4 – Dalaalat Ul-iqtidaa’ (indicatie van vereiste/noodzaak)
4 – Dalaalat Ul-iqtidaa’ (indication Of Requirement/necessity)
De definitie ervan:
Its definition:
Dalaalat ul-Iqtidaa’ is de Dalaalah (aanwijzing) van de Lafzh (woordluid) op een zaak waarbij de betekenis ervan niet standhoudt zonder de Taqdeer (bepaling) ervan. Deze noodzakelijke Taqdeer (bepaling) kan worden voorgeschreven door de Shar’a of kan worden voorgeschreven (d.w.z. noodzakelijk gemaakt) door de ‘Aql (rede), hetzij vanwege de Daroorah (noodzaak) van de Sidq (waarachtigheid) van de Mutakallim (spreker/bron van informatie), hetzij vanwege de Sihhah (juistheid) van het voorkomen van de Lafzh (woordluid) daardoor.
Dalaalat ul-Iqtidaa’ is the Dalaalah (indication) of the Lafzh upon a matter that its meaning does not stand up except by its Taqdeer (determination). This necessary Taqdeer (determination) could be dictated by the Shar’a or it could be dictated (i.e. made necessary) by the ‘Aql, either due to the Daroorah (necessity) of the Sidq (truthfulness) of the Mutakallim (source of speech/information) or due to the correctness (Sihhah) of the occurrence of the Lafzh (wording) through it.
Voorbeeld:
Example:
Allah (SWT) zei:
Allah (swt) said:
Verboden voor jullie (om mee te trouwen) zijn: jullie moeders, jullie dochters, jullie zusters, de zusters van jullie vader, de zusters van jullie moeder, de dochters van jullie broers, de dochters van jullie zusters… (An-Nisaa’ 23).
Forbidden to you (for marriage) are: your mothers, your daughters, your sisters, your father's sisters, your mother's sisters, your brother's daughters, your sister's daughters… (An-Nisaa’ 23).
Het Tahreem (verbod) wordt niet toegeschreven aan de essentie van de moeder zelf of de essentie van de dochter zelf (specifiek). Zoals zodanig dicteert deze Lafzh (formulering) binnen de Ayah (vers) dat vóór de Lafzh van ‘Ummahaatukum’ (jullie moeders) een noodzakelijke Lafzh wordt vastgesteld die de Shar’a heeft voorgeschreven, en dat is het verbod op de Nikaah (huwelijk) van de Ummahaat, Banaat, Akhawaat… (moeders, dochters, zusters…). Daarom is de Dalaalat ul-Iqtidaa’ niet de Dalaalah (aanwijzing) van de Lafzh in zijn vorm of in zijn betekenis, maar eerder door middel van een aanvullende of extra zaak die wordt vastgesteld of geëvalueerd (Taqdeer) om te bestaan binnen de spraak, zodat dat wat van de spraak wordt vereist standhoudt (d.w.z. een correcte betekenis wordt begrepen) volgens de Shar’a.
The Tahreem (prohibition) is not attributed to the essence of the mother herself or the essence of the daughter herself (specifically). As such, this Lafzh (wording) present within the Aayah dictates that before the Lafzh of ‘Ummahaatukum’ (your mothers) a necessary Lafzh is determined that the Shar’a has dictated and that is the prohibition of the Nikaah (marriage) of the Ummahaat, Banaat, Akhawaat… (mothers, daughters, sisters…). Therefore, the Dalaalat ul-Iqtidaa’ is not the Dalaalah (indication) of the Lafzh in its form or in its meaning but rather by way of an additional or extra matter that is determined or evaluated (Taqdeer) to exist within the speech so that what is required from the speech stands up (i.e. a correct meaning is understood) according to the Shar’a.
Nog een voorbeeld:
Another example:
De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
The Messenger of Allah (saw) said:
Degene die niet de vasten voornemen neemt vóór de Fajr, voor hem is er geen vasten (Ahmad, Abu Dawud, At-Tirmidhi en An-Nasaa’i).
The one who does not resolve (intend) the fast before Fajr there is no fasting for him (Ahmad, Abu Dawud, At-Tirmidhi and An-Nasaa’i).
Het vasten zonder de Niyah (intentie) wordt niet beschouwd als een geldig vasten, zoals duidelijk wordt gemaakt in de overlevering (Hadith), ongeacht het onthouden van voedsel, drank en alle zaken die het vasten verbreken. Dat is zelfs wanneer de handeling van het vasten feitelijk heeft plaatsgevonden en de beoordeling daarom dicteert dat: er geen geldigheid is aan het vasten van de persoon.
The fasting without the Niyah (intention) is not considered to be a valid fast as made clear in the Hadeeth irrespective of abstaining from food, drink and all matters that break the fast. That is even though the act of fasting has actually taken place and as such the evaluation dictates that: There is no validity to the person’s fast.
Nog een voorbeeld:
A further example:
De Boodschapper van Allah ﷺ zei:
The Messenger of Allah (saw) said:
Voorwaar, Allah heeft van mijn moslimgemeenschap (Ummah) de fout, de vergetelheid en datgene waarover zij werden gedwongen, weggenomen (Geverifieerd als Saheeh door Al-Haakim).
Verily Allah has lifted from my Ummah the mistake, the forgetfulness and that which they were compelled/forced upon (undertaking) (Verified as Saheeh by Al-Haakim).
De Zhaahir (de schijnbaar aangegeven betekenis) in de tekst van de overlevering (Hadith) geeft aan dat fouten, vergeetachtigheid en dwang niet bestaan of niet voorkomen binnen de moslimgemeenschap (Ummah), hoewel die betekenis niet juist is. De realiteit spreekt dit tegen, aangezien er onder de moslimgemeenschap (Ummah) mensen zijn die fouten maken, dingen vergeten en door dwang worden gedwongen om bepaalde handelingen of zaken te verrichten.
The Zhaahir (apparent indicated meaning) in the speech of the Hadeeth indicates that the mistake, forgetfulness and compulsion do not exist or occur within the Ummah although that meaning is not correct. The reality contradicts that as there are amongst the Ummah those who make mistakes, forget and are forced through coercion to undertake certain acts or matters.
De Sidq (waarachtigheid) van de spraak en de juistheid van de Kalaam (spraak) vereisen dat een essentieel weggelaten woord wordt vastgesteld en verondersteld (Taqdeer), en dit is het woord ‘Hukm’ (rechtsregel), zodat de betekenis van de nobele Hadeeth is: ‘De Hukm (rechtsregel) van deze zaken is opgeheven van mijn Ummah (moslimgemeenschap) voor degenen bij wie het voorkomt (d.w.z. de fout, vergeetachtigheid en dwang), en dus zal de persoon niet gestraft worden in de Dunyaa (het leven van deze wereld) en zal er geen zonde als gevolg daarvan zijn in het hiernamaals (Akhirah). De Lafzh ‘Hukm’ wordt daarom vastgesteld in overeenstemming met de vereisten van de Sidq (waarachtigheid) van de spraak, en deze Dalaalah wordt beschouwd als Dalaalat ul-Iqtidaa’.
The Sidq (truthfulness) of the speech and correctness of the Kalaam (speech) dictates that an essential omitted word be determined and presumed (Taqdeer) and this is the word ‘Hukm’ (judgment) so that the meaning of the Noble Hadeeth is: ‘The Hukm (judgment) of these matters is lifted from my Ummah from those that it occurs from (i.e. the mistake, forgetfulness and compulsion) and so the person will not be punished in the Dunyaa (life of this world) and there will be no sin as a result of it in the Aakhirah (hereafter). The Lafzh ‘Hukm’ is therefore determined in accordance to the dictates of the truthfulness (Sidq) of the speech and this Dalaalah is considered to be Dalaalat ul-Iqtidaa’.
Nog een voorbeeld:
Another example:
Allah (SWT) zegt:
Allah (swt) says:
En vraag de stad/het dorp (Yusuf 82).
And ask the town/village (Yusuf 82).
De Taqdeer (bepaling) moet hier worden gemaakt met de betekenis: ‘Vraag de ‘mensen’ van de stad’, zodat de juistheid van wat is uitgesproken rationeel is; dit komt doordat de Qaryah (stad) geen verstand heeft en niet bevraagd kan worden. De Dalaalat ul-Iqtidaa’ van dit vers (Ayah) geeft aan dat bedoeld wordt om de mensen van de stad te vragen en niet de stad zelf, zodat de uitspraak rationeel correct kan zijn (en begrepen kan worden).
The Taqdeer (determination) has to be made here with the meaning: ‘Ask the ‘people’ of the town’ so that the correctness of what has been uttered is rational and that is because the Qaryah (town) does not have a mind and is not questioned. The Dalaalat ul-Iqtidaa’ of this Aayah indicates that what is meant is to ask the people of the town and not the town itself so that the speech can be rationally correct (and understood).