Ayat-ayat ini memulakan satu bahagian yang lebih mendedahkan hakikat golongan Kitab terdahulu, khususnya orang Yahudi dan Nasrani. Ia menonjolkan kepercayaan mereka yang menyeleweng dan perbuatan jahat mereka, serta menetapkan asas hubungan yang mungkin wujud antara mereka dengan Nabi ﷺ dan masyarakat Islam, dengan menggariskan tanggungjawab Nabi ﷺ dan orang Islam dalam berurusan dengan mereka. Bahagian ini juga menyatakan beberapa prinsip asas akidah serta tindakan yang sepatutnya diambil oleh masyarakat Islam terhadap kepercayaan yang menyeleweng.

These verses begin a passage which further exposes the reality of the people of earlier Scriptures, particularly the Jews and Christians. It highlights their deviant beliefs and evil deeds and establishes the basis of the relationship that may exist between them and the Prophet and the Muslim community, outlining the duties of the Prophet and the Muslims in dealing with them. The passage also states a number of basic principles of faith and of the actions the Muslim community should take against deviant beliefs.

Tuhan menyeru Nabi dan memberinya tugas untuk menyampaikan segala yang telah diwahyukan kepadanya oleh Tuhannya, tanpa menyimpan apa pun untuk dirinya sendiri dan tanpa menangguhkan apa pun atas sebarang sebab atau keadaan tertentu. Jika beliau ﷺ tidak melaksanakan perintah-Nya, sekalipun didorong oleh keinginan untuk mengelakkan konflik, beliau tidak akan menyampaikan risalah-Nya. Sebahagian daripada apa yang diperintahkan kepada Nabi ﷺ untuk disampaikan ialah memberitahu kaum pemilik wahyu-wahyu terdahulu bahawa mereka tidak mempunyai apa-apa pegangan melainkan jika mereka melaksanakan Taurat, Injil, dan apa yang telah diwahyukan kepada mereka oleh Tuhan mereka. Beliau diperintahkan untuk menyatakan kenyataan ini dengan cara yang paling jelas dan tegas.

God addresses the Prophet giving him the task of conveying everything that has been revealed to him by His Lord, keeping nothing for himself and delaying nothing for any particular reason or circumstance. If he does not act on His instructions, even though he may be motivated by the desire to avoid conflict, he would not be delivering His message. Part of what the Prophet has been commanded to convey, was to tell the people of earlier revelations that they had nothing to stand on unless they implemented the Torah, the Gospel, and what had been revealed to them by their Lord. He was to make this statement in the clearest and most decisive of terms.

Lebih-lebih lagi, Nabi ﷺ juga akan mengisytiharkan bahawa dengan mengingkari perjanjian mereka dengan Tuhan dan dengan membunuh nabi-nabi, orang Yahudi telah menolak iman dan menjadi kafir. Orang Kristian juga berbuat demikian, dengan mendakwa bahawa Jesus Christ, anak Mary, ialah Tuhan itu sendiri, dan dengan menyatakan bahawa Tuhan ialah salah satu daripada tiga serangkai. Nabi ﷺ juga akan mengisytiharkan bahawa Jesus, (semoga sejahtera ke atasnya), telah memberi amaran kepada Bani Israil supaya tidak menyekutukan Tuhan dengan sekutu. Lebih-lebih lagi, Tuhan telah menafikan kemasukan ke Syurga kepada semua mereka yang menisbahkan sekutu kepada-Nya. Baginda ﷺ juga akan mengisytiharkan bahawa Bani Israil telah dilaknat oleh kedua-dua Daud dan Jesus, kerana pelanggaran mereka.

Wahai Rasul! Sampaikanlah apa yang telah diturunkan kepadamu dari Tuhanmu. Jika engkau tidak melakukannya, maka engkau tidak menyampaikan risalah-Nya. Allah memelihara engkau dari manusia. Sesungguhnya Allah tidak memberi petunjuk kepada kaum yang kafir. Katakanlah: Wahai Ahli Kitab! Kamu tidak berpijak pada suatu dasar pun selagi kamu tidak menegakkan Taurat dan Injil serta apa yang diturunkan kepadamu dari Tuhanmu. Apa yang diturunkan kepadamu dari Tuhanmu itu pasti menambah kedurhakaan dan kekafiran bagi kebanyakan mereka. Maka janganlah engkau berduka cita terhadap kaum yang kafir itu. Sesungguhnya orang-orang yang beriman, orang-orang Yahudi, orang-orang Sabiin dan orang-orang Nasrani, siapa saja di antara mereka yang beriman kepada Allah dan hari akhir serta beramal saleh, mereka tidak ada rasa takut pada mereka dan mereka tidak bersedih hati. (Ayat 67-69)

Messenger, proclaim what has been revealed to you by your Lord. For, unless you do it fully, you will not have delivered His message. God will protect you from all men. God does not guide those who reject faith. Say: People of earlier revelations! You have no ground to stand upon unless you observe the Torah and the Gospel and that which has been revealed to you by your Lord. That which is revealed to you by your Lord is bound to make many of them even more stubborn in their arrogance and disbelief. But do not grieve for unbelieving folk. Those who believe, and those who are Jews, and the Sabians, and the Christians — anyone who believes in God and the Last Day and does what is right shall have no fear, nor shall they grieve. (Verses 67-9)

Nabi ﷺ diberi arahan yang jelas untuk menyampaikan segala yang telah diwahyukan kepadanya oleh Tuhannya, tanpa sebarang keraguan atau berselindung ketika baginda menyatakan kebenaran.

The Prophet is given clear instructions to convey all that has been revealed to him by His Lord, allowing no room for any reservations as he declares the truth.

Jika tidak, dia tidak akan menunaikan tugasnya sebagai seorang Rasul yang diamanahkan untuk menyampaikan risalah Tuhan. Tuhanlah yang akan melindunginya daripada seluruh umat manusia.

Otherwise, he would not be fulfilling his duty as a Messenger entrusted with conveying God’s message. It is God who will protect him against all mankind.

Sesiapa yang mendapat perlindungan Tuhan tidak perlu takut kepada manusia lain, yang sebenarnya lemah tidak berdaya.

Whoever enjoys God’s protection has nothing to fear from other humans, powerless as they are.

Dalam perkara akidah, kalimah kebenaran mesti sentiasa jelas dan tegas, dan mesti dinyatakan sepenuhnya. Biarlah sesiapa yang menentangnya berkata apa yang dia mahu, dan biarlah musuh-musuhnya melakukan apa yang mereka mampu; kalimah iman yang benar tidak sekali-kali akan berkompromi demi memenuhi kehendak nafsu manusia. Ia mesti dinyatakan dengan jelas supaya ia menembusi hati manusia dengan kekuatan.

Dua ayat ini yang membuka bahagian ini membawa kita kembali kepada persoalan kemungkinan menjalin pakatan atau hubungan perlindungan antara orang Islam dengan mereka yang menerima wahyu daripada Tuhan. Kita perlu meneliti semula persoalan ini dalam cahaya tugas yang diamanahkan kepada Rasulullah ﷺ untuk menyampaikan risalah-Nya secara lengkap, dan hasil yang dijangkakan daripada usahanya. Ini bermakna ramai daripada mereka akan menjadi lebih degil dalam kesombongan dan kekufuran mereka.

These two verses with which the passage opens bring us back to the question of the possibility of forging an alliance or a relationship of patronage between Muslims and those who received revelations from God. We need to look afresh at this question in the light of the task assigned to God’s Messenger of delivering His message in full and the expected result of his endeavours. This is expected to mean that many of them will grow even more stubborn in their arrogance and disbelief.

