De meningen die met betrekking tot de Naskh zijn aangenomen, zijn gebaseerd op de Adillah Ash-Shar’iyah uit de Kitaab en uit de profetische traditie (Sunnah). Bijgevolg hebben wij het voorkomen om diep in te gaan op sommige van de onregelmatige (Shaadh) meningen die niet gebaseerd zijn op een Daleel Naqliy of ‘Aqliy (tekstueel of rationeel bewijs (Daleel)).

The opinions that have been adopted in respect to the Naskh are based upon the Adillah Ash-Shar’iyah from the Kitaab and from the Sunnah. Consequently, as such we have avoided delving into some of the irregular (Shaadh) opinions that are not based upon a Daleel Naqliy or ‘Aqliy (textual or rational evidence).

Het volgende is een samenvatting van enkele meningen van de voorgaande geleerden (Ulama) met betrekking tot An-Naskh:

The following are in summary some of the opinions of the previous ‘Ulamaa in respect to An-Naskh:

Al-Imaam Ash-Shaafi’iy was de eerste die An-Naskh schriftelijk behandelde, en dat was in zijn ‘Ar-Risaalah’, die werd geschreven binnen het vakgebied van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh).

Al-Imaam Ash-Shaafi’iy was the first to discuss An-Naskh in writing and that was in his ‘Ar-Risaalah’ which was written in the subject area of Usool ul-Fiqh.

Hij beschouwt An-Naskh niet als het annuleren van de tekst, maar beschouwt het eerder als het overbodig maken van de rechtsregel (Hukm) van de tekst. AshShaafi’iy zei: “De Qur’aan wordt niet opgeheven behalve door de Qur’aan” en hij gebruikte als bewijs de twee Aayahs die we eerder hebben gebruikt. En hij zei: “Het is noodzakelijk dat er een profetische traditie (Sunnah) is die de Naasikh (de opheffer) onderscheidt van de Mansookh (de opgeheven) en dat is omdat de Naskh (opheffing) een type van een islamitische Shar’iyah-uitleg (Bayaan) is. Dat vereist een bewijs uit de profetische traditie (Sunnah) en het is noodzakelijk dat de laatste duidelijk wordt gemaakt en onderscheiden van de eerste met betrekking tot de twee teksten, terwijl het de profetische traditie (Sunnah) is die dat duidelijk maakt”.

He does not consider An-Naskh as the cancelling of the text but rather he regards it as making redundant the Hukm of the text. AshShaafi’iy said: “The Qur’aan is not abrogated except by the Qur’aan” and he used as evidence the two Aayahs that we used earlier. And he said: “It is necessary for there to be a Sunnah that makes clear and distinguishes the Naasikh (abrogator) from the Mansookh (abrogated) and that is because the Naskh (abrogation) is a type of Islamic Shar’iyah explanation (Bayaan). That requires an evidence from the Sunnah and it is necessary for the latter to be made clear and distinguished from the former in respect to the two texts whilst it is the Sunnah that makes that clear”.

Ash-Shaafi’iy is het oneens met de meerderheid van de rechtsgeleerden (Faqih) omdat hij stelt dat de Ahkaam van de profetische traditie (Sunnah) niet worden opgeheven, behalve door een profetische traditie (Sunnah) die gelijkwaardig is. Daarom heft de Qur’aan volgens hem de profetische traditie (Sunnah) niet op, en daarom zegt hij: “De profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah wordt niet opgeheven, behalve door de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah”. De reden achter deze visie, zoals Ash-Shaafi’iy uitlegde, was de vrees dat de profetische traditie (Sunnah) verouderd zou raken. Echter, zoals we eerder hebben uitgelegd, heft de Qur’aan de profetische traditie (Sunnah) wel op. Daarnaast waren de volgelingen van Ash-Shaafi’iy het oneens met de visie van hun imam en stond zij de opheffing van de profetische traditie (Sunnah) door de Qur’aan toe.

Ash-Shaafi’iy disagrees with the majority of the Fuqahaa as he establishes that the Ahkaam of the Sunnah are not abrogated except by a Sunnah like it. As such the Qur’aan does not abrogate the Sunnah in his view and due to that he says: “The Sunnah of the Messenger of Allah is not abrogated except by the Sunnah of the Messenger of Allah”. The reasoning behind this view, as AshShaafi’iy explained, was the fear attached to the Sunnah becoming obsolete. However, as we have explained previously the Qur’aan does abrogate the Sunnah. In addition, the followers of Ash-Shaafi’iy disagreed with the view of their Imaam and permitted the abrogation of the Sunnah by the Qur’aan.

De definitie van An-Naskh volgens Ibn Hazm is: “Het is de Bayaan (uitleg) dat de tijd van de eerste zaak ten einde is gekomen”. Volgens hem wordt de Bayaan (uitleg) verdeeld in twee categorieën: de Bayaan die Tafseel (detail) biedt voor het Mujmal (niet-gedetailleerde) en de Bayaan die Takhsees (specificatie) bevat voor het ‘Aamm (algemene). Het is op deze wijze dat volgens hem de twee teksten functioneren: de Naasikh (annulerende) tekst en de Mansookh (geannuleerde) tekst.

The definition of An-Naskh according to Ibn Hazm is: “It is the Bayaan (explanation) that the time of the first matter has come to and end”. In his view the Bayaan (explanation) is divided into two categories: The Bayaan that provides Tafseel (detail) for the Mujmal (undetailed) and the Bayaan that includes Takhsees (specification) for the ‘Aamm (general). It is in this way that according to him the two texts function: The Naasikh (abrogating) text and the Mansookh (abrogated) text.

En hij zegt: “Naskh (abrogatie) is een type van de soorten uitzondering, omdat het een tijd vrijstelt en deze specificeert met een handeling die in andere tijden niet aanwezig is. Dus bijvoorbeeld zijn uitspraak (peace be upon him): ‘Ik had jullie verboden de graven te bezoeken, maar (nu) bezoeken jullie ze’. Deze tekst legt het einde uit van de tijd van het verbod op het bezoeken van de graven, en de betekenis ervan heeft betrekking op de specificatie van tijd met de tekst waartoe de Profeet (Nabi) (peace be upon him) heeft geleid, waarin hij het bezoeken van de graven verbood”.

And he says: “The Naskh (abrogation) is a type from amongst the types of exception because it exempts a time and specifies it with an action that is not in other times. So for example his speech (saw): “I had forbidden you from visiting the graves but (now) visit them”. This text explains the end of the time of the forbiddance of visiting the graves and its meaning relates to the specification of time with the text that the Nabi (saw) guided to in which he forbade the visiting of the graves”.

Ibn Hazm was ook van mening dat de Qur’aan wordt opgeheven door de Khabar Al-Aahaad, omdat hij de gehele profetische traditie (Sunnah) als Qat’iy beschouwde. Hierdoor zijn de Khabar Al-Aahaad (naar zijn mening) Qat’iy zoals de Qur’aan, en kunnen ze daarom elk de ander opheffen.

Ibn Hazm also viewed that the Qur’aan is abrogated by the Khabar Al-Aahaad because he viewed all of the Sunnah as being Qat’iy. As such (in his view) the Khabar Al-Aahaad are Qat’iy like the Qur’aan and therefore each can abrogate the other,

Abu Muslim Al-Asfahaaniy stelde dat er geen Naskh in de Qur’aan is, omdat de Qur’aan als geheel Muhkam is en omdat er geen Tabdeel (vervanging) is voor de woorden van Allah. Hij presenteerde de Ayahs (verzen) die anderen hebben aangevoerd met de bewering dat zij abrogatie aantonen, en probeerde vervolgens de tegenstrijdigheid tussen de Naasikh en de Mansookh weg te nemen om vervolgens aan te tonen dat er geen abrogatie binnen deze verzen bestaat.

Abu Muslim Al-Asfahaaniy viewed that there is no Naskh in the Qur’aan because the Qur’aan as a whole is Muhkam and that there is no Tabdeel (substitution) for the words of Allah. He presented the Aayaat that others have brought stating that they show abrogation and then attempted to remove the contradiction between the Naasikh and the Mansookh and then show that there is no abrogation within them.

Deze vertegenwoordigen dan drie meningen van drie van de geleerden (Ulama) met betrekking tot An-Naskh: Ash-Shaafi’iy, Ibn Hazm en Al-Asfahaaniy.

These then represent three opinions of three of the ‘Ulamaa in respect to An-Naskh: Ash-Shaafi’iy, Ibn Hazm and Al-Asfahaaniy.

Er zijn ook verschillende meningen binnen de vertakkingen van An-Naskh, zoals het onderwerp van:

There are also different opinions in the branches of An-Naskh like the subject of: