Dit is wanneer een rechtsregel (Hukm) wordt vastgesteld door de profetische traditie (Sunnah), waardoor het noodzakelijk wordt om de analogie (Qiyas) tegen te spreken en deze te verwerpen binnen een bepaalde realiteit. Een voorbeeld hiervan wordt gevonden in wat is overgeleverd met betrekking tot de geldigheid van het vasten wanneer voedsel of drinken per ongeluk wordt geconsumeerd. De analogie (Qiyas) dicteerde het verbreken van het vasten, maar de aanwezigheid van de tekst die wijst op de geldigheid van het vasten, deed de Hanafiyah de analogie (Qiyas) binnen deze context verwerpen.

This is when a Hukm is established by the Sunnah that makes it necessary to oppose the Qiyaas and to reject it, within a reality from amongst the realities. An example of this is found in what has been narrated in relation to the validity of fasting when food or drink is consumed accidently. The Qiyaas dictated the breaking of the fast however the presence of the text guiding to the validity of the fast made the Hanafiyah reject the Qiyaas within this context.

Nog een voorbeeld met betrekking tot de Hanafiyah heeft betrekking op het ongeldig worden van de kleine wassing (Wudu) en het harde lachen tijdens het gebed (Salah). Analogie (Qiyas) dicteert dat alleen het gebed (Salah) ongeldig wordt, aangezien de fout of het gebrek alleen daarin lag. En als de fout lag in de Mashroot (voorwaardelijke zaak), zijnde het gebed (Salah), dan strekt die fout (Khalal) zich niet verder uit naar de Shart (voorwaarde), zijnde de kleine wassing (Wudu). Echter, datgene wat de kleine wassing (Wudu) ongeldig maakt, is de profetische traditie (Sunnah), omdat de Profeet (Nabi) (peace be upon him) verklaarde dat de kleine wassing (Wudu) van degenen die hard hadden gelachen tijdens hun gebed (Salah) als gevolg van het zien van een blinde man die struikelde, ongeldig was.

Another example in respect to the Hanafiyah relates to the invalidation of the Wudoo’ and the loud burst of laughter during the Salaah. Qiyaas dictates that the Salaah alone is invalidated as the fault or defect lay in it alone. And if the fault lay in the Mashroot (conditioned matter) which is the Salaah that fault (Khalal) does not extend beyond that to the Shart (condition) which is the Wudoo’. However, that which nullifies the Wudoo’ is the Sunnah because the Nabi (saw) declared the Wudoo’ of those who had laughed out loud in their Salaah as a result of seeing a blind man tumble to be invalidated.

Bijgevolg staat de Istihsaan die is afgeleid uit de profetische traditie (Sunnah) in deze twee scenario's tegenover de analogie (Qiyas), en bijgevolg wordt de profetische traditie (Sunnah) gevolgd en niet de analogie (Qiyas).

Consequently, the Istihsaan taken from the Sunnah is in opposition to the Qiyaas in these two scenarios and consequently the Sunnah is taken and not the Qiyaas.

Dit betekent het laten varen van de analogie (Qiyas) in een Mas’alah (kwestie) vanwege het bereiken van consensus (Ijma’) over iets anders dan waar de analogie (Qiyas) tot leidde binnen die kwestie.

This means leaving the Qiyaas in a Mas’alah (issue) due to the convening of an Ijmaa’ upon other than what the Qiyaas led to within that issue.

Dat is vergelijkbaar met de consensus (Ijma’) van de moslims over de geldigheid van het contract van Istisnaa’ (het bestellen van iets om te worden vervaardigd). Dit zou vergelijkbaar zijn met uw overeenkomst met een timmerman om een kledingkast voor u te maken met een specifieke beschrijving. Analogie (Qiyas) zou dat niet toestaan, omdat de zaak waarover de overeenkomst (d.w.z. het contract (‘Aqd)) wordt gesloten, betrekking heeft op datgene wat niet bestaat, in een geval waarin de Shaari’ (wetgever) het contract op datgene wat niet bestaat heeft verboden.

That is like the Ijmaa’ of the Muslims upon the validity of the contract of Istisnaa’ (ordering something to be manufactured). This would be like your agreement with a carpenter to make a wardrobe for you of a particular description. Qiyaas would not permit that because the matter the agreement (i.e. the contract (‘Aqd)) is being made upon that which does not exist in the case where the Shaari’ (legislator) has prohibited the contract upon that which does not exist.