Kita dapati, pertama sekali, bahawa Tuhan sendiri menyatakan bahawa golongan yang menerima wahyu terdahulu tidak mempunyai pegangan apa-apa sehingga mereka melaksanakan Taurat dan Injil serta segala yang diwahyukan kepada mereka oleh Tuhan mereka. Dengan kata lain, mereka tidak mempunyai pegangan apa-apa sehingga mereka menerima agama terakhir sebagai akibat logik daripada pelaksanaan kitab suci mereka. Perkara ini dijelaskan dengan sangat terang apabila mereka diseru, di beberapa tempat dalam al-Qur'an, supaya beriman kepada Tuhan dan Nabi ﷺ. Oleh itu, dalam keadaan mereka sekarang, mereka tidak boleh digelar sebagai pengikut agama yang bersumberkan ketuhanan, dan mereka tidak mempunyai agama yang diterima oleh Tuhan. Tuhan mengetahui bahawa apabila mereka dihadapkan dengan fakta ini, ramai daripada mereka akan menjadi lebih degil dalam kesombongan dan kekufuran mereka. Namun begitu, Tuhan telah memerintahkan Rasul-Nya ﷺ supaya menghadapkan mereka dengan fakta ini secara paling terus terang, tanpa rasa menyesal atas apa-apa kesan yang mungkin timbul daripadanya.

We find first of all that God Himself states that the people of earlier revelations have nothing to stand on until they have implemented the Torah and the Gospel and all that was revealed to them by their Lord. In other words, they have nothing to stand on until they have adopted the final religion as a logical consequence of their implementation of their Scriptures. This is made absolutely clear by calling on them, in several places in the Qur’ān, to believe in God and the Prophet. Hence, in their present status, they cannot be described as followers of a Divine faith and they do not have a religion acceptable to God. God knows that confronting them with this fact will cause many of them to be even more stubborn in their arrogance and in their disbelief. Nevertheless, God has commanded His Messenger to confront them with this fact in the frankest of manners, feeling no regrets as a result of what it may cause.

Bahagian pertama petikan ini diakhiri dengan pernyataan yang jelas tentang iman yang diterima oleh Tuhan daripada manusia, tanpa mengira apa pun nama yang mereka sandang sebelum kedatangan risalah Nabi terakhir ﷺ. Itulah iman yang menyatukan manusia dari segala agama dan mazhab dalam sejarah zaman dahulu. "Sesungguhnya orang-orang yang beriman, orang-orang Yahudi, orang-orang Sabiin dan orang-orang Nasrani, sesiapa sahaja yang beriman kepada Allah dan Hari Akhirat serta beramal soleh, mereka tidak akan merasa takut dan tidak akan bersedih hati." (Ayat 69)

This first part of the present passage concludes with a clear statement of the faith which God accepts from people, regardless of what they were called before the message of the last Prophet. It was the faith which united people of all creeds and doctrines in ancient history. “Those who believe, and those who are Jews, and the Sabians, and the Christians — anyone who believes in God and the Last Day and does what is right shall have no fear, nor shall they grieve.“ (Verse 69)

"Orang-orang yang beriman" merujuk kepada umat Islam, dan orang-orang Yahudi ialah pengikut Nabi Musa. Istilah Sabiin, menurut kebanyakan pendapat, merujuk kepada mereka yang meninggalkan penyembahan berhala sebelum risalah Nabi Muhammad ﷺ, dengan menyembah Tuhan Yang Esa, tanpa mengikut sebarang akidah tertentu. Terdapat segelintir orang Arab dalam kalangan mereka. Orang-orang Kristian ialah mereka yang mengikut Nabi Isa Almasih (selawat dan salam ke atasnya).

The passage names four groups: “those who believe” refers to Muslims, and the Jews are the followers of the Prophet Moses. The term Sabians refers, most probably, to those who abandoned the worship of idols before the Prophet Muĥammad’s message, worshiping God alone, following no particular creed. There were a handful of Arabs among them. The Christians are those who followed the Prophet Jesus Christ (peace be upon him).

Ayat ini menyatakan bahawa apa pun akidah mereka, mereka yang beriman kepada Tuhan dan Hari Akhirat serta melakukan kebaikan — dan secara tersirat difahami di sini serta dinyatakan secara jelas di tempat lain dalam al-Qur’an bahawa mereka telah melakukannya selaras dengan risalah Nabi yang terakhir ﷺ — akan memperoleh keselamatan: “tiada ketakutan ke atas mereka, dan mereka tidak akan berdukacita.” (Ayat 69) Mereka tidak perlu bimbang tentang apa yang pernah mereka lakukan dahulu atau di bawah gelaran apa mereka dikelaskan. Gelaran yang paling penting ialah yang terakhir.

