- De Mu’atazilah en de volgelingen van Al-Imaam Abu Haneefah zeiden:

- The Mu’atazilah and the followers of Al-Imaam Abu Haneefah said:

Dat de Naskh vóór At-Tamakkun (consolidatie) niet is toegestaan. Zij zeiden dat dit type Nash een onmogelijkheid is, omdat het bevelen aan de Mukallaf over een zaak op een bepaald moment vereist dat hij het als Hasan beschouwt, terwijl het verbieden van hem voor diezelfde zaak op datzelfde moment vereist dat hij het als Qabeeh (lelijk) beschouwt. Hierdoor zou dezelfde handeling door dezelfde persoon op hetzelfde moment zowel Hasan als Qabeeh zijn, wat tegenstrijdig is en niet mogelijk is.

That the Naskh before At-Tamakkun (consolidation) is not permitted. They said that this type of Nash is an impossibility because commanding the Mukallaf with a matter at a time demands that he views it as Hasan whilst forbidding him from the same matter in that time requires that he views it as Qabeeh (ugly). As such the same one action by the same person at the same time would be both Hasan and Qabeeh which is contradictory and not possible.

De meerderheid, waaronder de Ashaa’irah, de Hanaabilah, Al-Aamadiy en Al-Imaam Al-Haramayn, stelden dat Naskh vóór de handeling mogelijk is en dat onmogelijkheid daar niet als gevolg van wordt gebouwd. Om dit standpunt te ondersteunen, gebruikten zij als bewijs het verhaal van de offergave van Isma’eel (as), aangezien Allah Ta’Aalaa Ibrahim (as) had bevolen zijn zoon te offeren en hem daarvan had afgehouden voordat hij de handeling verrichtte, en zijn zoon had vervangen door een groot ram.

- The majority including the Ashaa’irah, the Hanaabilah, Al-Aamadiy and Al-Imaam Al-Haramayn said that the Naskh before the action is possible and that an impossibility is not built upon that as a consequence. To support this view, they used as evidence the story of the sacrificial slaughter of Isma’eel (as) as Allah Ta’Aalaa had commanded Ibrahim (as) to slaughter his son and then averted him from that before undertaking the action and exchanged his son with a great ram.

Het kan hier worden opgemerkt dat de geleerden (Ulama) (theoretische) regels hadden vastgesteld

It can be noticed here that the ‘Ulamaa had laid down (theoretical)

veronderstellingen en begon daarover een discussie. Dit is ondanks het feit dat de Ahkaam Ash-Shar’iyah praktische rechtsregels (Hukm) vertegenwoordigen die worden toegepast op waarneembare realiteiten. Het zou beter en waardiger voor hen geweest zijn om de realiteit van An-Naskh te onderzoeken en te bestuderen zoals deze te vinden is in de Kitaab en de profetische traditie (Sunnah) en de realiteiten waarin het werd toegepast, net zoals de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn metgezellen (Sahabah) (moge Allah tevreden met hen zijn) die na hem kwamen, gewoonlijk deden.

suppositions and then began a discussion around them. This is despite the Ahkaam Ash-Shar’iyah representing practical rulings that are applied upon sensed realities. It would have been better and more worthy of them to have looked into and examined the reality of AnNaskh as found in the Kitaab and the Sunnah and the realities that it was applied in, just as the Messenger of Allah (saw) and his Sahaabah (rah) who came after him used to do.