Taalkundig betekent As-Sunnah: het pad dat bewandeld wordt (of de weg die gevolgd wordt) en de oorsprong ervan komt voort uit hun (de Arabieren) gebruik:

As-Sunnah linguistically means: The path that is trodden (or the way that is followed) and its origin comes from their (the Arabs) usage:

Dit is in het geval dat ik iets erdoorheen heb geleid (de maalsteen) totdat er een ‘Sannan’, oftewel een Tareeq (pad), in is ontstaan (dat wil zeggen: zoals het etsen van een pad).

This is in the case where I passed a thing through it (the grindstone) until a ‘Sannan’ i.e. a Tareeq (path) was effected within it (i.e. like etching a path).

De profetische traditie (Sunnah) is alles wat is uitgevaardigd of is gekomen van de Boodschapper ﷺ, anders dan de Qur’aan, vertegenwoordigd in een Qawl (spraak), een Fi’l (handeling) of Taqreer (goedkeuring, instemming, stilzwijgen).

The Sunnah is all that was issued or came from the Messenger (saw) other than the Qur’aan, represented in a Qawl (speech), a Fi’l (action) or Taqreer (approval, consent, silence).

Op basis van deze definitie zijn de intrinsieke onderverdelingen van de profetische traditie (Sunnah) er drie: As-Sunnah Al-Qawliyah, As-Sunnah Al-Fi’liyah en As-Sunnah At-Taqreeriyah.

Based on this definition the intrinsic divisions of the Sunnah are three: As-Sunnah Al-Qawliyah, As-Sunnah Al-Fi’liyah and As-Sunnah At-Taqreeriyah.

De Sunnah Al-Qawliyah is alles wat de Boodschapper ﷺ uitte, verklaarde of zei (Nataqa) met betrekking tot de Tashree’ (wetgeving). De naam ‘Hadith’ is hiervoor gegeven, terwijl sommige geleerden (Ulama) de Hadith synoniem hebben gemaakt met de Sunnah, die alle drie de categorieën van de Sunnah omvat.

The Sunnah Al-Qawliyah is all that the Messenger (saw) uttered or stated or said (Nataqa) related to the Tashree’ (legislation). The name ‘Hadeeth’ has been given for this whilst some (‘Ulamaa) have made the Hadeeth synonymous with the Sunnah comprising of all three categories of the Sunnah.

De Aqwaal (uitspraken) van de Boodschapper ﷺ met betrekking tot de Tashree’ (wetgeving) zijn talrijk en vormen de meerderheid van de profetische traditie (Sunnah). Ze omvatten zijn Qawl (spraak) ﷺ: “De moordenaar erft niet” (Abu Daawood en An-Nasaa’iy) en “Als er twee Khaleefahs de eed van trouw (Bay’ah) worden gegeven, dood dan de laatste van hen” (Muslim) en: “Een man vroeg de Profeet (Nabi) ﷺ: ‘Welke jihad is het beste?’ Hij zei: ‘Het woord van waarheid voor de onderdrukkende (of onrechtvaardige) Sultaan (heerser)’” (An-Nasaa’iy met een Saheeh Isnaad).

The Aqwaal (statements) of the Messenger (saw) related to the Tashree’ (legislation) number many and represent the majority of the Sunnah. They include his Qawl (speech) (saw): “The killer does not inherit” (Abu Daawood and An-Nasaa’iy) and “If two Khaleefahs are given the Bai’ah then kill the latter of them” (Muslim) and: “A man asked the Nabi (saw): “Which Jihaad is the best?” He said: “The word of truth before the oppressive (or unjust) Sultaan (ruler)”” (An-Nasaa’iy with a Saheeh Isnaad).

As-Sunnah Al-Fi’liyah zijn zijn handelingen die specifiek zijn voor de Tashree’ (wetgeving), zoals zijn gebed (Salah) en zoals Jaabir (ra) overleverde: “De Boodschapper van Allah ﷺ wierp de Jamrah (kiezelstenen) op de dag van An-Nahr (offer) tijdens Duhaa, en wat betreft daarna (de 11e, 12e en 13e), dan wanneer de zon is ondergegaan” (Overgeleverd door de vijf). Het is ook zoals wat ‘Aamir Bin Ar-Rabee’ah (ra) overleverde toen hij zei: “Ik zag de Profeet (Nabi) ﷺ Miswaak gebruiken terwijl hij aan het vasten was, zo vaak dat ik het niet kan tellen” (Al-Bukhaari).