Hier wordt de Istihsaan weerspiegeld in het overnemen van de consensus (Ijma’) die de toelaatbaarheid van Istisnaa’ (productie) stelt, wat in strijd is met de analogie (Qiyas) die de ontoelaatbaarheid stelt van het sluiten van een dergelijk contract op iets dat nog niet bestaat, zoals de kledingkast in het bovenstaande voorbeeld.

Here the Istihsaan is reflected in taking from the Ijmaa’ which states the permissibility of Istisnaa’ (manufacturing) and is contrary to the Qiyaas that states the impermissibility of convening such a contract upon that which does not exist, like the wardrobe in the above example.

De Hanafiyah hanteren de Qaa’idah (regel): ‘Ad-Darooraat Tubeehu l-Mahzhooraat’ (Noodzaak maakt het verbodene toegestaan). Dus wanneer of indien de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) een Daroorah (noodzaak) vindt binnen een Mas’alah (kwestie), zou hij de analogie (Qiyas) verlaten en in overeenstemming met de voorschriften van de Qaa’idah handelen: ‘Noodzaak maakt het verbodene toegestaan’. Een voorbeeld hiervan is het reinigen van de grond en de waterputten, omdat het niet mogelijk is om deze te reinigen wanneer we de analogie (Qiyas) zouden hanteren. Dat komt doordat het niet mogelijk is om water in de bak of de put te gieten om deze te reinigen, aangezien het water dat de bak of de put binnengaat onrein wordt bij contact met de Najas, net zoals de emmer onrein wordt door contact met het water en als Najas (onrein) terugkeert. Daarom maakten zij, vanwege de noodzaak van de behoefte, gebruik van Istihsaan om het werken in overeenstemming met de voorschriften van de analogie (Qiyas) achterwege te laten.

The Hanafiyah adopt the Qaa’idah (principle): ‘Ad-Darooraat Tubeehu l-Mahzhooraat’ (The necessities make the prohibited matters permissible). So when or if the Mujtahid found a Daroorah (necessity) within a Mas’alah (issue) he would leave the Qiyaas and adopt in accordance to the dictates of the Qaa’idah: ‘The necessities make the prohibited matters permissible’. An example of this is the purifying of the land and the wells because it is not possible to purify them when we have adopted Qiyaas. That is because it is not possible to pour water upon the basin or well for it to be purified as the water entering the basin or well becomes impure upon coming into contact with the Najas just as the bucket becomes impure by coming into contact with the water and returns as being Najas (impure). Therefore, due to necessity of the need they utilised Istihsaan to abandon working in accordance to the dictates of the Qiyaas.

De Fuqahaa’ hebben beoordeeld dat de put of het waterbekken gereinigd zou worden door een groot aantal emmers water te scheppen die overeenkomen met de (hoeveelheid) Najaasah (onreinheid), totdat door het herhaaldelijk scheppen en gieten (d.w.z. het vervangen) de verhouding van de Najaasah wordt verminderd, zelfs als deze niet volledig is verwijderd.

The Fuqahaa’ evaluated that the well or water basin would be purified by scooping out a large number of bucketfuls of water corresponding to the (amount of) Najaasah (impurity) until, by repeating the scooping and pouring (i.e. replacing), the proportion of the Najaasah is lessened, even if it is not completely removed.

Dit is in overeenstemming met de mening van de Hanafiyah met betrekking tot het verlaten van de analogie (Qiyas) die voorschrijft dat de Najaasah (onreinheid) (volledig) te verwijderen, terwijl men de Istihsaan Ad-Daroorah aanvaardt die het achterblijven van een deel van de Najaasah (onreinheid) negeert. De tegenstelling van Istihsaan tot de analogie (Qiyas) volgens de Hanafiyah met betrekking tot de eerste twee soorten: ‘Istihsaan As-Sunnah’ en ‘Istihsaan Al-Ijmaa’’, vertegenwoordigt een conflict tussen teksten die Shar’iyah ‘Ilal (redenen) bevatten en andere teksten binnen hetzelfde onderwerp (Mas’alah) uit de profetische traditie (Sunnah) en consensus (Ijma’). De geleerden (Ulama) hebben dit conflict onderzocht en hebben hiervoor principes (Qawaa’id) vastgesteld, die we in het tweede deel van Al-Waadih Fee Usool ul-Fiqh zullen bespreken, Inshaa Allah. Deze principes zijn vergelijkbaar met de ‘Umoom en de Khusoos, de Istithnaa’ en At-Ta’aadul en At-Taraaajeeh.