This verse states that whatever their creed was, those who believe in God and the Last Day and do what is right — and it is implicitly understood here and explicitly elsewhere in the Qur’ān that they have done that in accordance with the final Prophet’s message — will attain salvation: “shall have no fear, nor shall they grieve.” (Verse 69) They need not worry about what they used to do or under what title they were classified. The most important title is the last one.

Demikianlah keadaan orang Yahudi di kalangan Ahli Kitab. Keadaan orang Nasrani dijelaskan dalam surah ini dengan cara yang sangat tegas, yang jelas selaras dengan nada umum surah ini dan dengan persoalan yang sedang dibahas.

Such was the situation with regard to the Jews among the people of earlier revelations. The situation with regard to Christians is explained in the sūrah in a most decisive manner which clearly fits with its general tone and with the question under discussion.

Awal surah ini, mereka yang mendakwa bahawa Al-Masih, anak Maryam, adalah Tuhan digambarkan sebagai kafir. Pada peringkat ini, gambaran tersebut ditegaskan semula berkenaan mereka yang mendakwa bahawa Tuhan adalah satu daripada tiga dalam suatu triniti, atau mendakwa bahawa Nabi Isa Kristus, anak Maryam, adalah Tuhan itu sendiri. Surah ini menggabungkan perkara ini dengan kesaksian Nabi Isa (alaihissalam) bahawa mereka adalah kafir. Baginda memberi amaran kepada mereka supaya tidak menisbahkan ketuhanan kepada sesiapa pun selain Tuhan Yang Maha Agung. Baginda mengakui dengan sangat jelas bahawa Tuhan adalah Tuhannya dan Tuhan mereka. Ini diakhiri dengan amaran daripada Tuhan sendiri supaya mereka tidak meneruskan kekufuran mereka, yang diwakili oleh kenyataan mereka sendiri yang tidak boleh diucapkan oleh orang yang beriman kepada Tuhan dan kepada agama yang benar.

Early in the sūrah, those who claim that the Christ, son of Mary, was God are described as unbelievers. At this point, this description is re-emphasised with regard to those who claim that God is a third of a trinity or allege that Jesus Christ, son of Mary, was God Himself. The sūrah combines this with a testimony by Jesus (peace be upon him) that they are unbelievers. He warns them against ascribing Divinity to anyone other than God Almighty. He acknowledges very clearly that God is his Lord and their Lord. This is concluded by a warning by God Himself against continuing with their unbelief represented by their own statements which cannot be uttered by people who believe in God and in the right faith.

Sesungguhnya kafirlah orang-orang yang berkata: "Tuhan ialah Al-Masih, anak Maryam." Al-Masih sendiri berkata: Wahai Bani Israil, sembahlah Tuhan, Tuhanku dan Tuhanmu. Sesiapa yang menyekutukan Tuhan, Tuhan akan mengharamkan dia memasuki Syurga dan tempat kediamannya ialah Neraka. Orang-orang zalim tidak akan memperoleh penolong. Sesungguhnya kafirlah orang-orang yang berkata: "Tuhan ialah salah satu daripada tiga serangkai." Sesungguhnya tiada Tuhan melainkan Tuhan Yang Esa.

Unbelievers indeed are those who say: “God is the Christ, son of Mary.” The Christ himself said: Children of Israel, worship God, my Lord and your Lord. Whoever associates partners with God, God shall forbid him entrance into Paradise and his abode will be the Fire. Wrongdoers will have no helpers. Unbelievers indeed are those who say: “God is the third of a trinity.” Of certain, there is no god save the One God.

Surah ini kemudian mengemukakan fakta yang jelas ini kepada mereka dengan harapan agar mereka berfikir dengan betul dan mendorong diri mereka untuk memahami perkara sebagaimana adanya. Ini disertai dengan rasa hairan kerana walaupun selepas penerangan ini, mereka tetap menolak fakta tersebut: "Al-Masih, anak Maryam, hanyalah seorang Rasul; sebelumnya telah berlalu rasul-rasul yang lain. Ibunya ialah seorang wanita yang salihah. Mereka berdua memakan makanan [seperti manusia lain]."

The sūrah then puts them face to face with this clear fact in the hope that they will reason properly and bring themselves to understand things as they are. This is coupled with amazement that even after this exposition, they continue to reject the facts: “The Christ, son of Mary, was but a Messenger: other messengers have passed away before him. His mother was a saintly woman. They both ate food [like other human beings].

Lihatlah bagaimana Kami menjelaskan ayat-ayat Kami kepada mereka, kemudian lihatlah betapa mereka berpaling dari kebenaran.

Behold how clear We make [Our] revelations to them and behold how perverted they are.” (Verse 75)

Ayat itu menggambarkan kedua-dua ibu dan anak itu sebagai orang yang memakan makanan biasa. Ini merupakan satu fakta mudah dalam kehidupan Nabi Isa (ke atasnya salam) dan ibunya yang solehah. Memakan makanan ialah ciri makhluk hidup yang membuktikan kemanusiaan Kristus dan ibunya. Makanan biasanya dimakan untuk memenuhi keperluan fizikal yang tidak dapat dinafikan. Sesiapa yang perlu makan makanan untuk terus hidup tidak boleh menjadi tuhan. Kehidupan Tuhan tidak memerlukan makanan untuk menyokongnya, kerana Dia hidup dan kekal hidup dengan sendirinya. Dia tidak perlu mempunyai sesuatu yang diciptakan seperti makanan untuk masuk atau keluar dari tubuh-Nya. Tiada batas kebesaran-Nya dalam keagungan-Nya.

The verse describes both mother and son as people who ate ordinary food. This was a simple fact in the lives of Jesus Christ (peace be upon him) and his saintly mother. Eating food is a characteristic of living creatures which proves the humanity of Christ and his mother. Food is normally eaten to satisfy an undeniable physical need. Whoever needs to eat food in order to live cannot be a deity. God’s life needs no food to support it because He lives and remains alive by Himself. He does not need to have any created thing like food to enter or leave his body. Limitless is He in His glory.

Logik ini begitu jelas dan kuat sehingga tiada seorang pun dapat menafikan fakta yang dinyatakannya. Seterusnya, ia diikuti dengan kecaman terhadap sikap orang-orang Kristian kerana mereka enggan menerimanya: "Lihatlah betapa jelas Kami menerangkan ayat-ayat Kami kepada mereka, dan lihatlah betapa songsangnya mereka." (Ayat 75)

Ayat-ayat ini membuat satu pernyataan tegas tentang sikap para Nabi Yahudi terhadap orang-orang kafir dari kalangan Bani Israil. Sikap itu diwakili oleh sikap Nabi Daud dan Nabi Isa (sallallahu 'alaihima wa sallam). Kedua-duanya melaknat orang-orang kafir dari kalangan Bani Israil, dan doa mereka dikabulkan kerana pencerobohan orang-orang kafir itu, tersebarnya kemungkaran di kalangan mereka, sikap mereka yang membiarkan begitu sahaja penyebaran kejahatan di antara sesama mereka, dan sikap mereka yang menjalin hubungan kasih dengan orang-orang kafir yang lain. Akibat semua ini, mereka mendapat kemurkaan Tuhan dan dilaknat. Hukuman mereka akan kekal selama-lamanya.

These verses make a definitive statement of the Jewish Prophets’ attitude towards the unbelievers from among the Children of Israel. It is represented by the attitude of the Prophets David and Jesus (peace be upon them). Both of them cursed the unbelievers among the Children of Israel and their prayers were answered because of the aggression of those unbelievers, the spread of immorality among them, their turning a blind eye to the spread of evil among themselves, and their patronising of other unbelievers. The outcome of all this was that they incurred God’s displeasure and were cursed. Their punishment will be everlasting.

Mereka dari kalangan Bani Israil yang kafir telah dilaknat oleh Daud dan Jesus, anak Maryam. Itu kerana mereka membangkang dan terus-menerus melampaui batas. Mereka tidak pernah mencegah satu sama lain daripada kemungkaran yang mereka lakukan. Sungguh buruk perbuatan yang mereka lakukan itu.

Those of the Children of Israel who disbelieved were cursed by David and Jesus, son of Mary. That was because they rebelled and persisted in their transgression. They would never restrain one another from wrongdoing. Vile indeed were the things they did.