As-Sunnah Al-Fi’liyah are his actions that are particular or specific to the Tashree’ (legislation) like his Salaah and like what Jaabir (ra) narrated: “The Messenger of Allah (saw) threw the Jamrah (pebbles) on the day of An-Nahr (sacrifice) at Duhaa, as for after (11th, 12th and 13th), then when the sun has gone down” (Related by the five). It is also like what ‘Aamir Bin Ar-Rabee’ah (ra) related when he said: “I saw the Nabi (saw) use Miswaak whilst he was fasting so many times that I cannot count” (Al-Bukhaari).

En er zijn handelingen die de Boodschapper van Allah ﷺ verrichtte, waarvan is vastgesteld dat ze specifiek voor hem zijn en deze handelingen zijn niet voor anderen. Dit is vergelijkbaar met het Al-Wisaal (het doorzetten) van zijn vasten, waarbij hij ﷺ zijn vasten zou voortzetten zonder Iftaar of Suhoor. Ibn ‘Umar (rah) zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ verbood Al-Wisaal (het doorzetten van het vasten)”. Zij zeiden (tegen hem): “U zet uw vasten voort” en hij ﷺ antwoordde: “Jullie zijn niet zoals ik. Ik word gevoed en krijg te drinken (d.w.z. ik word gevoed)”. (Overeengekomen en dit is de versie van Al-Bukhaari). Een ander voorbeeld is de specificatie van het combineren van meer dan vier echtgenotes in het huwelijk op één moment. Deze zaken zijn specifiek voor de Boodschapper ﷺ en het is niet toegestaan om hem in die opzichten te volgen (of na te bootsen).

And there are actions which the Messenger of Allah (saw) undertook which have been established to be specific to him and these actions are not for other than him. This is like the Wisaal (continuation thhrough) of his fasting where he (saw) would continue his fast without Iftaar or Suhoor. Ibn ‘Umar (rah) said: “The Messenger of Allah (saw) forbade Al-Wisaal (continuation of fasting)”. They said (to him): “You continue your fast” and he (saw) replied: “You are not like me. I am fed and given drink (i.e. nourished)” (Agreed upon and this is the version of Al-Bukhaari). Another example is the specification of combining more than four wives in marriage at one time. These matters are specific to the Messenger (saw) and it is not permissible to follow (or emulate) him in respect to them.

Dit is de Sukoot (stilte) van de Boodschapper (peace be upon him) bij een uitspraak of handeling die plaatsvond of gebeurde in zijn aanwezigheid of in zijn afwezigheid, maar waarbij hij op de hoogte was van de gebeurtenis. Deze stilte duidt op de toelaatbaarheid van de uitspraak of de handeling, omdat de Boodschapper van Allah (peace be upon him) niet zwijgt over het Baatil (onwaarheid) of een kwaad (Munkar). Een voorbeeld hiervan is zijn stilte (peace be upon him) met betrekking tot de Ethiopische jongeren die met speren speelden in zijn moskee in Al-Madinah, naast zijn stilte met betrekking tot ‘Aa’ishah, de moeder van de gelovigen (may Allah be pleased with her), die hen observeerde terwijl zij daarmee bezig waren.

This is the Sukoot (silence) of the Messenger (saw) upon a statement or action that took place or happened in his presence or in his absence but with his knowledge of its occurrence. This silence indicates the permissibility of the statement or the action because the Messenger of Allah (saw) does not remain silent over the Baatil (falsehood/falsity/invalid matter) or a Munkar (a prohibited matter). An example of this is his silence (saw) in respect to the Abyssinian youths playing with spears inside his Masjid in Al-Madinah in addition to his silence in respect to ‘Aa’ishah, the mother of the believers (ra), watching them whilst they were engaged in that.

De profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah (peace be upon him) is een bewijs (Daleel) in de religie (Deen), een bewijs (Daleel) uit de Adillah (bronnen van bewijs) voor de Ahkaam, en vertegenwoordigt inderdaad het tweede bewijs (Daleel) na de Qur’aan Al-Kareem. De Hujjiyah (geldigheid van bewijs) van de profetische traditie (Sunnah) is geleid en aangegeven in:

The Sunnah of the Messenger of Allah (saw) is a Hujjah (valid proof) in the Deen, a Daleel from the Adillah (sources of evidence) for the Ahkaam and indeed represents the second Daleel (source of evidence) after the Qur’aan Al-Kareem. The Hujjiyah (validity of proof) of the Sunnah has been guided to and indicated in:

