De Tareeqah (methodologie) van de Fuqahaa’ met betrekking tot de 'Ilm van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh)
Tareeqah (methodology) of the Fuqahaa’ in respect to the ‘Ilm of Usool ul-Fiqh
Wat betreft de tweede methodologie, dan is dit de Tareeqah van Al Fuqahaa’, die de volgelingen van imam Abu Haneefah volgden bij het vastleggen van de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) van hun rechtsschool (Madhhab). Zij gingen te werk volgens deze methode door te kijken naar de effecten van de Furoo’ (takken) en door uit te leggen dat de grondbeginselen van de jurisprudentie (Usul al-Fiqh) dienen om de takken te ondersteunen en om de juistheid van de zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) daarin te bevestigen. Deze Tareeqah stelt de Qawaa’id Al-Usooliyah vast in het licht van wat er is overgeleverd uit de takken van hun A’immah (imams), terwijl zij beweren dat deze de Qawaa’id (principes) vertegenwoordigen waar die imams rekening mee hielden toen zij de takken afleidden en deduceerden die de Ahkaam Ash-Shar’iyah vertegenwoordigen. De principes vertegenwoordigen daarom Usool die voortkwamen na de aanwezigheid van de Ahkaam Ash-Shar’iyah en die voortkwamen als resultaat van deductie gemaakt uit de takken.
As for the second methodology then it is the Tareeqah of Al Fuqahaa’ which the followers of Al-Imaam Abu Haneefah followed when placing down the Usool ul-Fiqh of their Madh’hab. They proceeded upon this method by looking at the effects of the Furoo’ (branches) and by explaining that Usool ul-Fiqh is to serve the branches and to affirm the soundness of the Ijtihaad in them. This Tareeqah establish the Qawaa’id Al-Usooliyah in light of what has been transmitted from the branches from their A’immah (Imaams) whilst claiming that these represent the Qawaa’id (principles) which those A’immah paid regard to when they extracted and deduced the branches which represent the Ahkaam Ash-Shar’iyah. The principles therefore represent Usool which came after the presence of the Ahkaam Ash-Shar’iyah and which came as a result of deduction made from the branches.
Het volgende werd vermeld in het boek Usool al-Fiqh door Al Imam Abu Zahrah: “Op deze manier verschilt de Usool van de Hanafiyah van de Usool van de Shaafi’iyah, aangezien de Usool Ash-Shaafi’iyah een methodologie was voor Istinbaat (deductie) en deze controleerde. Wat betreft de methode van de Hanafiyah, deze was niet controlerend over de vertakkingen nadat deze waren vastgelegd. Dit betekent dat zij de Qawaa’id (principes) deduceerden waarop hun rechtsschool (Madhhab) was gebouwd en deze verdedigden. Zij vertegenwoordigen daarom maatstaven (Maqaayees) die zijn vastgesteld (Muqarrarah) en geen maatstaven die controlerend zijn (Haakimah)”.
The following was mentioned in the book of Usool ul-Fiqh by Al Imam Abu Zahrah: “In this way the Hanafiyah Usool differs from the Shaafi’iyah Usool as the Usool Ash-Shaafi’iyah was a methodology for Istinbaat (deduction) and was controlling over it. As for the method of the Hanafiyah then it was not controlling over the branches after it was were recorded. This means that they deduced the Qawaa’id (principles) upon which their Madh’hab had been built upon and defended them. They therefore represent measures (Maqaayees) that have been established (Muqarrarah) and not measures that are controlling (Haakimah)”.
En de mannelijke dief en de vrouwelijke dief, snijd hun handen af (Al-Maa’idah 38).
And the male thief and female thief cut off their hands (Al-Maa’idah 38).
En dit werd geopenbaard naar aanleiding van het incident van de diefstal van het schild of de mantel van Safwaan.
And this was revealed in relation to the incident of the theft of the shield or cloak of Safwaan.
3) De Kaffaarah (verzoening) voor Azh-Zhihaar is het vrijlaten van een slaaf, en voor degene die dat niet tot zijn beschikking heeft, dan het vasten gedurende twee opeenvolgende maanden. De Hukm (rechtsregel) hiervoor werd genomen uit de Qawl van Allah Ta’Aalaa:
3) The Kaffaarah (expiation) of Azh-Zhihaar being the freeing of a slave and for the one who does not have that at his disposal, then fasting for two consecutive months. The Hukm for this was taken from the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
Degenen onder jullie die Zhihaar uitspreken [om zich] van hun vrouwen te scheiden - zij zijn niet [gevolglijk] hun moeders.... (Al-Mujaadalah 2).
Those who pronounce Zhihaar among you [to separate] from their wives - they are not [consequently] their mothers.... (Al-Mujaadalah 2).
Tot vers vier uit soera Al-Mujaadalah. En dit werd geopenbaard in relatie tot Maslamah Bin Sakhr.
Until Aayah four from Soorah Al-Mujaadalah. And this was revealed in relation to Maslamah Bin Sakhr.
4) Onderling vloeken (Al-Mulaa’anah of Li’aan) tussen een echtgenoot en echtgenote, waarvan de rechtsregel (Hukm) is afgeleid uit de Qawl van Allah Ta’Aalaa:
4) Mutual cursing (Al-Mulaa’anah or Li’aan) between a husband and wife, the Hukm of which is taken from the Qawl of Allah Ta’Aalaa:
En degenen die hun vrouwen beschuldigen [van overspel] en geen getuigen hebben behalve henzelf – dan moet de getuige van een van hen vier eedafleggingen bij Allah zijn dat hij werkelijk tot de waarheidsgetrouwen behoort (An-Noor 6).
And those who accuse their wives [of adultery] and have no witnesses except themselves - then the witness of one of them [shall be] four testimonies [swearing] by Allah that indeed, he is of the truthful (An-Noor 6).
Tot vers (Ayah) 9 van soera An-Noor. Dit werd geopenbaard in relatie tot Hilaal Bin Umayyah.
Until Aayah 9 of Soorah An-Noor. This was revealed in relation to Hilaal Bin Umayyah.
De Adillah (bewijzen (Daleel)) voor deze Ahkaam kwamen in algemene Alfaazh (woordelijke uitdrukkingen) in de volgorde van: 'Als de huid gelooid wordt... En de mannelijke dief en de vrouwelijke dief... Degenen die Zhihaar verrichten... Degenen die hun vrouwen beschuldigen...' Echter, elk bewijs (Daleel) werd onthuld voor een specifieke Sabab (oorzaak) en deze Asbaab (oorzaken) waren in de volgorde van: 'De schapen van Maymoonah (ra)... De mantel van Safwaan... Maslamah Bin Sakhr... Hilaal Bin Umayyah...' Echter, de Sahabah (metgezellen (Sahabah)) en de Taabi’een die na hen kwamen, pasten al deze Ahkaam toe op elke handeling (hiervan) die de moslims deden. Als zodanig stelden zij de Qaa’idah Al-Usooliyah (Usooli-principe) vast van:
The Adillah (evidences) for these Ahkaam came in general Alfaazh (worded expressions) in the order of: If the hide is tanned... And the male thief and female thief... Those who do Zhihaar... Those who accuse their wives...’ However, each Daleel (evidence) was revealed for a specific Sabab (cause) and these Asbaab (causes) were in the order of: ‘The sheep of Maymoonah (ra)... The cloak of Safwaan... Maslamah Bin Sakhr... Hilaal Bin Umayyah...’ However, the Sahaabah and the Taabi’een who came after them applied all of these Ahkaam upon every action (of these) that the Muslims did. As such they put down the Qaa’idah Al-Usooliyah (Usooli principle) of:
‘De belangrijkheid/overweging (Ibrah) ligt in de algemeenheid van de bewoording (Lafzh) en niet in de specifiekheid van de aanleiding (Sabab)’.
‘The importance/consideration (Ibrah) is in the generalness of the expression (Lafzh) and not the specificity of the Sabab (cause)’.
De geleerden (Ulama) kwamen tot deze Qaa’idah (principe) via de Tareeqah (methode) van de Fuqaha door de Ahkaam Ash Shar’iyah te onderzoeken, waarvan de gedetailleerde bewijzen (Daleel) werden geopenbaard voor een specifieke aanleiding, maar waarvan de bewoordingen van het bewijs (Daleel) op algemeenheid wezen.
The ‘Ulamaa arrived at this Qaa’idah (principle) through the Tareeqah (method) of the Fuqahaa by examining the Ahkaam Ash Shar’iyah, the detailed evidences of which, were revealed for a specific cause but the worded expressions of the Daleel indicated generality.
Daarom, in relatie tot de overlevering (Hadith) van de Boodschapper van Allah ﷺ:
Therefore, in relation to the Hadeeth of the Messenger of Allah (saw):
Een natie die haar (bestuurs)zaken aan een vrouw toevertrouwt, zal nooit slagen.
A nation that entrusts its (ruling) affairs to a woman will never succeed
Als iemand zou beweren dat dit specifiek is voor de dochter van Kisraa, die de Perzische heerschappij overnam na haar vader in de tijd van de Boodschapper ﷺ, dan zouden wij als antwoord zeggen: ‘De overweging (Al-‘Ibrah) ligt in de algemeenheid van de bewoordingen en niet in de specifiekheid van de aanleiding’. Dat komt omdat de bewoording: ‘Nooit zal een natie slagen’ algemeenheid aangeeft, omdat het Nakirah (onbepaald) is in de context van ontkenning (Nafy). Daarom is het voor een vrouw niet toegestaan om enige heersende positie in de Islam in te nemen, zodat zij de kalief of een Waali wordt.
If someone was to say that this is specific to the daughter of Kisraa who took over the Persian rule after her father in the time of the Messenger (saw) then we would say in response that: ‘The consideration (Al-‘Ibrah) is in the generality of the expressions and not the specificity of the cause’. That is because the expression: ‘Never will a nation succeed’ indicates generality because it is Nakirah (indefinite) in the context of negation (Nafy). Therefore, it is not permissible for a woman to assume any position of ruling in Islaam so as to become the Khalifah or a Waali.