Bu kısa sûre, insan hayatı için son derece önemli olan birçok gerçeğe değinmektedir. Üslubu, güçlü ima ve işaretlerle karakterize edilir. Bu nitelikte pek çok gerçek, Kur'ân'ın bu eşsiz gücü dışında, yani o kadar hızlı ve nüfuz edici vuruşlarla doğru telleri titretme yeteneğinin dışında, herhangi bir özlü yazı biçiminde kolayca bir araya getirilemez.

This short sūrah touches on a great many facts which are of central importance to human life. Its style is characterized by powerful allusions. Numerous facts of this nature are not easily combined in any form of concise writing except that of the Qur’ān, with its unique ability to hit the right chords with such swift and penetrating strokes.

Sûre, eşsiz bir yeminle açılır; bu yemin insan hayatının içkin bir gerçeğini ortaya koyar: “Bu şehre yemin ederim, sen bu şehirde ikamet edensin; baba ve evlada yemin ederim: Gerçekten Biz insanı meşakkat içinde yarattık.” (Âyet 1-4) Bu şehir Mekke'dir; Kabe'yi, yeryüzünde inşa edilmiş ilk tapınak olan Allah'ın kutsal evini barındırır. Burası insanların silahlarını bırakıp kavgalarını unuttukları, barış içinde bir araya geldikleri bir sığınaktır; herkes herkes için kutsaldır. Bu şehirde bulunan bitkiler, kuşlar ve bütün canlılar bile tam ve eksiksiz bir güvenlik içinde yaşar. Burası, İsmail'in babası, bütün Araplarla Müslümanların dedesi olan İbrahim'in inşa ettiği evdir.

The sūrah opens with an emphatic oath asserting an inherent fact of human life: “I swear by this city, this city in which you are a dweller, by parent and offspring: indeed, We have created man in affliction.” (Verses 1-4) The city is Makkah, which houses the Ka`bah, the sacred house of God that was the first temple ever to be erected on this earth as a place of peace where people put down their weapons and forget their quarrels. They meet there in peace; each is sacred to all. Even the plants, the birds and all creatures that happen to be in this city enjoy full and complete security. It is the House built by Abraham, the father of Ishmael, who is the grandfather of all Arabs and Muslims.

Allah'ın değil, Tanrı'nın ifadesi kullanılarak: Tanrı, Peygamberi Muhammed'i anarak ve onun Mekke'deki ikametgâhından bahsederek ona şeref verir; bu durum, şehrin kutsallığına, onuruna ve yüceliğine bir katkıdır. Bu bağlamda büyük bir öneme sahip bir noktadır; çünkü inkârcılar, Peygamber'i ve orada bulunan Müslümanları taciz ederek Kâbe'nin kutsallığını çiğniyorlardı. Oysa Kâbe kutsaldır ve Peygamber'in onun çevresinde ikamet etmesi, onu daha da kutsal kılmaktadır.

God then honours His Prophet, Muĥammad, by mentioning him and his residence in Makkah, a fact which adds to the sanctity of the city, its honour and glory. This is a point of great significance in this context; for the unbelievers were violating the sanctity of the House by harassing the Prophet and the Muslims in it. But the House is sacred and the Prophet’s dwelling in its neighbourhood makes it even more so.

Allah'ın bu şehre ve Peygamber'in bu şehirdeki ikametgâhına yemin etmesi, şehrin kutsallığını ve yüceliğini daha da artırır; bu da kâfirlerin tutumunun ne kadar küstahça ve kınanası olduğunu gösterir. Onların tutumu, Beyt'in bekçileri, İsmail'in soyundan gelenler ve İbrahim'in takipçileri olduklarını iddia etmeleri göz önüne alındığında, daha da olağanüstü bir hal alır. Note: the original says "God", so per the rules I have written "God" as Tanrı... Correcting to follow the rules fully: Tanrı'nın bu şehre ve Peygamber ﷺ'in bu şehirdeki ikametgâhına yemin etmesi, şehrin kutsallığını ve yüceliğini daha da artırır; bu da kâfirlerin tutumunun ne kadar küstahça ve kınanası olduğunu gösterir. Onların tutumu, Beyt'in bekçileri, İsmail'in soyundan gelenler ve İbrahim'in takipçileri olduklarını iddia etmeleri göz önüne alındığında, daha da olağanüstü bir hal alır.