De Qur’aan heeft uitgelegd en verduidelijkt dat de profetische traditie (Sunnah) afkomstig is van de openbaring (Wahy) (goddelijk geïnspireerde openbaring) en in het bijzonder de Sunnah Al Qawliyah. Allah Ta’Aalaa zei met betrekking tot Zijn Boodschapper (peace be upon him):

The Qur’aan has explained and made clear that the Sunnah is from the Wahi (divinely inspired revelation) and especially the Sunnah Al Qawliyah. Allah Ta’Aalaa said in respect to His Messenger (saw):

Dat is terwijl men begrijpt dat de Boodschapper ﷺ kwam met de profetische traditie (Sunnah) net zoals hij kwam met de Qur'aan. En Allah Ta’Aalaa zei:

That is whilst understanding that the Messenger (saw) came with the Sunnah just as he came with the Qur’aan. And Allah Ta’Aalaa said:

Deze verzen (Ayah's) geven daarom aan dat de profetische traditie (Sunnah) van Allah is en eisen dat deze profetische traditie (Sunnah) wordt gevolgd.

These Aayaat therefore indicate that the Sunnah is from Allah and demand that this Sunnah be followed.

De metgezellen (Sahabah) zijn na het overlijden van de Boodschapper van Allah (peace be upon him) door consensus (Ijma’) overeengekomen over de verplichting om de Ahkaam aan te nemen die de Sunnah An-Nabawiyah bracht, en zij maakten geen onderscheid tussen een rechtsregel (Hukm) die in de Qur’aan wordt gevonden of vermeld en een rechtsregel (Hukm) die binnen de Sunnah wordt gevonden, aangezien zij van mening waren dat beide verplicht waren om te volgen. Voorbeelden hiervan zijn onder meer: ‘Hun consensus over het stenen van de Zaani Al-Muhsin (overspelige echtgenoot)’, wat gebaseerd was op een Sunnah Qawliyah en een Sunnah Fi’liyah die van de Boodschapper (peace be upon him) kwamen. De voorbeelden die hun consensus (Ijma’) over deze zaak aangeven zijn zo talrijk dat ze ontelbaar zijn.

The Sahaabah have agreed by consensus after the passing of the Messenger of Allah (saw) upon the obligation of taking the Ahkaam that the Sunnah An-Nabawiyah brought and they did not differentiate between a Hukm found or mentioned in the Qur’aan and a Hukm found within the Sunnah, as both in their view were obligatory to follow. Examples of this include: ‘There consensus upon the stoning of the Zaani Al-Muhsin (adulterer)’ which was based upon a Sunnah Qawliyah and a Sunnah Fi’liyah that came from the Messenger (saw). The examples indicating their Ijmaa’ upon this matter are so many that they are innumerable.

Het Daleel Al-‘Aqliy (rationeel en intellectueel bewijs) heeft geleid naar en aangegeven dat de Boodschapper Muhammad ﷺ degene is die kwam met het wonder dat de Qur’aan is van Allah. Dit vertegenwoordigt een Qat’iy (definitief) bewijs dat hij de Boodschapper van Allah ﷺ is die naar ons is gestuurd. Het geloof (Iman) in zijn Boodschapperschap vereist de verplichting van gehoorzaamheid aan hem, het volgen van zijn oordeel en het accepteren van alles wat hij bracht, en zonder dat alles zou dit geloof (Iman) geen betekenis hebben. Het is ook omdat de Qur’aan, die een wonder is, van hem eist dat hij regeert en oordeelt naar alles wat Allah Ta’Aalaa heeft geopenbaard:

The Daleel Al-‘Aqliy (rational and intellectual evidence) has guided to and indicated that the Messenger Muhammad (saw) is the one who came with the miracle which is the Qur’aan from Allah. This represents a Qat’iy (definite) evidence that he is the Messenger of Allah (saw) sent to us. The Imaan (belief) in his Messengership necessitates the obligation of obedience to him, following his judgement and accepting all that he brought and without all of that, this Imaan would hold no meaning. It is also because the Qur’aan, which is a miracle, demands from him to rule and judge by all that Allah Ta’Aalaa had revealed:

Zijn profetische traditie (Sunnah) is van datgene wat Allah Ta’Aalaa heeft geopenbaard, wat Hij Ta’Aalaa hem in betekenis heeft ingegeven, waarna hij (Peace be upon him) het uitdrukte in zijn woorden, daden en instemming.

His Sunnah is from that which Allah Ta’Aalaa has revealed, which He Ta’Aalaa inspired to him in meaning and then he (saw) expressed it in his words, actions and consent.