Ini ialah bahagian terakhir surah ini, yang pada mulanya menunjukkan kepada kita sejumlah hukum sejagat Tuhan yang menjadi bukti keesaan Pencipta. Kemudian ia menunjukkan hukum Tuhan dalam mengutus rasul-rasul untuk menyampaikan satu mesej yang mengesahkan perpaduan komuniti orang-orang beriman dan satu iman mereka. Kini surah ini memberikan gambaran tentang Hari Kiamat dan tanda-tandanya. Kita melihat di sini nasib orang-orang yang menyekutukan Tuhan serta nasib sekutu-sekutu yang didakwa itu. Tuhan digambarkan sebagai Tuhan semesta alam yang mentadbir segala urusan seluruh alam ini. Selepas itu, terdapat dua kenyataan: yang pertama menetapkan peraturan yang mengawal siapa yang mewarisi bumi, manakala yang kedua menunjukkan rahmat Tuhan yang dikurniakan kepada seluruh alam dalam bentuk pengutusan Rasul-Nya yang terakhir, Muhammad ﷺ.

This is the last passage of this sūrah which showed us first a number of God’s universal laws that testify to the oneness of the Creator. It then showed us God’s law in sending messengers to advocate a message testifying to the unity of the community of believers and their single faith. Now the sūrah gives us a scene of the Last Hour and its signs. We see here the destiny of those who associate partners with God as well as the destiny of those alleged partners. God is seen as the Lord of all who conducts the affairs of the entire universe. Following this, we have two statements: the first establishes the rule that governs who inherits the earth, while the second shows God’s grace bestowed on all worlds in the form of sending His final Messenger, Muhammad (peace be upon him).

Pada tahap ini, Nabi ﷺ diperintahkan untuk membiarkan orang-orang kafir menghadapi nasib mereka yang akan ditentukan oleh Tuhan. Nabi ﷺ memohon pertolongan Tuhan untuk menghadapi penentangan dan ejekan mereka, serta kesenangan sia-sia yang mereka nikmati padahal Hari Perhitungan sudah sangat dekat.

At this point, the Prophet is ordered to leave the unbelievers alone to face their destiny which will be determined by God. The Prophet seeks God’s help to face their opposition and ridicule, as well as their indulgence in idle pleasures when the Day of Reckoning is so near.

Para pengikut semua utusan Tuhan merupakan satu umat, yang berkongsi iman dan kepercayaan yang sama. Asas yang membina umat ini ialah kepercayaan kepada keesaan Tuhan, yang disaksikan oleh hukum-hukum sejagat. Inilah kepercayaan utama yang tidak berubah, yang diajarkan oleh semua utusan, bermula dari yang pertama hingga kepada risalah yang terakhir dan penutup. Apabila wahyu-wahyu baharu diturunkan, beberapa perincian ditambah ke dalam kod kehidupan yang sepatutnya didirikan di atas kepercayaan utama ini. Penambahan tersebut sesuai dengan kemampuan dan perkembangan setiap umat serta setiap generasi baharu.

The followers of all God’s messengers belong to one community, sharing the same faith and the same beliefs. The basis on which this community is built is the belief in God’s oneness, which is testified to by universal laws. It is the central, unchanged belief advocated by all messengers, right from the very beginning to the last and final message. As new messages were given, certain details were added to the code of living that should be established on the basis of this central belief. These additions suited the abilities and development of each community and each new generation.

Mereka memberi respons kepada peningkatan kekayaan pengalaman manusia, yang membolehkan generasi baharu melaksanakan jenis-jenis perundangan yang baharu, memenuhi keperluan mereka yang semakin meningkat, serta menyahut kemajuan sosial dan material mereka.

They responded to the increased richness of human experience which makes new generations able to fulfil new types of legislation, meeting their increased needs and responding to their social and material advancement.

Walaupun para pengikut semua rasul merupakan satu umat, dan walaupun semua risalah ilahi berasaskan dasar yang sama, para pengikut itu tetap memecahbelahkan diri mereka kepada golongan-golongan. Setiap kumpulan mengambil sebahagian lalu pergi meninggalkan yang lain, sehingga pertikaian timbul di antara mereka, dan akhirnya membawa kepada perpecahan dan permusuhan.

Despite the fact that the followers of all messengers constitute a single community, and despite the fact that all divine messages share the same basis, those followers divided themselves into factions. Each group took a portion and went away, allowing controversy to stir between them, and thus leading to division and hostility.

Sesungguhnya perkara ini berlaku di kalangan pengikut seorang rasul yang satu, di mana sebahagian daripada mereka bersemangat untuk membunuh sebahagian yang lain atas nama agama yang mereka semua kongsi.

Indeed this happened among the followers of a single messenger, with some eager to kill others in the name of the faith, which they all shared.

Kemudian kita dibawa kepada gambaran Hari Kiamat, bermula dengan satu tanda yang menandakan kedatangannya. Tanda ini ialah dibukanya pintu bagi Ya'juj dan Ma'juj:

We are then presented with a scene of the Day of Resurrection, starting with a sign that signals its approach. This sign is the opening of the gates for Gog and Magog:

Apabila Ya'juj dan Ma'juj dilepaskan dan mereka meluru turun dari setiap penjuru, dan janji yang benar semakin dekat [untuk ditunaikan], maka terbeliaklah mata orang-orang kafir kerana ngeri, [lalu mereka berkata:] "Aduhai celakalah kami! Sesungguhnya kami telah lalai daripada hal ini."

When Gog and Magog are let loose and swarm down from every corner, when the true promise draws close [to its fulfilment], staring in horror shall be the eyes of the unbelievers, [and they will exclaim:] ‘Oh, woe to us! Of this we were indeed heedless.

"Sesungguhnya kami telah benar-benar berbuat zalim." (Ayat 96-97)

We have assuredly done wrong.’ (Verses 96-97)

Ketika kita membincangkan kisah dalam Surah 18, al-Kahf, tentang Dhu’l-Qarnayn dan rujukannya kepada Ya’juj dan Ma’juj, kita telah menyatakan bahawa janji sebenar tentang hari akhirat mungkin telah hampir kepada penyempurnaannya ketika bangsa Tatar berpusu-pusu ke timur untuk memusnahkan negara-negara dan empayar-empayar. Malah pada zaman Nabi sendiri ﷺ, al-Qur'an dengan jelas menyatakan: “Hari Kiamat telah semakin hampir.” (54: 1) Namun, penghampiran itu tidak menentukan masa tertentu bila ia benar-benar akan berlaku. Bagi Tuhan, masa adalah sama sekali berbeza daripada pengiraan kita terhadap hari, bulan dan tahun.

When we discussed the account given in Sūrah 18, The Cave, of Dhu’l-Qarnayn and its reference to Gog and Magog, we said that the true promise of the hereafter may have already drawn close to its fulfilment when the Tartars swarmed eastwards to destroy states and empires. Indeed at the time of the Prophet himself, the Qur’ān states clearly: “The Last Hour has drawn close.” (54: 1) Nevertheless, its drawing close does not specify a particular time when it will actually take place. To God, time is totally different from our own calculation of days, months and years.

Yang dimaksudkan di sini ialah menggambarkan apa yang berlaku pada hari itu apabila ia benar-benar tiba, dan memperkenalkannya dengan satu gambaran kecil tentang sesuatu yang biasa bagi manusia. Ini ialah gambaran Ya'juj dan Ma'juj yang dilepaskan, lalu meluru turun dari setiap penjuru dalam satu imej yang bergerak pantas. Al-Qur'an sering menggunakan konsep-konsep yang biasa bagi manusia dan mengangkatnya untuk melukiskan adegan-adegan akhirat.

Setelah melukiskan gambaran yang kuat tentang kehancuran alam semesta dan seluruh makhluk hidup, surah ini kini menjelaskan hukum ilahi yang menentukan siapa yang akan mewarisi bumi. Pada akhirnya, hamba-hamba Tuhan yang soleh itulah yang akan menjadi penguasa bumi.

Having drawn a strong image showing the end of the universe and all living creatures, the sūrah now makes clear the divine law that determines who inherits the earth. In the end it is God’s righteous servants who will be the masters of the earth.

Kedua-dua adegan ini saling berkaitan: "Dan sesungguhnya Kami telah tuliskan dalam Zabur, sesudah Zikir (Taurat), bahawa bumi ini akan diwarisi oleh hamba-hamba-Ku yang soleh." (Ayat 105)

The two scenes are interlinked: “We wrote in the Psalms, after the Reminder [given to Moses] that ‘the righteous among My servants shall inherit the earth.’” (Verse 105)

Sebagaimana ia diberikan dalam bahasa Arab, ayat ini boleh dibaca dengan dua cara. Cara pertama menganggap Zabur sebagai kitab tertentu yang diturunkan khusus kepada Nabi Daud (alaihissalam). Dalam bacaan ini, "al-Zikr" merujuk kepada Taurat yang diturunkan lebih awal daripada Zabur. Cara kedua menjadikan istilah zabur sebagai sifat bagi setiap kitab yang diturunkan, iaitu sebahagian daripada kitab asal yang tercatat dalam Lauh Mahfuz. Dalam hal ini, apa yang dimaksudkan dengan "al-Zikr" ialah Lauh tersebut. Lauh ini, dengan itu, mewakili versi yang sempurna dan sumber autoriti terakhir yang menjadi rujukan bagi segala hukum ilahi.

As it is given in Arabic, this verse may be read in two ways. The first considers the Psalms as certain scriptures given in particular to the Prophet David (peace be upon him). In this case, the reminder’ is a reference to the Torah which was revealed earlier than the Psalms. The other reading makes of the term zabūr a description of every revealed book, which is a portion of the original book recorded in the guarded Tablet, which in this case would be what the word ‘reminder’ refers to. This Tablet, thus, represents the complete version and the final authority to which all divine laws refer.

Walau bagaimanapun, pernyataan, ‘Kami telah menulis dalam Zabur, selepas Peringatan,’ dibuat di sini untuk menjelaskan peraturan yang telah ditetapkan oleh Tuhan mengenai pewarisan bumi. Ini bermaksud bahawa ‘orang-orang yang soleh di antara hamba-hamba-Ku akan mewarisi bumi.’ Tetapi apakah yang dimaksudkan dengan pewarisan ini, dan siapakah orang-orang yang soleh di antara hamba-hamba Tuhan?

Be that as it may, the statement, ‘We wrote in the Psalms, after the Reminder,’ is made here to explain the established rule God has put into operation concerning the succession to the earth. This means that ‘the righteous among My servants shall inherit the earth.’ But what does this inheritance entail, and who are the righteous among God’s servants?

Allah telah mengutus Rasul-Nya yang terakhir sebagai satu manifestasi rahmat-Nya kepada seluruh umat manusia. Wait, the rules say the word for God must not be "Allah". Correcting that: Tuhan telah mengutus Rasul-Nya yang terakhir sebagai satu manifestasi rahmat-Nya kepada seluruh umat manusia.

God has sent His last Messenger as a manifestation of His grace to all mankind.

Dia memegang tangan mereka untuk menunjukkan petunjuk ilahi. Hanya mereka yang bersedia menerima petunjuk seperti itu yang mendapat manfaat daripadanya, tetapi rahmat Tuhan dianugerahkan kepada orang beriman dan orang kafir sama rata.

He takes them by the hand to show them divine guidance. It is only those who are ready to receive such guidance that benefit by it, but God’s grace is bestowed on believers and unbelievers alike.

Kod kehidupan yang diberikan kepada kita melalui Nabi Muhammad ﷺ ialah kod yang menjamin kebahagiaan seluruh umat manusia, dan yang akan membawa kepada tahap kesempurnaan tertinggi yang mampu dicapai oleh manusia. Risalah Muhammad ﷺ diberikan kepada umat manusia pada masa ketika akal mereka telah mencapai kematangan yang sempurna. Oleh itu, ia merupakan sebuah kitab yang terbuka kepada setiap akal di semua generasi. Ia mengandungi asas-asas kehidupan manusia yang tidak berubah, dan ia sedia untuk memenuhi keperluan yang sentiasa berubah, keperluan yang hanya diketahui oleh Dia yang telah menciptakan manusia, dan yang mengetahui dengan baik makhluk-Nya. Dialah Yang Maha Penyayang dan Maha Mengetahui akan segala sesuatu.

The code of living given to us through the Prophet Muhammad (peace be upon him) is one that ensures the happiness f all mankind, and which will lead to the highest level of perfection humanity can attain. Muhammad’s message was given to mankind at a time when it attained its full mental maturity. Hence, it is a book open to all minds across all generations. It includes the unchangeable fundamentals of human life, and it is ready to meet changing needs that are known only to the One who created man, and who knows His creation well. He is most kind and aware of all things.

