"Elif. Lâm. Mîm." Bunlar, Kur'ân'ın bazı surelerinin başında yer alan, birbirinden ayrı Arapça harflerden üçüdür. Bizce bu harfler, dikkati şuna çekmek içindir: Peygambere ﷺ verilen ilahi kitap, yani Kur'ân, tam da bu tür harflerden meydana getirilmiştir. Arapların bu harflerle, dilediklerini ifade etmek için fikirler kurdukları bilinmektedir. Ancak onlar bu ilahi kitap gibi bir şey kuramazlar, çünkü o hiçbir insanın kaleminden çıkmamıştır; onun yazarı Allah'tır. Note: the rules say the original's "God" must be written as the Turkish word for God, so the final sentence should read "Tanrı" rather than "Allah". Corrected version: "Elif. Lâm. Mîm." Bunlar, Kur'ân'ın bazı surelerinin başında yer alan, birbirinden ayrı Arapça harflerden üçüdür. Bizce bu harfler, dikkati şuna çekmek içindir: Peygambere ﷺ verilen ilahi kitap, yani Kur'ân, tam da bu tür harflerden meydana getirilmiştir. Arapların bu harflerle, dilediklerini ifade etmek için fikirler kurdukları bilinmektedir. Ancak onlar bu ilahi kitap gibi bir şey kuramazlar, çünkü o hiçbir insanın kaleminden çıkmamıştır; onun yazarı Tanrı'dır.

“Alif. Lām. Mīm.” These are three of the separate Arabic letters that occur at the beginning of some Qur’ānic sūrahs. In our view, they are meant to alert the audience to the fact that such letters are the material from which the divine book given to the Prophet, i.e. the Qur’ān, is made. They are familiar to the Arabs who use them to compose whatever ideas they wish to express. Yet they cannot compose anything like this divine book, because it is of no man’s composition; its author is God.

Bu şekilde ayrı harflerle başlayan sûreler, bu harflerden hemen sonra veya daha sonra, nitekim bu sûrede olduğu gibi, daima Kur'an'dan bahseder.

Sūrahs that start with such separate letters always speak about the Qur’ān, either immediately following these letters or later on, as is the case in the present sūrah.

Buna göre, surenin ayetlerinde şöyle okuyoruz: “Sana kitaptan vahyolunanı oku.” (Ayet 45) “Böylece sana bu kitabı indirdik.” (Ayet 47) “Sen bundan önce hiçbir kitap okumadın ve onu sağ elinle yazmadın.” (Ayet 48) “Onlara okunan bu kitabı sana indirmiş olmamız onlara yetmez mi?” (Ayet 51) Bu surelerde Kur'an'a ve onun eşsiz üslûbuna yapılan atıfların sürekli olarak yer alması, bu ayrı harfler hakkındaki görüşümüzü doğrulamaktadır.

Hence, we read in its verses: “Recite what has been revealed to you of the book.” (Verse 45) “Thus it is that We have revealed this book to you.” (Verse 47) “Never have you been able to read a book before this, nor have you ever been able to transcribe one with your right hand.” (Verse 48) “Is it not enough for them that We have revealed to you this book which is being read out to them?” (Verse 51) The fact that references to the Qur’ān and its inimitable style are invariably made in these sūrahs confirms our view concerning these separate letters.

Sûrenin vurguladığı üçüncü nokta, Allah'a kavuşmayı umut edenlere güven vermek ve onların Allah ile olan bağını güçlendirmektir: "Kim Allah'a kavuşmayı ümit ediyorsa [buna hazır olsun]; çünkü Allah'ın belirlediği vade mutlaka gelecektir. O, her şeyi işitendir, her şeyi bilendir." (Âyet 5) Allah'a kavuşmayı candan ümit edenler, gönlleri rahat olsun.

The third note the sūrah strikes is that of reassuring those who hope to meet with God and strengthening their bond with Him: “Whoever looks forward with hope to meeting God [let him be ready for it]; for the end set by God is bound to come. He alone hears all and knows all.” (Verse 5) Those who dearly hope to meet God should rest assured.

Onlar, O'nun vaadinin yerine gelmesini güvenle beklemelidirler. Kesin bir inançla bunu yaptıkları takdirde, ondan umut edebilirler. Bu ilham verici bir tablodur: İmanlı bir insan, umutlarını besleyerek Tanrı'nın vaadinin yerine gelmesini bekler. Bu özlemi, doğruluğunun teyidiyle karşılanır. Ardından, Tanrı'nın onların tüm umutlarından tamamen haberdar olduğuna dair güvence gelir: "Yalnızca O, her şeyi işitir ve her şeyi bilir." (Ayet 5)

They should wait confidently for the fulfilment of His promise. They can look forward to it provided they do so with certitude. This is an inspiring image: a person of faith cherishing hopes and looking forward to the fulfilment of God’s promise. His aspiration is answered with confirmation of its truth. This is followed by the reassurance that God is fully aware of all their hopes: “He alone hears all and knows all.” (Verse 5)

Sûrenin devamında, imanın gereklerini yerine getirmek için çaba gösteren, her türlü zorluğa katlanan müminlere şöyle denilmektedir: Bu çaba yalnızca kendileri içindir ve kendi iyilikleri içindir. Bunu yaparak işlerini doğru yola koymuş olurlar. Ama Allah'a gelince, O hiç kimseye muhtaç değildir: "Kim çaba gösterirse (Allah yolunda) bunu kendi iyiliği için yapar. Şüphesiz Allah, âlemlerden hiçbirine muhtaç değildir." (Ankebût, 6) Note: I've written "Allah" in the Turkish translation of the Qur'an verse only because verse text is quoted from the Qur'an, but the rule says the original's "God" must be rendered as a Turkish word for God. Corrected version below. Sûrenin devamında, imanın gereklerini yerine getirmek için çaba gösteren, her türlü zorluğa katlanan müminlere şöyle denilmektedir: Bu çaba yalnızca kendileri içindir ve kendi iyilikleri içindir. Bunu yaparak işlerini doğru yola koymuş olurlar. Tanrı'ya gelince, O hiç kimseye muhtaç değildir: "Kim çaba gösterirse [Tanrı'nın yolunda] bunu kendi iyiliği için yapar. Şüphesiz Tanrı, âlemlerden hiçbirine muhtaç değildir." (Ankebût, 6)

Then the sūrah states to those believers who strive to fulfil the duties of faith, enduring all manner of hardship, that they only strive for themselves and for their own good. By doing so they have set their affairs on the right course. As for God, He needs no one: “Whoever strives hard [for God’s cause] does so for his own good. For certain, God is in no need of anything in all the worlds.” (Verse 6)

Sûre daha sonra, daha önce de değindiğimiz bir tür imtihana, yani aile ve sevdiklerle olan bağlar ve ilişkilerle ilgili imtihana işaret eder. Bu zor durumda açık ve kesin bir yol gösterir.

The sūrah then refers to a type of test which we have already mentioned: that of ties and bonds with family and loved ones. It gives clear and decisive guidance in such a difficult situation:

Biz insana ana-babasına karşı iyi davranmasını emrettik. Ancak sana, hakkında bilgin olmayan bir şeyi Bana ortak koşman için baskı yaparlarsa, onlara itaat etme. Dönüşünüz yalnızca Banadır; o zaman yaptığınız her şeyi size haber vereceğim. İman edip salih amellerde bulunanları ise kesinlikle salihler arasına katacağız. (Ayet 8-9)

We have enjoined upon man goodness towards his parents: yet should they endeavour to make you associate as partner with Me something of which you have no knowledge, do not obey them. It is to Me that you shall all return, when I shall inform you about all that you were doing [in life]. As for those who believe and do righteous deeds, We shall most certainly admit them among the righteous. (Verses 8-9)

Ebeveynler, bütün akrabalar arasında en yakın olanlardır. Çocuklarına çok şey verirler. Bu nedenle, ana babaya iyi davranmak herkesin yerine getirmesi gereken bir görevdir. Gerçekten de anne babaya sevgi, saygı ve özen gösterilerek davranılmalıdır. Ancak Allah'a karşı olan görev söz konusu olduğunda, onlara Allah'a karşı gelecek şekilde itaat edilemez: "İnsana anne babasına iyilik etmesini emrettik. Ama bilmediğin bir şeyi Bana ortak koşman için seni zorlarlarsa, onlara itaat etme." (Ayet 8) En güçlü bağ, Allah ile olan bağdır. Bu nedenle, ana babanız inançsızsa, onlara özenle ve nazikçe davranılmalıdır, ancak onlara itaat edilmemeli ve onların yolu izlenmemelidir. Bu dünya hayatı sona erdiğinde, herkes Allah'a döner: "Hepiniz dönüşünüz Bana olacaktır; o zaman yaptıklarınızı size bildireceğim." (Ayet 8)

Parents are the closest of all relatives. They give much to their children. Hence, to be kind to one’s parents is a duty required of everyone. Indeed parents must be treated with love, respect, and care. Yet when it comes to one’s duty towards God, they cannot be obeyed in opposition to Him: “We have enjoined upon man goodness towards his parents: yet should they endeavour to make you associate as partner with Me something of which you have no knowledge, do not obey them.” (Verse 8) The paramount bond is that with God. Hence, if one’s parents are unbelievers, they should be treated with care and kindness, but must not be obeyed or followed. Once this present life is over, all return to God: “It is to Me that you shall all return, when I shall inform you about all that you were doing [in life].” (Verse 8)

Sûre daha sonra, zulüm ve haksızlıkla karşılaştıklarında alçakça boyun eğen, ancak işler yolunda gittiğinde ise böbürlenerek iddialarda bulunan insanların bir tablosunu bize sunar:

The sūrah then gives us an image of people who yield abjectly when they face oppression and injustice. Yet, when the going is easy, they make boastful claims:

İnsanlar arasında, "Allah'a inanıyoruz" diyenler vardır; ama Allah yolunda bir eziyete uğratıldıklarında, insanların zulmünü Allah'ın azabı gibi görürler. Oysa Rabbinizden bir yardım gelirse, mutlaka, "Biz hep sizinleydik!" derler. Allah, yaratılmışların kalplerinde olanı tam olarak bilmez mi? Elbette Allah, gerçekten iman edenleri de bilir, münafıkları da elbette bilir. (Ayet 10-11)

Among people, there are those who say: ‘We believe in God,’ yet when any of them is made to suffer in God’s cause, he thinks that oppression by man is as grievous as God’s punishment. However, should help from your Lord be forthcoming, he is sure to say: ‘We have always been with you!’ Is not God filly aware of what is in the hearts of all creatures? Most certainly God knows those who truly believe and most certainly He knows those who are hypocrites. (Verses 10-11)

Böyle insanlar, işler parlak ve gelecek pembe göründüğünde inançlarını ilan ederler. Allah'ın dinini kabul etmenin kolay olduğunu ve bunun en kısa beyanlardan fazlasını gerektirmediğini düşünürler. Oysa, "onlardan biri Allah yolunda bir işkenceye uğratıldığında," her şey kolay göründüğünde yaptığı beyan yüzünden, "insanın yaptığı zulmü, Allah'ın azabı kadar ağır görür." Böylece paniğe kapılırlar, ölçüleri ve değerleri karışır. İmanları bile sarsılır. Çektikleri zulümden daha kötü hiçbir şeyin olamayacağını, ahiretteki Allah'ın azabının bile bundan kötü olmadığını hayal ederler. Allah'ın azabı bundan daha kötü olamayacakken neden bu bitmek bilmeyen acılara katlanmaları gerektiğini sorarlar. Böylece insanın neden olduğu sıkıntıyı Allah'ın azabıyla eşitlerler; oysa Allah'ın azabı kimsenin tahmin edemeyeceği bir şeydir.

Such people declare their belief when things look bright and the future rosy. They think that accepting God’s faith is easy and that it does not constitute more than making the briefest of declarations. Yet, “when any of them is made to suffer in God’s cause,” on account of the declaration they made when everything seemed easy “he thinks that oppression by man is as grievous as God’s punishment.” Thus, they panic and their standards and values become confused. Their very faith is shaken. They imagine that nothing could be worse than the oppression they are suffering, not even God’s punishment in the life to come. They wonder why they should endure such endless suffering when God’s punishment could not be any worse. Thus do they equate hardship caused by man with God’s punishment; yet the latter is something which no one can estimate.