Perkara yang paling penting untuk diperhatikan tentang surah ini ialah banyaknya kisah peristiwa yang berlaku pada masa lampau. Mula-mula kita dapati kisah Ashabul Kahfi, diikuti kisah lelaki yang mempunyai dua kebun, kemudian rujukan kepada Adam dan Syaitan. Di tengah-tengah surah kita lihat apa yang berlaku antara Musa dan lelaki yang soleh, dan di akhirnya terdapat kisah Dhu’l-Qarnayn. Kisah-kisah ini membentuk sebahagian besar surah, iaitu 71 daripada 110 ayatnya. Kebanyakan ayat yang selebihnya mengulas kisah-kisah tersebut dan menggariskan pengajaran yang boleh dipelajari daripadanya. Selain itu, surah ini juga mengandungi beberapa gambaran tentang Hari Kiamat, serta gambaran yang diambil daripada kehidupan manusia untuk menjelaskan sesuatu idea atau menegaskan sesuatu konsep. Dalam semua ini, kita dapat melihat contoh kaedah al-Qur’an dalam menegaskan idea-idea-Nya melalui gambaran yang hidup.

The most important thing to be noted about this sūrah is its preponderant narration of events that took place in the past. First we have the story of the sleepers in the cave, followed by that of the man with two gardens, then a reference to Adam and Satan. In the middle of the sūrah we see what happened between Moses and the pious man, and at the end there is an account of Dhu’l-Qarnayn. These stories form the major part of the sūrah, taking 71 out of its 110 verses. Most of the remaining verses comment on the stories and outline the lessons to be learnt from them. In addition, the sūrah also contains some scenes of the Day of Judgement, and others drawn from human life to explain an idea or emphasize a concept. In all these, we see examples of the Qur’ānic method of emphasizing its ideas through vivid imagery.