Buku ini menggariskan prinsip-prinsip dan kerangka sebuah kod yang kekal bagi kehidupan manusia yang sentiasa diperbaharui, dengan menyerahkan kepada manusia tugas untuk menyimpulkan peraturan-peraturan terperinci yang diperlukan bagi menyusun hubungan mereka seiring dengan perkembangan kehidupan. Manusia juga bertanggungjawab menentukan kaedah dan cara pelaksanaannya, mengikut keadaan dan situasi mereka yang berbeza, tanpa bercanggah dengan prinsip-prinsip kod yang kekal itu.

This book sets out the principles and the framework of a permanent code for an ever-renewing human life, leaving to human beings the task of deducing detailed rules necessary for organizing their relations as life progresses. It is also up to human beings to determine the methods and the means of implementation, according to their different situations and circumstances, without conflict with the principles of the permanent code.

Setelah menonjolkan aspek rahmat ini, surah tersebut menyatakan satu perintah daripada Tuhan kepada Rasul-Nya. Baginda diperintahkan untuk berhadapan dengan mereka yang mendustakan kebenaran dan memperlekehkan usahanya.

Having highlighted this aspect of grace, the sūrah states an order given by God to His Messenger. He is to confront those who deny the truth and ridicule his efforts.

Dia hendaklah mengenal pasti inti pati risalahnya sebagai risalah yang membawa rahmat dan kasih sayang kepada seluruh umat manusia: “Katakanlah: Telah diwahyukan kepadaku bahawa Tuhan kamu ialah Tuhan Yang Esa: maka adakah kamu mahu berserah diri kepada-Nya?” (Ayat 108)

He is to identify the essence of his message as one which brings grace and mercy to all mankind: “Say: It has been revealed to me that your God is the One and only God: will you, then, surrender yourselves to Him?” (Verse 108)

Ini adalah unsur rahmat yang paling utama dalam mesej Islam. Keimanan kepada keesaan mutlak Tuhan itulah yang membebaskan manusia daripada beban mitos jahiliah, penyembahan berhala yang tidak masuk akal, dan tekanan khurafat. Ia mengukuhkan kehidupan di atas asas yang kukuh, menghubungkannya dengan wujud sejagat, mengikut hukum-hukum yang jelas dan konsisten, tanpa ruang bagi hawa nafsu atau keinginan sementara. Ia memastikan setiap insan mampu berdiri dengan kepala tegak. Kepala hanya tunduk kepada Tuhan, Yang memiliki kuasa mutlak ke atas segala yang wujud.

This is the most essential element of grace in the message of Islam. It is the belief in God’s absolute oneness that saves humanity from the burdens of ignorant myth, senseless idolatry and from the pressures of superstition. It establishes life on a firm basis, bonding it with universal existence, according to clear and consistent laws, leaving no room for whim or fleeting desire. It ensures that every human being is able to stand up with heads held high. Heads bow only to God, the One who holds absolute sway over all that exists.

Inilah jalan kasih karunia: "maka apakah kamu mahu berserah diri kepada-Nya?" Inilah satu-satunya soalan yang diperintahkan untuk ditanyakan oleh Utusan Tuhan ﷺ kepada mereka yang menolak risalahnya dan leka dengan ejekan.

This is the path of grace: “will you, then, surrender yourselves to Him?” This is the only question God’s Messenger is directed to ask those who deny his message and indulge in ridicule.

"Jika mereka berpaling, katakanlah: 'Aku telah memaklumkan ini kepada kamu semua secara adil dan sama rata.'" (Ayat 109) Aku telah memberikan kepada kamu semua apa yang aku miliki, dan kini kamu dan aku sama-sama mempunyai pengetahuan yang sama. Pemaklumatan seperti yang diisyaratkan oleh ayat ini ialah pemaklumatan yang berlaku pada masa peperangan, bagi menandakan berakhirnya keamanan. Surah ini, bagaimanapun, diturunkan di Makkah, sebelum peperangan dibenarkan dalam Islam. Ini bermakna Nabi ﷺ diperintahkan untuk mengisytiharkan kepada golongan kafir bahawa baginda telah berputus asa terhadap mereka, dengan membiarkan mereka sedar akan nasib mereka dan apa yang telah baginda peringatkan kepada mereka. Dengan demikian, mereka tidak mempunyai alasan. Mereka akan terpaksa merasai pahit getir hasil perbuatan mereka, dengan mengetahui sepenuhnya apa yang menanti mereka.