Dan kamu dapat melihat ramai daripada mereka menjadikan orang-orang kafir sebagai sekutu. Sungguh buruklah apa yang diperbuat oleh diri mereka sendiri, iaitu kemurkaan Tuhan terhadap mereka, dan mereka akan kekal di dalam azab. Sekiranya mereka benar-benar beriman kepada Tuhan dan Nabi ﷺ serta kepada segala yang diturunkan kepada mereka, nescaya mereka tidak akan menjadikan orang-orang itu sebagai sekutu, tetapi ramai daripada mereka adalah orang-orang yang fasik.

Now you can see many of them allying themselves with unbelievers. So evil is that which their souls make them do. They have incurred God’s wrath and in suffering they shall abide. Had they truly believed in God and the Prophet and all that which was revealed to them, they would not have taken them for allies, but many of them are evildoers. (Verses 78-81)

Apabila kita mengingati bahawa Nabi Isa dan Nabi Daud yang melaknat Bani Israil, kita sedar bahawa sejarah mereka panjang dengan kekufuran, kederhakaan dan penolakan terhadap kebenaran. Para nabi yang diutus untuk membimbing dan menyelamatkan mereka akhirnya menjatuhkan laknat ke atas mereka supaya mereka tidak dapat diberi hidayah kepada kebenaran. Allah memperkenankan doa mereka dan mentakdirkan Bani Israil ke dalam laknat yang berpanjangan.

Reformasi separa tidak mencukupi apabila seluruh masyarakat telah tersasar dan kejahilan telah berleluasa. Apabila sesebuah masyarakat telah menerima pakai undang-undang selain daripada undang-undang Tuhan, usaha mesti menyerang ke akar umbi, dan kempen jihad mesti mempunyai matlamat yang jelas untuk menegakkan kekuasaan Tuhan dalam masyarakat. Apabila ini tercapai, barulah terdapat asas yang kukuh bagi terlaksananya prinsip yang amat penting dan menjadi ciri khas umat Islam: menyuruh kepada kebaikan dan mencegah kemungkaran.

Partial reforms are not sufficient when the whole of society has gone wrong and ignorance has prevailed. When society has adopted a law other than that of God, efforts must strike at the roots and jihād campaigns must have the clear aim to establish God’s authority in society. When this is accomplished, there is a solid basis for the fulfilment of the all-important principle which is characteristic of the Muslim community: to enjoin what is right and to forbid what is wrong.

Semua ini memerlukan iman yang kuat serta pemahaman tentang hakikat iman dan skop kerjanya dalam kehidupan manusia. Melalui pemahaman sedemikian, para pendukung kebenaran benar-benar bergantung kepada Tuhan, yakin dengan pertolongan-Nya, dan berharap untuk menerima ganjaran daripada-Nya sahaja. Mereka tidak mengharapkan balasan atau penghargaan daripada masyarakat yang telah sesat, dan tidak mencari sokongan daripada mereka yang memilih untuk hidup dalam kegelapan.

All this requires having strong faith and knowing the true nature of faith and the scope of its work in peoples’ lives. It is through such understanding that advocates of the truth come to rely totally on God, confident in His support, hoping to receive reward from Him only. They do not look to have reward or appreciation from a society that has gone astray or to receive support from those people who choose to live in darkness.

Semua pernyataan dan aḥādīth al-Qur'ān yang menyebut "menyuruh kepada yang makruf dan mencegah kemungkaran" sebenarnya merujuk kepada kewajipan seorang Muslim sebagai individu dalam sebuah masyarakat Muslim yang mengakui kekuasaan Tuhan dan menguatkuasakan syariat-Nya. Masyarakat sedemikian kadangkala boleh jatuh di bawah pemerintahan diktator atau menyaksikan merebaknya sebahagian amalan dosa. Oleh itu, Nabi ﷺ bersabda: "Jihad yang paling utama ialah mengucapkan kata-kata kebenaran di hadapan penguasa yang zalim." Nabi ﷺ menggunakan istilah "Imam" untuk merujuk kepada pemerintah kerana, dalam sistem Islam, pemerintah ialah Imam pertama. Tiada pemerintah boleh digelar Imam melainkan dia mengakui kekuasaan Tuhan dan kewajipannya sendiri untuk menguatkuasakan syariat Tuhan. Seorang pemerintah yang melaksanakan sebarang undang-undang lain digambarkan oleh al-Qur'ān dengan cara yang berbeza: "Dan sesiapa yang tidak berhukum dengan apa yang telah diturunkan Allah, maka mereka itulah orang-orang kafir." (Ayat 44) Dalam masyarakat jahiliah yang enggan menguatkuasakan syariat Tuhan, kemungkaran yang paling utama, yang melahirkan segala kemungkaran lain, ialah penolakan terhadap ketuhanan Tuhan melalui penolakan syariat-Nya. Usaha komuniti Muslim hendaklah ditumpukan kepada mengubah kemungkaran asas ini sebelum menangani kemungkaran-kemungkaran sekunder. Tidak berguna bagi orang-orang baik untuk cuba menentang atau melarang kemungkaran-kemungkaran kecil apabila, pada hakikatnya, ia berpunca daripada kemungkaran pertama, iaitu cubaan merampas ketuhanan Tuhan dan menolak kekuasaan-Nya dengan mengabaikan syariat-Nya.

Sebab sebenar bagi sikap orang Yahudi ini, walaupun mereka telah menerima wahyu daripada Tuhan, ialah mereka sebenarnya tidak beriman kepada Tuhan dan Rasul-Nya.

The real reason for this attitude of the Jews, despite their having received revelations from God, is that they do not really believe in God and His Messenger.

Mereka tidak menerima perutusan terakhir Tuhan. Oleh itu, mereka adalah orang-orang kafir. Sekiranya mereka beriman, mereka tidak akan menjadikan diri mereka bersekutu dengan orang-orang kafir: "Kamu dapat melihat banyak daripada mereka menjadikan orang-orang kafir sebagai sekutu. Amat buruklah apa yang dilakukan oleh diri mereka itu. Mereka telah mendapat kemurkaan Tuhan dan di dalam azab mereka akan kekal. Sekiranya mereka benar-benar beriman kepada Tuhan dan Nabi dan segala yang diturunkan kepada mereka, nescaya mereka tidak akan menjadikan orang-orang itu sebagai sekutu, tetapi kebanyakan daripada mereka adalah orang-orang yang fasik." (Ayat 80-81)

They have not embraced God’s final message. Hence, they are unbelievers. Had they believed, they would not have allied themselves to unbelievers: “Now you can see many of them allying themselves with unbelievers. So evil is that which their souls make them do. They have incurred God’s wrath and in suffering they shall abide. Had they truly believed in God and the Prophet and all that which was revealed to them, they would not have taken them for allies, but many of them are evildoers.” (Verses 80-1)

Penyataan ini yang menggambarkan kedudukan orang Yahudi pada zaman Rasulullah ﷺ juga terpakai hari ini, esok dan pada setiap masa. Ia juga benar bagi semua kaum daripada wahyu-wahyu terdahulu di kebanyakan bahagian dunia hari ini.

This statement which describes the position of the Jews at the time of God’s Messenger (peace be upon him) also applies today, tomorrow and at all times. It is also true of all the peoples of earlier revelations in most parts of the world today.

Oleh itu, adalah menjadi kewajipan kita untuk mengkaji Al-Qur'an dengan teliti dan mempelajari pengajaran yang terkandung di dalamnya bagi setiap komuniti Muslim sepanjang segala generasi.

Hence, it is our duty to carefully study the Qur’ān and learn the lessons it has for every Muslim community throughout all generations.

Orang-orang Yahudilah yang bersekutu dengan orang-orang kafir dan menghasut mereka untuk menyerang kaum Muslimin. Allah berfirman tentang mereka dalam al-Qur’an: {Mereka berkata kepada orang-orang kafir bahawa mereka lebih mendapat petunjuk daripada orang-orang beriman.} (4: 51) Ini paling jelas kelihatan dalam Peperangan Khandaq, tetapi ia juga jelas kelihatan sebelum dan selepasnya, sehingga ke zaman kita sekarang. Israel tidak mungkin wujud di Palestin melainkan dengan orang-orang Yahudi bersekutu dengan orang-orang kafir dan atheis masa kini.