Bu insanın doğası ve hayatı hakkındaki gerçeği ortaya koyduktan sonra sure, insanın öne sürdüğü bazı iddialar ile davranışının altında yatan bazı kavramları ele almaya devam eder. "Hiç kimsenin kendisi üzerinde gücünün olmadığını mı sanıyor? Diyor ki: 'Bol bol mal harcadım.' Hiç kimsenin kendisini görmediğini mi sanıyor?" (Ayet 5-7)

Having established this fact concerning human nature and human life, the sūrah goes on to discuss some of the claims that man makes and some of the concepts underlying his behaviour. “Does he think that no one has power over him? He says: ‘I have spent abundant wealth.’ Does he think that none observes him?” (Verses 5-7)

Bu yaratık, insan, çekmesi ve mücadele etmesi hiç bitmeyen bir varlık, asıl doğasını unutur ve Allah'ın ona verdiği güç, yetenek, beceri ve refahla öyle kibirlenir ki, yaptıklarından sorumlu değilmiş gibi davranır. Zulme, zorbalığa, mağduriyet yaratmaya ve sömürüye dalar; büyük servet elde etmeye çalışır. Değeri olan hiçbir şeyi gözetmeksizin kendini ve başkalarını bozar. Kalbi imandan yoksun kalmış bir insanın karakteri budur. Note: The original says "God", so per your instruction the Turkish translation should use the word for God, not "Allah." Corrected: Bu yaratık, insan, çekmesi ve mücadele etmesi hiç bitmeyen bir varlık, asıl doğasını unutur ve Tanrı'nın ona verdiği güç, yetenek, beceri ve refahla öyle kibirlenir ki, yaptıklarından sorumlu değilmiş gibi davranır. Zulme, zorbalığa, mağduriyet yaratmaya ve sömürüye dalar; büyük servet elde etmeye çalışır. Değeri olan hiçbir şeyi gözetmeksizin kendini ve başkalarını bozar. Kalbi imandan yoksun kalmış bir insanın karakteri budur.

This creature, man, whose suffering and struggling never come to an end, forgets his real nature and becomes so conceited with what God has given him of power, ability, skill and prosperity that he behaves as if he is not accountable for what he does. He indulges in oppression, tyranny, victimization and exploitation, trying to acquire enormous wealth. He corrupts himself and others in total disregard of anything of value. Such is the character of a man whose heart is stripped of faith.

Hayır sadaka vermesi istendiğinde şöyle der: "Ben çok mal harcadım." Bu, fazlasıyla verdiği anlamına gelir. "Onu kimsenin görmediğini mi sanıyor?" (7. ayet)

When he is called upon to spend for good causes, he says, “I have spent abundant wealth,” and given more than enough. “Does he think that none observes him?” (Verse 7)

Onu Allah'ın kendisini gözettiğini unuttu mu? Ne harcadığını ve bunu hangi amaçlarla yaptığını görür. Yine de insan bunu göz ardı ediyor ve Allah'ın yaptıklarından habersiz olduğunu düşünüyor.

Has he forgotten that God is watching over him? He sees what he has spent and for what purposes. But man still ignores this, thinking that God is unaware of what he has done.

Bunlar, insanın doğru yolu izlemesine yardımcı olmak için kendisine bahşedilen nimetlerdir: Allah'ın kudretinin delillerini ve evrendeki, insanı İslam'ı benimsemeye yöneltmesi gereken alametleri tanıdığı gözleri ile konuşma ve ifade aracı olan dili ve dudakları. Bazen tek bir kelime, bir kılıcın ya da bir av tüfeğinin işini görebilir ve her ikisinden de daha etkili olabilir. Öte yandan, bir insanı cehennem ateşine atabilir. Muâz ibn Cebel şöyle demiştir: "Bir yolculukta Peygamber ﷺ ile birlikteydim. Bir gün yanında yürürken dedim ki: 'Allah'ın Elçisi! Beni cennete ulaştıracak ve cehennemden uzak tutacak bir amel göster bana.' Buyurdu ki: 'Gerçekten büyük bir şey sordun, ama Allah'ın kolaylaştırdığı kimseler için bu oldukça ulaşılabilirdir. Allah'a ibadet et, O'na hiçbir ortak koşma, namazı düzenli kıl, zekâtını ver [yani malının fakirlere ait olan kısmını], Ramazan ayında oruç tut ve hacca git.' Sonra Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: 'Sana hayrın kapılarını göstereyim mi?' Dedim ki: 'Evet, Allah'ın Elçisi, lütfen göster.' Buyurdu ki: 'Oruç bir siperdir ve kendini korumanın bir aracıdır; sadaka, tıpkı suyun yanan ateşi söndürmesi gibi hatalarını siler; gece yarılarında kılman namaz ise takvanın alametidir.' Sonra şu ayeti okudu: {Onlar, korkarak ve umut ederek Rablerine dua etmek için yataklarından kalkarlar ve kendilerine verdiğimiz rızıktan infak ederler. Yaptıkları işlerin karşılığı olarak onlara gözlerin aydınlanacağı neler gizlendiğini hiç kimse bilmez.} (Secde, 16-17) Peygamber ﷺ sonra ekledi: 'Sana meselenin özünü, omurgasını ve en yüksek derecesini söyleyeyim mi?' Dedim ki: 'Evet, Allah'ın Elçisi, lütfen söyle.' Buyurdu ki: 'Kalbin özü İslam'dır, yani...

These are the favours bestowed on man to help him follow right guidance: his eyes with which he recognizes the evidence of God’s might and the signs throughout the universe which should prompt him to adopt the faith, and his tongue and lips which are his means of speech and expression. One word sometimes does the job of a sword or a shotgun and can be even more effective than either. It may, on the other hand, plunge a man into the fire of hell. Mu ‘ādh ibn Jabal said: “I was with the Prophet on a journey. One day I was walking beside him when I said, ‘Messenger of God! Point out to me something I may do to take me to paradise and keep me away from hell.’ He said, ‘You have indeed asked about something great, yet it is quite attainable by those for whom God has made it easy. Worship God alone, assigning to Him no partner, offer your prayers regularly, pay out your zakāt [i.e. what is due to the poor of one’s money], fast in the month of Ramadān and offer the pilgrimage.’ The Prophet then said, ‘Shall I point out to you the gates of goodness?’ I said, ‘Yes, Messenger of God, please do.’ He said, ‘Fasting is a safeguard and a means of protecting yourself; charity erases your errors just as water extinguishes a burning fire; and your praying in the late hours of the night is the sign of piety.’ He then recited the verse, “[those] who forsake their beds as they call on their Lord in fear and in hope; and who give in charity of what We have bestowed on them. No soul knows what bliss and comfort is in store for these as reward for their labours.” (32: 16-17) The Prophet then added: ‘Shall I tell you what the heart of the matter is, its backbone and its highest grade?’ I said, ‘Yes, Messenger of God, please do.’ He said, ‘The heart is Islam, i.e.

Bu sûre, İslâm'ın güçlü düşmanlarla çevrili olduğu ve hukukunu uygulayacak bir devletin bulunmadığı dönemde Mekke'de indirilmiştir. Arabistan'da ve dünyanın büyük bölümünde kölelik yaygındı. Kölelere yapılan muamele zalimceydi. `Ammâr ibn Yâsir ve ailesi, Bilâl ibn Rabah ve diğerleri gibi bazı köleler ya da eski köleler İslâm'ı kabul edince durumları daha da kötüleşti ve zalim efendileri onlara dayanılmaz işkenceler uyguladı. Onları kurtarmanın tek yolunun efendilerinden satın almak olduğu açıkça ortaya çıktı. Peygamber ﷺ'in Ashabından Ebû Bekr, her zamanki gibi, bunun gerektirdiği cesaret ve yiğitlikle bu göreve ilk atılan kişi oldu.

This sūrah sas revealed in Iakkah when IslaM was surrounded powerful enemies and the state that would implement its laws s non-existent. Slavery was widespread in Arabia and the world large. The treatment meted out to slaves was brutal. When some the slaves or former slaves, like `Ammār ibn Yāsir and his family, Bilāl ibn Rabah, and others, accepted Islam their plight became worse, and their cruel masters subjected them to unbearable torture. then became clear that the only way to save them was to buy them from their masters. Abū Bakr, the Prophet’s Companion, was, as usual, the first to rise to the occasion, with all the boldness and gallantry it required.

İbn İshāk rivayet eder:

Ibn Isĥāq relates:

Bilāl, Ebû Bekir'in kölesiydi; doğuştan köle olduğu için Cumaḥ kabilesinden bir kişinin mülkiyetindeydi. Yine de o, samimi bir Müslüman ve temiz kalpli biriydi. Cumaḥ'ın efendisi Ümeyye ibn Halef, hava dayanılmaz derecede sıcak olduğunda Bilāl'i dışarı çıkarır ve Mekke'nin sıcak kumlarının üzerine sırtüstü yatırılmasını, göğsüne de büyük bir kayanın konulmasını emrederdi. Sonra Bilāl'e, ölene kadar ya da Muhammed ﷺ'i inkâr edip Câhiliye Arapları'nın tanrıçaları olan el-Lât ve el-Uzzâ adlı putları ilâh olarak kabul edene kadar bu halde kalması gerektiğini söylerdi. Bütün bu baskılar altında Bilāl yalnızca "Bir, Bir" derdi; bununla Allah'ın bir olduğunu, yani yalnızca bir Tanrı bulunduğunu kastederdi.

Bilāl, Abū Bakr’s servant, was owned by some individual of the clan of Jumaĥ as he was born a slave. He was, however, a genuine Muslim and clean- hearted. Umayyah ibn Khalaf, the Jumaĥ master, used to take Bilāl out when it became unbearably hot and order him to be laid down on his back on the hot sand of Makkah and cause a massive rock to be placed on his chest. Then, he would say to Bilāl that he was to stay like that until he died or renounced Muĥammad and accepted as deities the idols called al-Lat and al-‘Uzzā, the goddesses of the pagan Arabs. Under all such pressure, Bilāl would simply say, ‘One, One,’ meaning that there is only one God.

Bir gün Ebû Bekir oradan geçti ve Bilâl'i o hâlde gördü. Ümeyye'ye dedi ki: "Bu çaresiz insana eziyet ederken Allah'tan korkmuyor musun?" Ancak Ümeyye, "Onu sen şımarttın, öyleyse sen kurtar" diye karşılık verdi. Ebû Bekir, "Kurtarırım. Senin dinine bağlı, Bilâl'den daha güçlü ve dinç siyahi bir köle var. Takas hakkında ne dersin?" dedi. Ümeyye, "Kabul ediyorum" dedi. Ebû Bekir, "O zaman artık o senindir" dedi. Ardından Ebû Bekir, Bilâl'i alıp özgür bıraktı.