verplicht (Wajib), namelijk het wassen van de handen tot aan de ellebogen, niet kan worden vervuld tenzij een deel van de ellebogen wordt gewassen. Dat komt doordat het eindpunt van wat wordt gezocht, namelijk de ellebogen, is inbegrepen bij de gezochte zaak, namelijk de handen/onderarmen. Daarom rust de vervulling van dit verplicht (Wajib) om de handen/onderarmen te wassen op het feit dat de wassing plaatsvindt op een deel van het eindpunt, d.w.z. het wassen van een deel van de ellebogen. Gevolgelijk is het wassen van een deel van de ellebogen verplicht (Wajib) omdat het verplicht (Wajib) van het wassen van de handen (d.w.z. de armen) niet wordt voltooid behalve door deze handeling, d.w.z. het wassen van een deel van de ellebogen. Dit is gebaseerd op de Qaa’idah (principe):

The Waajib is that which the Shaari’ has requested to be undertaken by way of a decisive request (Talab Jaazim) and it can be the case that the completion of the Waajib cannot be fulfilled unless another action is undertaken upon which the fulfilment of the Waajib rests. That is like washing the elbows in the act of Wudoo’ and that is because the completion of the undertaking of the Waajib, which is washing the hands until the elbows, cannot be fulfilled unless a part of the elbows are washed. That is because the end point of what is being sought, which is the elbows, is included with the sought after matter, which is the hands/forearms. Therefore, the fulfilment of this Waajib to wash the hands/forearms rests upon the washing taking place upon a part of the endpoint i.e. washing a part of the elbows. Consequently, washing part of the elbows is Waajib because the Waajib of washing the hands (i.e. arms) is not completed except through this action i.e. washing a part of the elbows. This is built upon the Qaa’idah (principle):

Vergelijkbaar daarmee is de vestiging van de kalief of het ter verantwoording roepen van de heerser, aangezien dit beiden verplicht (Wajib) zijn zoals gesteld door de Sharī‘ in de verzen (Ayah) en overleveringen (Hadith), en het verplicht (Wajib) niet wordt voltooid behalve door de vestiging van een politieke structuur die werkt aan het vestigen van de kalief en het ter verantwoording roepen van de heerser. Dat komt omdat het individu deze handeling niet zelf kan ondernemen vanwege zijn onvermogen om de uitvoering van deze handeling (en wat deze vereist) zelfstandig te voltooien. Daarom is het vestigen van een politiek gestructureerde groep een verplichting voor de moslims, omdat: “Datgene waartoe het verplicht (Wajib) niet wordt voltooid, is verplicht (Wajib)”. Bijgevolg, indien de moslims geen Takattul (gestructureerde groep) vestigen, zouden zij zondig zijn, omdat zij niet datgene zouden hebben ondernomen wat noodzakelijk voor hen is om te ondernemen en het verplicht (Wajib) te vervullen.

Similar to that is the establishment of the Khalifah or accounting the ruler because these are both Waajib as stated by the Shaari’ in the Aayaat and Ahaadeeth and the Waajib is not completed except by the establishment of a political structure that works to establish the Khalifah and account the ruler. That is because the individual cannot undertake that action because of his incapability to fulfil the undertaking of this action (and what it demands) by himself. As such establishing a political structured bloc is an obligation upon the Muslims because: “That which the Waajib is not completed except with it, is Waajib”. Consequently, if the Muslims did not establish a Takattul (structured grouping) they would be sinful because they would not have undertaken that which is necessary for them to undertake and fulfil the Waajib.

Op dezelfde manier is elke zaak waarbij de verplicht (Wajib) niet kan worden vervuld zonder die zaak, verplicht (Wajib). Dat wil zeggen, als het ondernemen van deze zaak binnen de bekwaamheid van de Mukallaf valt, en als het niet binnen zijn bekwaamheid valt, dan is het niet verplicht (Wajib). Dat is vanwege de Qawl van Allah Ta’Aalaa:

Similarly, in this way, every matter that the Waajib cannot be fulfilled except with it, is Waajib. That is if the undertaking of this matter is within the capability of the Mukallaf and if it is not within his capability then it is not Waajib. That is due to the Qawl of Allah Ta’Aalaa: