We hebben reeds de Adillah Ash-Shar’iyah Al-Mu’tabarah (de bewijzen (Daleel) die in overweging worden genomen) behandeld, en dit zijn er vier: Al-Kitaab, As-Sunnah, de consensus (Ijma’) van de Sahaba en de analogie (Qiyas) waarvoor de grondreden (Illah) binnen de Shar’a (d.w.z. de tekst) wordt gevonden.

We have already dealt with the Adillah Ash-Shar’iyah Al-Mu’tabarah (the evidences given consideration to) and these are four: Al-Kitaab, As-Sunnah, Ijmaa’ As-Sahaabah and the Qiyaas for which the ‘Illah is found within the Shar’a (i.e. text).

Wat betreft wat sommige A’immah (imams) en Mujtahideen (zelfstandig rechtsgeleerden) beschouwden als de Adillah (bewijzen) en islamitische wetgevende bronnen, zij hebben geen bewijs (Daleel) geleverd voor de definitieve overlevering (en authenticiteit) van deze bewijzen met betrekking tot het feit dat zij van de Wahy (openbaring) zijn. In plaats daarvan hebben zij hun legitimiteit enkel afgeleid via Zhanniy (onzekere) bewijzen, die niet geschikt of geldig zijn om als bewijs (Daleel) in dit gebied en deze context te worden gebruikt. Dat komt doordat het Shar’i (islamitisch) bewijs (Daleel) een Asl (fundament) vertegenwoordigt uit de Usool van de sharia, en als zodanig is het vergelijkbaar met de geloofsleer (Aqeedah), die niet wordt vastgesteld en bewezen door iets anders dan Yaqeen (zekerheid). Bijgevolg moet er een Qat’iy (definitief) bewijs (Daleel) zijn dat erop wijst en ernaartoe leidt, opdat het als een bewijs (Daleel) kan worden beschouwd.

As for what some of the A’immah (Imaams) and Mujtahideen considered to represent Adillah and Islamic legislative sources, then they have not brought proof for the definite transmission (and authenticity) of these evidences in respect to them being from the Wahi. Rather they have only deduced their legitimacy by way of Zhanniy (indefinite) evidences which are not suitable or valid to be used as evidence in this area and context. That is because the Shar’iy Daleel represents an Asl (foundation) from the Usool of the Sharee’ah and as such it is like the Aqeedah which is not established and proven by other than Yaqeen (certainty). Consequently, there must be a Qat’iy (definite) Daleel that indicates and guides to it for it to be considered a Daleel (source).

Ondanks dat wordt een deductie die is gemaakt met behulp van iets anders dan de vier als bewijs (Daleel) beschouwde bronnen, welke een Shubhat Ad-Daleel (schijn van een bewijs) bevatten, nog steeds beschouwd als een islamitische (Shar’i) deductie, en de Ahkaam die volgens deze deductie zijn afgeleid, worden beschouwd als Ahkaam Shar’iyah omdat ze een Shubhat Daleel hebben. Een dergelijke afgeleide rechtsregel (Hukm) is niet bindend voor degene die het niet als een bewijs (Daleel) beschouwt, hoewel het niet is toegestaan te ontkennen dat het een Hukm Shar’iy vertegenwoordigt.

Despite that, deduction that has been made using other than the four considered evidences, which contain a Shubhat Ad-Daleel (semblance of an evidence), is still considered to represent a Shar’iy deduction and the Ahkaam that are deduced in accordance to it are considered to be Ahkaam Shar’iyah because they have a Shubhat Daleel. Such a deduced Hukm is not binding upon the one who does not consider it a Daleel although it is not permitted to deny that it represents a Hukm Shar’iy.

Bewijzen van dit type omvatten onder andere: Al-Istihsaan, Al-Masaalih Al-Mursalah, Shar’u Min Qablinaa, Al-‘Urf en Madh’hab As-Sahaabiy.

Evidences of this type include: Al-Istihsaan, Al-Masaalih Al- Mursalah, Shar’u Min Qablinaa, Al-‘Urf and Madh’hab As-Sahaabiy amongst others.

Iets of een zaak als goed beschouwen. Het wordt gebruikt voor datgene waartoe de mens geneigd is, zelfs als het in de ogen van anderen niet als goed wordt beschouwd.

To count/regard a thing or matter as being good. It is used for that which the human inclines towards and even if is not regarded as being good in the view of others.

De geleerden (Ulama) hebben Al-Istihsaan gedefinieerd in overeenstemming met hun standpunt hierover. De volgende zijn enkele van deze definities:

The ‘Ulamaa have defined Al-Istihsaan in accordance to their stance towards it. The following are some of these definitions:

1 - De definitie van de Hanafiyah: Abu-l-Hasan Al-Karkhi zei: ‘Al-Istihsaan is dat de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) afwijkt van een uitspraak in een Mas’alah (kwestie) die vergelijkbaar is met zaken waarover hij reeds heeft uitgesproken, vanwege een sterker aspect dat voorschrijft af te wijken van het eerste’.

1 - The definition of the Hanafiyah: Abu-l-Hasan Al-Karkhi said: ‘Al- Istihsaan is that the Mujtahid departs from ruling in a Mas’alah (issue) with the like of what he ruled upon its likes due to a stronger aspect that dictates departing from the first’.

2 - De definitie van de Maalikiyah: Ibn ul-Anbaariy definieerde het als: ‘Al-Istihsaan is het gebruik van een Maslahah Juz’iyah (gedeeltelijk belang) in tegenstelling tot een Qiyas Kulliy (omvattende analogie (Qiyas))’.

2 - The definition of the Maalikiyah: Ibn ul-Anbaariy defined it as: ‘Al-Istihsaan is the use of a Maslahah Juz’iyah (partial interest) as opposed to a Qiyaas Kulliy (comprehensive analogy)’.

3 – Al-Hanaabilah: Sommigen van hen definieerden het als: ‘Al-Istihsaan is het afwijken van de rechtsregel (Hukm) van een Mas’alah (kwestie) door af te wijken van zaken die er gelijkaardig aan zijn (d.w.z. wat er vergelijkbaar is) vanwege een specifiek (Khaass) islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel).

3 – Al-Hanaabilah: Some of them defined it as: ‘Al-Istihsaan is the departure from the Hukm of a Mas’alah (issue) departing from its likes (i.e. what is similar) due to a specific (Khaass) Daleel Shar’iy.

Uit de bovenstaande definities blijkt dat er met Al-Istihsaan twee zaken worden bedoeld:

From the above definitions it is apparent that two matters are intended in respect to Al-Istihsaan:

De eerste: de overgang van een Qiyas Jaliy (duidelijke analogie) naar een Qiyas Khafiy (verborgen of verborgen analogie), en zij noemen dit Al-Ihtisaan Al-Qiyaasiy.

The First: Departure from a Qiyaas Jaliy (evident analogy) to the Qiyaas Khafiy (hidden or concealed analogy) and they call this Al- Ihtisaan Al-Qiyaasiy.

Een voorbeeld hiervan:

An example of this:

Als twee partners een auto kochten van twee partners in de vorm van een schuld die op hen verschuldigd was, en vervolgens een van de twee partners aan wie geld verschuldigd was, bezit nam van een deel van deze schuld en vervolgens dit bedrag dat hij in bezit had genomen verloor voordat de partner zijn deel had genomen, wat is dan de rechtsregel (Hukm) daarvan met betrekking tot de analogie (Qiyas) Al-Jaliy en de analogie (Qiyas) Al-Khafiy die de volgelingen van Istihsaan aanhangen.

If two partners purchased a car from two partners in the form of a debt due upon them, then one of the two partners who were owed money took possession of a part of this debt and he then lost this amount that he had taken possession of before the partner took his share, what is the Hukm for that in respect to the Qiyaas Al-Jaliy and the Qiyaas Al-Khafiy which the followers of Istihsaan hold.

Met betrekking tot de Qiyas Al-Jaliy:

In respect to the Qiyaas Al-Jaliy:

De Qiyas Al-Jaliy (die de juiste analogie (Qiyas) vertegenwoordigt) bepaalt dat het geld dat door een van de twee partners verloren is gegaan, moet worden beschouwd als afkomstig uit de rekening van de twee partners, zodat het verlies gelijkmatig tussen hen beiden wordt gedeeld.

The Qiyaas Al-Jaliy (which represents the sound Qiyaas) dictates that the money lost by one of the two partners is to be considered to be from the account of the two partners so that the loss is shared equally between the two of them.

In overeenstemming met de Qiyas Al-Khafiy:

In accordance to the Qiyaas Al-Khafiy:

Het verloren geld wordt beschouwd als afkomstig uit het aandeel van degene die het alleen in bezit heeft genomen, terwijl de partner niet meedeelt in de kosten van het verlies als gevolg van Istihsaan. Dat komt omdat het naar hun mening van oorsprong niet bindend voor hem was om te delen met degene die het in bezit had genomen, maar dat het eerder zijn recht was om het geld dat door de bezitter in bezit was genomen achter te laten en vervolgens de schuldenaar te achtervolgen voor zijn aandeel, zonder enige rekening te houden met het verloren geld dat zijn partner in bezit had genomen.

The lost money is considered to be from the share of the one who took possession alone whilst the partner does not share in the cost of the loss as a result of Istihsaan. That is because, in their view, it was not binding for him to share with the one who took possession in origin but rather it was his right to leave the money that had been taken possession of by the possessor and then pursue the indebted for his share without paying any consideration to the lost money that his partner had taken possession of.

Daarom ligt de Bayyinah (het bewijs) bij de verkoper, en als de koper (zijn bewering) ontkent, dan is de Yameen (de eed) van hem vereist.

Therefore, the Bayyinah (proof) would be upon the seller and if the buyer denies (his claim) then the Yameen (oath) is required of him.

De uitzondering op dit kwestie met behulp van ‘Istihsaan’ is als volgt:

The exemption to this issue using ‘Istihsaan’ is as follows:

Dat zowel de verkoper als de koper een eed zweren, waarbij ieder van hen een eed zweert op de waarachtigheid van wat hij zegt, en dit is vanwege de uitspraak van de Boodschapper van Allah ﷺ:

That both the seller and the buyer swear an oath where each of them swears an oath upon the truthfulness of what he is saying and this is due to the statement of the Messenger of Allah (saw):

Deze rechtsregel (Hukm) is door sommigen beschouwd als een vertegenwoordiging van Istihsaan, terwijl het in werkelijkheid het terugverwijzen naar de profetische traditie (Sunnah) van de Boodschapper van Allah ﷺ vertegenwoordigt en een specificatie (Takhsees) van de Asl Al-Kulliy (algemene oorsprong) door de overlevering (Hadith).

This Hukm has been considered by some to represent Istihsaan whilst in reality it represents referring back to the Sunnah of the Messenger of Allah (saw) and a specification (Takhsees) of the Asl Al-Kulliy (general origin) by the Hadeeth.